• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wstrząśnienie mózgu – historia Alex (przypadek)

Dostałem pierwsze wstrząśnienie grając w dodgeball na wf w II klasie liceum.

Dokładnie jak to się stało, nadal nie jest jasne. Z tego, co pamiętam – i co opowiedzieli później znajomi – spadłem na twarz, uciekając przed piłką. Z jakiegoś powodu nie wyciągnąłem rąk do przodu, by złamać upadek. Wylądowałem prosto na twarzy.

Zatem byłem nieprzytomny przez kilka sekund. Gdy wstałem, byłem zawrocony i trochę niestabilny. Przypadkowo przekąsiłem wargę, ale poza tym nie czułem wielkiego bólu. Mój kolega Mike pomógł mi dojść do łazienki, by sprawdzić w lustrze. Tylko zraniona warga, więc nie za bardzo o tym myślałem. Posiedziałem na ławce w szatni, czując się trochę „poza sobą” – zawrocony, zmęczony, nieco zdezorientowany.

Gram w futbol amerykański, lekkoatletykę, koszykówkę, kross. Gdy się uraziłem, grałem dalej, bo wiedziałem, że drużyna i trenerzy na mnie liczą. (Później dowiedziałem się, że grając z urazem głowy, nie robi się mądrze.)

Więc nie przykleiłem wagi upadkowi na wf. Było koniec dnia, przygotowywałem się do treningu lekkoatletyki. Szedłem dziwnie korytarzem, gdy mój kolega Greg zatrzymał się i zapytał, czy jestem OK. Powiedziałem: „Tak, idę na stadion”, ale nie puścił i zmusił mnie do pielęgniarki szkolnej.

Nie biegłem tego dnia. Ni przez kolejne 2 tygodnie.

Gojenie

Zamiast pielęgniarki, sprawdził mnie szkolny trener medyczny. Podejrzewał wstrząśnienie i posłał mnie do domu. Trener zadzwonił, że jutro muszę iść do lekarza drużyny.

Najtrudniejsza część przyszła po tym, jak lekarz przetestował moją równowagę i zrobił testy komputerowe. Powiedział, że mam wstrząśnienie i nie będę mógł bieć na Penn Relays za 10 dni. Penn Relays to największe zawody lekkoatletyczne w USA. Kilka tygodni wcześniej nie mogłem uwierzyć, że się zakwalifikowałem. Teraz nie mogłem uwierzyć, że nie mogę w nich startować.

Byłem zbeształ. Musiałem zostać w domu, bez nauki i aktywności fizycznej. Mimo zakazu oglądania TV, maratonowałem cały „Breaking Bad”, by nie zwariować. Teraz wiem, że to nie dobry pomysł przy wstrząśnieniu.

Oprócz Penn Relays, przegapiłem dwa inne zawody.

Wstrząśnienie nr 2

Drugie wstrząśnienie w III roku liceum, w wyjazdowym meczu futbolowym w piątek wieczorem pod reflektorami, przeciwko jednej z silniejszych drużyn ligi.

Grałem jako outside linebacker w II kwartze, gdy wlazłem głową do tackle’u ich running backa.

Gdy przytomniałem na plecach na środku pola, pamiętam wyraźnie: reflektory były oślepiająco jasne. Trener medyczny klękać nad mną, pytał: „Jak masz na imię?”, „Gdzie jesteś?”, „Jaka dzisiejsza data?”, „Jaki wynik?”.

Nie czułem wielkiego bólu, więc znowu nie martwiłem się urazem. Próbowałem namawiać trenera, by puścił mnie na pole, ale powiedział, że jestem wyeliminowany.

Następnego ranka obudziłem się w 100% formy i nie martwiłem się wizytą u trenera w sobotę na test ImPACT (komputerowy test wstrząśnień). Zszokowałem, gdy trener powiedział, że wynik bardzo słaby. Wyjaśnił, że normalne jest czucie się dobrze następnego ranka, ale na pewno mam wstrząśnienie.

Tego piątku posiadłem na ławce po raz pierwszy – od II roku byłem starterem i nigdy nie przegapiłem meczu.

Następnego tygodnia lekarz zalecił półdniową naukę przez pierwsze 3 dni tygodnia. Przegapiłem tylko tydzień treningów (w porównaniu do 2 tygodni po pierwszym), ale było trudno patrzeć, jak ktoś inny gra moją pozycję.

Czego się teraz dowiedziałem

Wstecz uważam, że nie mógłbym nic inaczej zrobić, by zapobiec wstrząśeniom. Ale nauczyłem się wszystkich objawów i co trzeba przejść, by wyleczyć wstrząśnienie. Myślę, że to dobry pomysł, by licealiści sportowcy znali objawy i nie bali się mówić trenerowi lub trenerowi medycznemu, gdy się zdarzają.