Jak radzić sobie z frechowścią dziecka

Jak radzić sobie z frechowścią dziecka

Czy to wyšlo z ust mojego dziecka?
Frechowość: boli, szokuje, zawstydza i zamienia dom na pole bitwy. Jim Bozigar, kierownik ds. współpracy ze społecznością w Szpitalu Dzieci w Pittsburghu, prowadzi warsztaty dla rodziców na temat frechowości. Mówi, że z trochą zrozumienia i samokontroli rodzice mogą przykryć pokrywkę na odpowiadanie.

„Powody frechowości są tak zróżnicowane, jak osobowości dzieci, które z niej korzystają,” mówi Bozigar. Dziecko może być głodne, zmęczone lub w okresie przejściowym. Ale dzieci, które odpowiadają, zazwyczaj mają jedną cechę wspólną: starają się oddzielić od rodziców i sprawować kontrolę nad swoim życiem.

Jak powinniście radzić sobie z tymi wybuchami? Bozigar sugeruje, by rodzice robiły obserwację zachowań: „Przez trzy dni notujcie, co dziecko mówi, jaka była sytuacja i jak zareagowaliście. Zobaczcie, czy zauważacie jakieś wzorce. Pamiętajcie, że gdy dzieci odpowiadają, pod spodem dzieje się coś innego. Celem jest pomoc im w wyrażeniu tego konstruktywnie.”

Sześć zasad uczciwej walki
Nigdy nie będziecie w stanie uniknąć niezgód z dziećmi, ale możecie nauczyć się, jak walczyć uczciwie. Bozigar proponuje, by każdy członek rodziny przestrzegał następujących zasad:

  • Nie atakuj
  • Nie poniżaj
  • Nie osądzaj
  • Zdefiniuj, jaki jest problem
  • Zdefiniuj, jak go naprawić
  • Ustalcie, co można zrobić, by zapobiec temu w przyszłości

Przedszkolaki
Typowa frechowość: „Nie!” i „Dlaczego?”

Jak reagować: Bądźcie modelem dobrego zachowania. Spróbujcie powiedzieć: „Nie byłoby miło, gdybyśmy nie musieli robić rzeczy, których nie lubimy?” Nie krzyczcie z powrotem i nie bądźcie sarkastyczni. Wasza reakcja określi, co się wydarzy dalej. Rodzice nigdy nie będą w stanie kontrolować dzieci. Jedyną osobą, którą możecie kontrolować, jesteście Wy. Gdy modelujecie samokontrolę, uczycie dzieci, jak kontrolować się sami.

Dzieci w wieku szkolnym
Typowa frechowość: „Nie rozumiesz!” i „To niesprawiedliwe!”

Jak reagować: Dzieci w tym wieku bardziej zależy im na tym, co myślą ich rówieśnicy, niż na Waszej opinii. Spróbują Wam podsuwać przynętę, by Was zdenerwować. Nie hakujcie! Przegracie: dzieci w wieku szkolnym zawsze muszą mieć ostatnie słowo. Zamiast tego pozwólcie dziecku objąć problem i wykażcie empatie. Spróbujcie powiedzieć: „Myślisz, że nie wiem, co się z tobą dzieje, i to frustrujące, ale jesteś niegrzeczny. Proszę, idź do pokoju, dopóki nie uspokoisz się i nie będziesz mógł rozmawiać ze mną racjonalnie.”

Będziecie musieli być proaktywni, by nadążać za „To niesprawiedliwe”. Granice pomagają dzieciom rozwinąć wewnętrzną kontrolę. Ustalajcie granice dla momentów, gdy myślicie, że dzieci będą gotowe bezpiecznie przejść ulicę, zostać do późniejszej pory, pójść na randkę itp. Potem spróbujcie powiedzieć: „Wiesz, że w naszym domu zasada jest ______”

Starszaków (preteens)
Typowa frechowość: „Jaka to wielka sprawa?”

Jak reagować: Zamiast brać odpowiedzialność, ta grupa wiekowa często stawia rodziców w defensywie. Powiedzmy, córka pożyczyła szalik o wartości sentymentalnej i zgubiła go. Możecie wybuchnąć: „Jak mogłaś tak nieodpowiedzialnie!” Uwaga – najprawdopodobniej odwróci to na Was: „O, a Ty nigdy nic nie zgubiłaś? Przepraszam za bycie niedoskonałą!” Zamiast atakować, spróbujcie mówić w kategoriach konkretnych: „Ty zrobiłaś to, więc czuję to.” Użyjcie samokontroli i szacunku, jakiego okazujecie gościu w domu. Celem jest, byście wyrażali swoje uczucia w sposób, pozwalający dziecku wziąć na nie odpowiedzialność.

Nastolatkowie
Typowa frechowość: „Zostaw mnie w spokoju!” i „To cała Twoja wina!”

Jak reagować: Uwaga – mogą wyglądać jak dorośli, ale nastolatkowie nie są w pełni racjonalni. Myślą inaczej niż dorośli i dzieci, i często czują się niezawodni. Zmartwcie się ich reakcjami i słuchajcie ich. Pomóżcie im zobaczyć, że jesteście po ich stronie. Jeśli mówią, że chcą być sami, odstąpcie, ale nie poddawajcie się. Podejdźcie subtelniej. Napiszcie im notatkę bez ataku czy oskarżenia, i napiszcie, że chcecie usłyszeć ich odpowiedź. Zawsze trzymajcie dialog otwarty. Spróbujcie mówić cichszym głosem. Jeśli modelujecie krzyki, to otrzymacie krzyki w zamian. Pamiętajcie, że zawsze jesteście autorytetem w domu; możecie stawiać granice. Jako rodzice nie możecie być przyjaciółmi dzieci, ale możecie wciąż traktować je w przyjazny sposób.

Previous:

Next: