5 etapów (utraty) snu

Od momentu urodzenia syna przebywam w głębokim żałobie po znaczącej stracie.

Nie straciłam przyjaciółki, bliskiej osoby ani pracy. Nie straciłam obrączki zaręczynowej ani niczego sentymentalnego.

Mimo to – ta strata wpłynęła na każdy aspekt mojego życia.

Mowa o utracie snu.

Odkryłam, że pięć etapów żałoby i pięć etapów utraty snu mają niesamowite podobieństwo.

Etap 1: Zaprzeczenie

Kiedy byłam w ciąży, nie byłam odporna na wielkie mamy, które wymalowywały, jak błogo nieświadoma jestem nadchodzącej bezsenności. Uśmiechałam się uprzejmie, gdy obdarowywały mnie klechdami mądrości w stylu „wypocznij teraz, jak tylko możesz” i „nigdy więcej nie wyśpisz się po urodzeniu dziecka”.

Przypomniałam sobie wszystkie biale noce w studiach. Wszystkie późne noce w dwudziestce, gdy zostawałam do zamknięcia klubu, by następnego dnia przeciągnąć się do biura. Myślałam o nieustającej bezsenności, która męczyła większość mojej ciąży. Myślałam, że jestem przygotowana.

Okazuje się, że byłam w całkowitym zaprzeczeniu, jak pieprzowo straszne to będzie.

Zobacz, all te inne razy, gdy traciłam sen, mogłam go nadrobić. Okej, mogłam nie spać 24 godziny, by napisać pracę licencjacką, ale potem miałaś szansę spać cały weekend. I okej, byłam zmęczona i super niewygodna, gdy wykarmałam swojego malucha, ale przynajmniej nie musiałam karmić, przełaskać, wstrząsać, kołysać, odciskać, kąpać i chodzić wzrok – z absolutnie żadną przerwą. Wszystko, co musiałam robić, to pozwolić mu chillować w moim brzuchu, podczas gdy leżałam w łóżku i bezmyślnie oglądałem Netflixa, zjadając całe pudełko suchych płatków.

Byłam w zaprzeczeniu, jak łatwa jest ciąża w porównaniu do macierzyństwa. A najtrudniejsza część macierzyństwa, przynajmniej dla mnie, to – zgadłaś – utrata snu.

Etap 2: Złość

Nie jestem dumna, by to przyznać, ale fakt, że w zasadzie nie śpię od roku, zrobił duży numer na mojej niegdyś radosnej osobowości. Kiedyś byłam typem osoby, która budziła się i ogłaszała: „Dzisiaj będzie p***o super!” I to znaczyła.

Teraz, gdy mgła czterech godzin poszarpanego snu przerwanego krzykami mojego dziecka się rozchodzi, myślę: „Dzisiaj będzie s****, bo jestem tak p***o zmęczona.” Myślę to każdego, p***zego dnia.

Nie mówię, że każdy dzień całkowicie s****. Nie mówię tego wcale. Nawet jeśli jestem poza zmęczeniem, wciąż w pełni rozumiem radość, jaką jest nowe macierzyństwo. Ale ta radość, niezależnie od siły, nie może wymazać gorzkości, którą czuję, gdy mój budzik dzwoni każdego ranka i policzyłam mój czysty bilans snu za noc.

Myślę, że główne źródło mojej złości to to, że naprawdę nie ma żadnego rozwiązania poza czasem.

(Proszę, proszę, nie więcej porad na sen. Kiedy mówię, że próbowałam wszystkiego, to znaczę WSZYSTKO). Wiem, realnie, że pewnego dnia moje dziecko zacznie spać więcej w nocy. Wiem, że to tymczasowe. Wiem, że spojrzę na to z powrotem i powiem synowi w najbardziej luzacki sposób: „Byłeś najlepszym niemowlęciem, ale najgorszym śpiaczem”.

Ale do tego czasu jestem naprawdę sp***dala. Więc proszę, nie rozmawiaj ze mną, dopóki nie wypiję kawy.

Etap 3: Negocjacje

Od momentu, gdy zostaliśmy rodzicami, mąż i ja lubimy bawić się w głupią grę, którą nazywam „Czego byś zrezygnowała za sen?”

Oto co bym zrezygnowała za pełną noc snu: czekoladę, seks, wąch, internet, wygodne bieliznę, klimatyzację.

Oto co bym zrezygnowała za pełen tydzień snu: duszę.

Etap 4: Desperacja

Gdy syn miał około 3 miesiące, wciąż był w brutalnym wzorcu jedzenia co dwie godziny, 24 godziny na dobę. Wyłącznie odciskałam mleko i nadchodził czas mojego powrotu do pełnoetatowej pracy. To był bardzo ciemny okres, w którym wszystko, co robiłam, to płakałam i obsesywnie myślałam o śnie. To nie jest przesada; byłaem niezdolna do myślenia lub rozmawiania o czymkolwiek innym.

Moje ciało bolało wszędzie. Niewiele jadłam. Straciłam każdy funt wagi po ciąży i jeszcze trochę.

Moja rodzina była zmartwiona o mnie.

Przy moim (zbyt wczesnym) powrocie do pracy, musiałam pojechać w podróż służbową przez cały kraj. Musiałam spędzić dwie noce z dala od nowego niemowlęcia. Nie tylko byłaem desperacka, moje lęk było na szczecie. Szczerze nie wiem, jak wbiłam na ten samolot.

Moja pierwsza noc w drodze, wplazłam się do hotelowego łóżka o 17, przyciągnęłam kołdrę na głowę i obudziłam się o 7 rano następnego dnia.

Spałam 14 godzin z rzędu. Zrobiłam to samo następną noc – zapchane piersi niech będą przeklęte.

Wróciłam do domu odprężona, naładowana energią i gotowa do zmagania z życiem jako pracująca mama. Wystarczyły dwie pełne noce snu, by desperacja opadla.

Oczywiście desperacja okresowo wraca, ale zawsze jest w bezpośredniej korelacji z ilością snu, którą dostaję (lub raczej nie dostaję). Teraz wiem, że gdy zaczynam czuć się w dół, musię uczynić sen priorytetem.

Etap 5: Akceptacja

Wreszcie dotarłam do momentu, w którym zrobiłam pokój z rozdanymi kartami.

Rozmawiając (dobrze, narzekając) ze swoim plemięmam, doszedłam do wniosku: Każde dziecko ma swoją „rzecz”. Niektóre dzieci są wybredne w jedzeniu. Niektóre non-stop chorują na zapalenia uszu. Niektóre rzucają hysteryczne ataki gniewu. Niektóre odmierzają złożenia. Niektóre mają opóźnienia w rozwoju.

Rzecz mojego dziecka polega na tym, że jest trudnym śpiaczem.

W słowach mojej własnej mamy: „To jest to, co to jest.”

To nie znaczy, że nie żałuję już wszystkich utraconych snów. Czasem wciąż znajduję się w różnych etapach procesu żałoby po bicie snu.

Wczoraj wieczorem, gdy moje 13-miesięczne dziecko zdecydowało, że dobrym pomysłem jest budzenie się co godzinę, na godzinę, płakałam prawdziwymi łzami i pomyślałam: „To nie może się dziać.” Zaprzeczenie. Zrzuciłam kołdrę, wyskoczyłam z łóżka i mruknęłam: „To całkowite bzdury.” Złość. Podniosłam moje kapryśne dziecko, kołysałam je i błagałam, by znowu zasnęło i śpiło. „Jeśli będziesz spać resztę nocy, mama kupi ci pony.” Negocjacje. Później w nocy, ok. 4 rano, płakałam jeszcze więcej. Desperacja. Następnego rana zostawiłam go u opiekunki, oboje przepracowani i nerwowe, i pocałowałam go do pożegnania jak zawsze i powiedziałam: „Miłego dnia, mój mały złodziej snu.” Potem poszedłam dalej ze moim szalonym, cudownym, bolesnie wyczerpującym życiem mamy. Akceptacja.

Powiązane: Wywiad z konsultantem snu

5 etapów (utraty) snu

Previous:

Next: