Na ławce w parku: 5 pytań do Yoselin

Pochodząca z Wenezueli, Yoselin to prawniczka, niania i ucząca się przez całe życie. Pomiędzy studiami magisterskimi i pracami biurowymi pracowała z ponad 40 rodzinami. Obecnie mieszka w San Francisco i dąży do licencji Kierownika Placówki Wczesnoedukacyjnej.

1. Jak trafiłaś do opieki nad dziećmi?

Zaczęłam jako Au Pair w Nowym Jorku, gdy miałam 22 lata. Ukończyłam prawo w kraju macierzystym, Wenezueli, i chciałam pojechać do USA, by nauczyć się angielskiego. To była moja pierwsza podróż za granicę i chciałam mieszkać z rodziną, by nie być sama. Byłam Au Pair dla trzech dzieci: bliźniąt i 4-latki siostry – przeszłam od zera do trzech dzieci w nocy! Było niesamowite – wyzwanie, ale niesamowite. Nie mogłabym ich bardziej kochać. Od tamtej pory pracowałam w pracach biurowych i byłam nianią dla ponad 40 rodzin.

2. Więc jesteś prawniczką i nianią?

Tak, i nie tylko! Zostałam prawniczką, podobało mi się, ale nie czułam się spełniona. Gdy zaczęłam opiekować się dziećmi, zrozumiałam, to moja pasja, to, co naprawdę kocham robić. Jestem też mega zwolenniczką edukacji – kocham uczyć się. Przeprowadziłam się do San Francisco w 2012, by zrobić magisterkę z przedsięwzięć społecznych, czyli pomaganie ludziom w pomaganiu sobie i społeczności przez biznes. To też mi się podobało. Pracowałam w firmie tworzącej inkubatory dla noworodków z minimalnym zużyciem energii, energią słoneczną lub gorącą wodą, by utrzymać życie niemowląt w krajach rozwijających się. W tej pracy byłam związana z dziećmi, ale zrozumiałam, że to nie w pełni to, co chcę. Nie miałam czasu na bycie pełnoetatową nianią, ale opiekowałam się dziećmi wieczorami i w weekendy. W 2014 zdecydowałam się w pełni poświęcić temu.

3. Jak to jest być Latinoską, pierwszą generacją w USA?

Zawsze satysfakcjonujące jest uczyć dzieci hiszpańskiego i pokazywać swoje dziedzictwo kulturowe. Pierwsza rzecz, którą uczą się ode mnie, to tańczą, zanim zaczną fullną. To część mojej tożsamości. Pochodzenie z Ameryki Łacińskiej pomogło mi tam, gdzie jestem. W moim kraju uczysz się od młodych lat bycia zasobnym. Musiałam szybko reagować na otoczenie, i stało się to moją drugą naturą. Ta cecha pomogła mi zaadaptować do życia w Nowym Jorku i nauczyć angielskiego.

Gdy przyleciałam, nie wiedziałam nic o niczym. Musiałam nadrobić dużo. Nie tylko skupiłam się na angielskim, zrobiłam też certyfikat z zarządzania projektami. Moja druga rodzina gościnna bardzo pomagała w mojej nauce, a mama nauczyła mnie wiele o wychowywaniu dzieci. Miała ładnie zorganizowane pokoje z zabawkami – ja nie dorastałam z tym. Rzeczy miały konkretny układ, by dzieci mogły biegać po domu. Była też zwolenniczką zdrowego jedzenia. Robiła organiczne, świeże jedzenie, bez konserwantów. Myślałam: „wow, to niesamowite”. Pokazała mi wiele rzeczy. Byłam ciekawa na wszystko i zaczęłam badać i rozwijać własne techniki i metody.

4. Nauka to duży motyw u Ciebie. Jaka jest najważniejsza rzecz, którą nauczyłaś się jako niania i chciałabyś podzielić z innymi?

Musisz poznać swoją wartość. Niektórzy mogą myśleć, że jestem droga, ale mówię im: „To moje doświadczenie. To moje tło. Spójrz na moje recenzje”. Nie każda rodzina może sobie na to pozwolić, rozumiem. Ale to, co oferuję, wykracza poza proste negocjacje. To miłość, troska i uwaga, jakby Wasze dzieci były moje.

Gdy mój rok Au Pair się skończył, płakałam przez miesiąc. Tyle bolało nie bycie z tymi dziećmi. Złamano mi serce. Nie każdy troszczy się o Wasze dzieci tak bardzo. Zainwestowałam dużo w edukację; pracuję ciężko, więc naliczam za to.

5. Co dalej w Twojej karierze?

Chciałabym być dyrektorą przedszkola lub żłobka. Biorę kursy na licencję i muszę przepracować 80-150 godzin, co da mi lepsze poczucie, co wolę: żłobek czy przedszkole. Alternatywnie mogłabym pracować w firmie technologicznej z produktami lub usługami skupionymi na edukacji dzieci.

Pomaganie dzieciom i rodzicom mnie napędza. Chcę pomagać dzieciom w społecznościach wykluczonych, by zrozumieli swoją moc i własną wartość. Mam szczególne uczucie do społeczności łacińskich. Chcę im powiedzieć: tak, możecie, i pomóc im. Nie ma znaczenia, skąd przychodzicie, jeśli przygotujecie się i pracujecie ciężko, macie wartość. Musicie to zrozumieć, w to uwierzyć i iść do przodu. Jeśli nie dążyszcie do bycia lepszymi każdego dnia, nie ruszycie z miejsca. Musicie robić najlepszą pracę, zawsze dążyć do doskonałości, uczyć się wszystkiego o wszystkim i każdym, być szczerym, zrozumiałym, troskliwym, a sukces będzie Wasz. Trzeba po prostu iść na to.

Na ławce w parku to seria portretująca opiekunów i ich historie. Masz ciekawą historię? Napisz do naszego menedżera społeczności.

Więcej profili opiekunów:

  • Historia Uchechukwu
  • Historia Elainy

Previous:

Next: