• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Czego naprawdę powinnaś się bać w szkole całorocznej – relacja mamy, która to przeżyła

Gdy moje dzieci dowiedziały się, że ich 12-tygodniowe wakacje są skracane do zaledwie sześciu tygodni, wpadły w panikę. Reakcja była natychmiastowa: łzy, ataki isterii, horror. A potem… rezygnacja.

Szkoła całoroczna to koszmar dla wielu dzieci, które nigdy jej nie doświadczyły. Myśl o miesiącach spędzonych w ławce, gdy inni bawią się na dworze, sprawia, że większość chce płakać. Ale rzeczywistość okazała się lepsza niż ktokolwiek się spodziewał. Moje dzieci, niedawno przeprowadzone z USA do Anglii, gdy zrozumiały, że nie mają wyboru, zaakceptowały to. A rok później powiedziałabym, że nawet to lubią.

Jak działa szkoła całoroczna

Choć w USA tylko 4% szkół stosuje ten system (dane National Center for Education Statistics), dyskusja na ten temat rośnie co roku. Już na początku XX w. amerykańscy szkoly eksperymentowały z kalendarzem całorocznym, ale w ostatnich dwóch dekadach liczba takich placówek wzrosła wykładniczo. National Association for Year-Round Education (NAYRE) podaje, że w 2017 r. ok. 2,3 mln dzieci uczęszczało do szkół z kalendarzem całorocznym – w 1990 r. było to zaledwie 500 tys. Jeśli dyskusje rad szkolnych i organizacji uprawnionych się sprawdzą, liczba ta będzie rosła.

Wiele szkół testujących ten system znajduje w Kalifornii. W innych krajach to już duży trend, a zwolennicy w USA (jak NAYRE) twierdzą, że podniesie wyniki testowe i osiągnięcia uczniów, bo podczas przerw mają możliwość powtórki materiału. Badania sugerują też, że częstsze przerwy dają uczniom i nauczycielom czas na regenerację kilka razy w roku, zamiast raz podczas długich wakacji. 12 tygodni to długi czas – wiele krótszych przerw psychologicznie jest łatwiejsze do przeskoczenia. Mniej czasu w domu = mniej konfliktów. W Europie (gdzie moja rodzina teraz mieszka) większość szkół działa w systemie całorocznym.

U nas dzieci mają trzy semestry: jesienny, wielkanocny i letni. Każdy trwa pięć tygodni nauki, potem tydzień przerwy („half-term”), znów pięć tygodni i dłuższa przerwa semestralna. Przerwa grudniowa i kwietniowa – po 3 tygodnie. Letnia – 6 tygodni.

Jesteśmy w drugiej połowie pierwszego roku. Jedną z zalet, o których mówią eksperci, jest mniejszy „dren mózgu” – ten spadek wiedzy po 9+ tygodniach wakacji. Wady oczywiste: krótsze lato i logistyczny koszmar dla rodziców pracujących na pełen etat.

Niesłuszne obawy

Po pół roku na nowym systemie mogę powiedzieć: niektóre obawy były bezpodstawne, inne – bardzo realne. Oto typowe lęki rodziców:

Z tęsknotą za wakacjami

Mój 10-latek kochał długie lato, więc myślałam, że najtrudniej mu będzie. A wyszło na odwrót. „Kocham te mini-wakacje” – powiedział nam w zeszłym tygodniu, gdy byliśmy na Malcie w przerwie wielkanocnej. Urok harmonogramu polega na tym, że za każdym razem, gdy dzieci zaczynają czuć przytłoczenie, wie, że długa przerwa jest tuż tuż.

Nie będziemy mogli wjechać na urlop

Wręcz przeciwnie! Podróżowaliśmy po Europie i korzystaliśmy z cen poza sezonem, których nigdy nie bylibyśmy stać, gdybyśmy mieli wakacje w tym samym czasie co wszyscy inni. Moje dzieci ucząszczają do szkoły prywatnej, która nieco inaczej działa niż brytyjskie szkoły państwowe (choć wszystkie są na systemie całorocznym) – i to naszym atutem.

Rica Saltcreek, mama dwojga dzieci z Niemiec (podobny system jak w UK), mówi, że szkoła całoroczna to jedyny powód, dla którego w ogóle mogą podróżować. „Wakacyjne podróże wykraczają z naszego budżetu, więc korzystamy z tańszych lotów w okresie Zielonych Świątek. Jesienna przerwa to super czas na wyjazd na słońce przed zimą”. To marzenie podróżującej rodziny.

Zbyt wiele przerw w nauce

Przerwy są na tyle długie, by czuć ulgę, ale na tyle krótkie, by nie stracić nauki. Dzieci wracają do szkoły wypoczęte i zmotywowane, a nie tylko opalone i bardziej zdezorientowane.

Nie jesteśmy jednymi, którzy to uwielbili

Julie Cunningham z Karolin Północnej, mama dwojga nastolatków (16 i 10 lat), robiła szkołę całoroczną od zera do 5. klasy. Ich harmonogram: 9 tygodni nauki, 3 przerwy, 5 tygodni lata.

„Absolutnie kochałam ten harmonogram dla starszego syna” – mówi Cunningham. „Miał przerwę, gdy zaczynał się męczyć szkołą – i wracał, gdy znudziło mu się w domu”.

To nie znaczy, że nie ma realnych problemów. Oto dwa poważne:

Realne obawy

Koszmar logistyczny, jeśli dzieci są na innych harmonogramach

To uzasadniona obawa, mówi Cunningham. „Młodszy poszedł do zera, gdy starszy był w 5. klasie – ten sam rok, idealnie. Gdy starszy poszedł do gimnazjum, tylko tradycyjny kalendarz był dostępny. Nadal lubiłam szkołę podstawową całoroczną za częste przerwy i mniejszą konieczność powtórek na start roku, ale prowadzenie pracy z dwoma różnymi kalendarzami to prawdziwa trudność”.

Budżet na opiekę wzrośnie

Częste przerwy = częsta potrzeba opieki, a w USA, gdzie to nadal rzadki system, trudno znaleźć rozwiązanie. W UK jest inaczej: obozy na każdą przerwę i massę innych rodziców w tej samej sytuacji. Ale to nigdy nie jest łatwe i oznacza radzenie sobie z wyzwaniami wielokrotnie w roku, a nie raz na lato. Z drugiej strony – szok cenowy letnich obozów rozkłada się na cały rok. Prawdziwe rozwiązanie to ujednolicenie kalendarzy większości szkół.

Dla nas wady się równoważą. Koszty i kłopot z opieką w przerwach wychodzą mniej więcej tak samo, czy to szkoła całoroczna, czy tradycyjna. A najbardziej szokujące z pierwszego roku: jak bardzo dzieci to kochają. Nigdy się nie nudzą szkołą, bo zawsze widać przerwę, i nigdy nie narzekają na nudę w domu, bo przerwy są na tyle krótkie. Ogromny sukces – i gdybyśmy wracali do USA, liczyłabym, że trend ten się rozwinie i więcej szkół zdecyduje się na zmianę.