5 wskazówek, jeśli Wasze dziecko płacze na rękach innych

Kochacie być tam dla swojego dziecka, ale to po prostu niemożliwe co sekundę każdego dnia. Przecież możecie musieć iść do pracy albo na jogę – albo po prostu chciecie pójść do sklepu sami raz na jakiś czas.

Oznacza to, że musicie przygotować się do zostawienia dziecka w miłującej opiece partnera, dziadka lub profesjonalnej opiekunki. Ale co się stanie, jeśli Wasze dziecko jest niekomfortowe, a wręcz gorzej – całkowicie rozpada się płaczem na rękach kogoś innego?

Oto pięć wskazówek, które pomogą, jeśli Wasze dziecko płacze za każdym razem, gdy je przekazujecie.

1. Zachowajcie spokój

Nieszczęście Waszego dziecka jest trudne dla wszystkich – Was, Waszego dziecka i partnera lub opiekunki. Najważniejszą rzeczą jest, by wszyscy zostali spokojni. Janet Lansbury, autorka „Elevating Child Care: A Guide to Respectful Parenting” i certyfikowana instruktorka zajęć rodzicielsko-niemowlęcych, mówi, by opiekunowie w tej sytuacji przypomnieli sobie, że zachowanie spokoju jest kluczowe, bo niemowlęta są ultraświadome.

„[Niemowlęta] są zdenerwowane naszym lękiem”, mówi Lansbury, „i to może sprawić, że będą płakać jeszcze mocniej”.

2. Porozmawiajcie o tym

Wasze dziecko nie może słownie komunikować się z Wami, ale to nie znaczy, że nie powinniście z nim rozmawiać. Lansbury sugeruje rozmowę z małym w spokojny sposób w momencie niepokoju.

Przykładem jest mama musząca iść do toalety: partner lub opiekunka trzyma dziecko, gdy mama jest zajęta, przyznaje dyskomfort dziecka i spokojnie do niego mówi. Mówcie rzeczy takie jak: „Wiem, że trudno czekać” i „Poczekamy razem” aż mama wróci. Ta uspokajająca rozmowa uspokaja Wasze dziecko i pomaga mu przyzwyczaić się do opieki kogoś innego.

3. Szukajcie okazji do nawiązywania więzi

Może to brzmieć trochę dziwnie – wykorzystanie momentu, gdy dziecko płacze, jako okazji do budowania więzi, ale rodzice naprawdę mogą tu wystąpić. Lansbury radzi opiekunom, by pozwolili dziecku na swobodne wyrażanie swoich uczuć. Zapewnijcie wsparcie w trakcie ataku płaczu, przyznając, że dziecko jest zdenerwowane, i dając miłującą opiekę przez pościelanie, śpiewanie lub inne czynności odpowiednie dla wieku.

Sprawiając, by niemowlęta czuły się bezpiecznie i wspierane, nawet gdy płaczą, może rozwinąć się ufna więź, która może pomóc złagodzić płacz następnym razem, gdy tata będzie musiał przekazać dziecko starszemu rodzeństwu lub opiekunce.

Według Amy Webb, która ma doktorat z rozwoju dziecka i nauk o rodzinie, to może być nawet ćwiczeniem budowania więzi dla rodzica, który odchodzi>. Wasze małe nauczą się, że ich rodzic zawsze wraca, co pomaga zbudować zaufanie i zmniejsza czas, w jakim dziecko płacze po Was, gdy odejdziecie.

4. Ignorujcie szybkie rozwiązania

Gdy słyszycie płaczące dziecko, Waszym natychmiastowym celem jest uspokojenie go. Nie polegajcie jednak na metodach „szybkiej naprawy”, takich jak przedojenie go czy rozpraszanie zabawką. Z takimi metodami krótkoterminowymi, kaprys po prostu zacznie się znów, gdy rozpraszanie skończy się.

Zamiast zniechęcać do płaczu, uspokajcie dziecko, że wrócicie wkrótce – a potem trzymajcie obietnicę.

5. Relaks, to normalne

Jeśli dziecko płacze u innych (albo u kogoś innego niż mama), może to wynikać z przywiązania, mówi Webb. Niemowlęta często widzą swojego głównego opiekuna jako swego rodzaju „bazę domową”, wyjaśnia, i czują się komfortowo eksplorując świat tylko wtedy, gdy mama lub tata jest w pobliżu.

W około 9. miesiącu życia lęk rozdzielania również gra tu rolę – niemowlęta uczą się, że przedmioty i ludzie wciąż istnieją, nawet jeśli ich nie widzą. „Zaczynają wiedzieć, że nawet jeśli mamy jest poza pokojem, wciąż istnieje”, mówi Webb, „i chcą jej”.

Niektóre niemowlęta mogą rozwijać poczucie trwałości przedmiotów już w wieku 4-5 miesięcy, według Amerykańskiej Akademii Pediatrii, więc pewien lęk rozdzielania może开始 to pokazywać w tamtej chwili.

Pamiętajcie, że to normalny kamień milowy w życiu Waszego dziecka i pozwala małemu na przetworzenie swoich uczuć. To może być trudne czasem, ale starajcie się wziąć głęboki oddech, wiedząc, że ten etap nie potrwa wiecznie.

Previous:

Next: