Zdrowy wizerunek ciała u nastolatków: jak wspierać pozytywne samoocenę
W okresie dojrzewania młodzi ludzie intensywnie myślą o wyglądzie swojego ciała. Pozytywny wizerunek ciała to fundament zdrowej samooceny – i możesz pomóc swojemu dziecku myśleć i czuć się dobrze ze swoim ciałem.
Czym jest wizerunek ciała?
Wizerunek ciała to to, jak i co myślisz i czujesz o swoim ciele. Obejmuje też obraz ciała w Twojej głowie – który może, a może nie odpowiadać rzeczywistemu kształtowi i rozmiarowi.
Pozytywny (zdrowy) wizerunek ciała to zadowolenie i akceptacja swojego ciała, komfort z wyglądem.
Negatywny (niezdrowy) to niezadowolenie z wyglądu, często związane z chcą zmiany rozmiaru lub kształtu.
Wizerunek ciała zmienia się przez całe życie i mocno wiąże się z samooceną i zdrowym stylem życia. Gdy czujesz się dobrze w swoim ciele – masz wyższą samoocenę i zdrowsze nawyki żywieniowe i ruchowe.
Wizerunek ciała Twojego dziecka
Na wizerunek ciała dziecka wpływa wiele czynników: postawa rodziny, rówieśników, mediów, branży mody. Tło kulturowe też ma znaczenie – różne kultury inaczej definiują idealne kształty, niektórzy są bardziej realistyczni i wspierający.
Dzieci w wieku 5–6 lat częściej martwią się figurą, jeśli oglądają teledyski lub przeglądają magazyny dla starszych odbiorców.
Gdy dziecko dojrzewa, dopasowanie do grupy i wygląd jak inni staje się jeszcze ważniejsze. Jednocześnie ciało przechodzi ogromne zmiany – wnętrze i zewnątrz. To może zwiększać presję, by wyglądać i zachowywać się w określony sposób.
Skutki niezdrowego wizerunku ciała
Niska samoocena i zły wizerunek ciała to czynniki ryzyka dla: niezdrowych strategii chudnięcia, zaburzeń odżywiania i chorób psychicznych, np. depresji.
Sygnały ostrzegawcze
Normalne, by dziecko dbało o wygląd i chciało wyglądać dobrze, prowadząc zdrowy styl życia. Ale gdy skupienie na ciele staje się nadmierne – rodzi lęk i stres.
Jeśli zauważysz u dziecka te znaki – zacznij od rozmowy o swoich obawach. Jeśli nic się nie zmieni i wciąż się martwisz – skonsultuj się ze specjalistą.
Twoje dziecko może:
- czuć się niewystarczające/krytykować ciało – mówić: „jestem brzydki”
- ciągle porównywać swoje ciało z innymi
- unikać wyjścia z domu z powodu wyglądu
- rezygnować z aktywności/nowości przez to, jak czuje się w ciele
- obsesyjnie myśleć o schudnięciu lub o konkretnych partiach ciała (twarz, nogi)
- związywać jedzenie z winą, wstydem, obwinianiem.
Co możesz zrobić
Rozmowa o wizerunku ciała
Wielu młodych ludzi jest zdezorientowanych/zaniepokojonych zmianami fizycznymi w dojrzewaniu.
Możesz pomóc, słuchając aktywnie, jak dziecko czuje się ze swoim ciałem i jego zmianami – to buduje otwartość i pokazuje, że faktycznie słuchasz.
Ważne: każdy w rodzinie wie, że drwienie z wyglądu to NIE OK. Komentarze negatywne od rodziny obniżają wizerunek ciała. Drwienie w domu często prowadzi do przymusowania rówieśników w szkole.
Drwienie odnośnie wagi – w tym plotki, cyberprzemoc, udostępnianie niekorzystnych zdjęć – też szkodzi. Możesz porozmawiać ze szkołą, czy mają to w polityce anty-przemocowej.
Bycie pozytywnym modelem ciała
Jeśli Ty jesteś pozytywny wobec swojego ciała – łatwiej dziecku też. Pozytywne podejście to:
- zdrowe jedzenie i ruch jako codzienność rodziny, unikanie diet modowych – to uczy równowagi
- docenianie ciała za to, co POTRAFI, nie za wygląd
- dumę z cech niezwiązanych z wyglądem: poczucie humoru, starań, troskę, pomocność – wskazuj to u siebie i dziecka
- akceptowanie i szacowanie ludzi niezależnie od wyglądu, unikanie komentarzy o wyglądzie.
Czasem niekorzystne postawy ciała przejawiają się w subtelnych komentarzeniach, których nieświadomie robimy. Np. widzimy znajomą: „Wyglądasz super – tak schudłaś!”. Warto pomyśleć, jak takie komentarze kumulują się w czasie i kształtują poczucie ciała dzieci.
Uważaj na diety chudnicze. WSZYSTKIE draconiczne diety są niebezpieczne. Często prowadzą do zaburzeń odżywiania i paradoksalnie zwiększają ryzyko otyłości. Dzieci NIE powinny stosować diet chudniczych.
Jeśli dziecko chce zmienić styl życia – upewnij się, że to z powodów zdrowotnych. Przekaż: zdrowe jedzenie i ruch to podstawa zdrowia fizycznego – teraz i w przyszłości.
Rozpoznawanie retuszu
TV, billboardy, magazyny = setki razy dziennie widzimy „piękne ludzie” – częściej niż własną rodzinę. Większość zdjęć zretuszowana/edytowana cyfrowo – ludzie wyglądają lepiej niż w rzeczywistości.
Możesz porozmawiać z dzieckiem o tym, jak retusz, oświetlenie, kąty kamery tworzą nerealistyczne oczekiwania.
Czy wiedziałeś?
Młodzi ludzie we wszystkich wiekach potrzebują Twojej pomocy w sortowaniu i rozumieniu wiadomości o ich ciałach. Mogą też potrzebować pomocy w zrozumieniu, że wiele obrazów w mediach to po prostu „piękny plastik” – wyglądają super, ale nie są prawdziwe.
Skupienie na tym, co ważne
To chwalenie dziecka za to, KIM JEST i CO POTRAFI – nie za wygląd. Rzeczywistość: każdy ma inny kształt ciała, różne kultury ceni inne cechy.
Możesz przekazywać pozytywne komunikaty, chwaląc ZDOLNOŚCI ciała, nie wygląd.
Najważniejsze wartości w życiu dziecka nie zależą od rozmiaru/kształtu – możesz powiedzieć, jak jesteś dumny z poczucia humoru, starań w szkole, pomocności, talentów. Pomóż dziecku poświęcać czas na zainteresowania i aktywności dające mu radość.
Skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą, jeśli martwisz się o to, jak dziecko czuje ze swoim ciałem.
Więcej informacji w artykule o zdrowych nawykach dla zdrowego życia.
© Raising Children Network Limited, powielone z zgody.
Zasoby i linki:
HealthLink BC: O zdrowych wagach – znaczenie zdrowych wag w Kolumbii Brytyjskiej
-
Odcisywanie mleka z piersi – czy planujesz powrót do pracy, czy po prostu potrzebujesz kilku godzin przerwy – to wspaniały dar, jaki możesz zrobić dla swojego dziecka. Ale nie przychodzi bez stresu. Opieka i karmienie piersią dziecka jest wystarczaj
-
Kochacie być tam dla swojego dziecka, ale to po prostu niemożliwe co sekundę każdego dnia. Przecież możecie musieć iść do pracy albo na jogę – albo po prostu chciecie pójść do sklepu sami raz na jakiś czas. Oznacza to, że musicie przygotować się do z
-
Przedszkolak La’she’a F. nie przytulał swoich dziadków ani pradziadków przez siedem tygodni z powodu COVID-19. „Najbliżej, jakie byliśmy moim dziadkom, to rozgada przez chwilę z mojego samochodu na ich podjeździe, podczas gdy stali na ganku”, mówi L





