• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

11 razy, gdy opiekunki zostały poważnie przerażone w pracy

Każda opiekunka ma swoją historię, która stawia włosy na głowie – katastrofalne pieluchy, gwałtowne rodzeństwo, długie ataki wściekłości. Ale niepokojąca liczba opiekunek miała też jakieś super-zdenerwujące, w pracy spotkania, które zostawiają je w szoku na lata.

Małe dzieci mają szczególny sposób na znajdowanie się w zdenerwujących sytuacjach – od słyszenia rzeczy, które robią „bump” w nocy, po widzenie zmarłych ludzi jak chłopiec w „Szóstym zmysle”. A potem to opiekunka musi uspokoić ich strachy i powiedzieć, że wszystko będzie w porządku. Nie zawsze najłatwiejsza praca na świecie – zwłaszcza gdy to opiekunka jako pierwsza czuje drętwienie po karku.

Oto historie od prawdziwych opiekunek, które zostawiły je trochę – lub w niektórych przypadkach, ekstremałnie – przerażone.

Czy usłyszałaś coś? Czy widziałaś to?

1. „Opiekowałam te dwie małe dziewczynki i więcej niż raz mówiły, że widziały coś w drugim pokoju, ale tam nic nie było. Były jak 3 i 6 lat, więc czuję, że nie były wystarczająco stare, by mnie nabrać, ale były naprawdę uparte, że widziały osobę w drugim pokoju.” – Sadie Bauer, 17 lat

2. „Rodzina, u której opiekuję, mieszka w starszym domu z lat 60. Po tym, jak dzieci posły spać, chillowałam na kanapie oglądając „Grę o tron”. Miałam słuchawki i brzmiało, jakby ktoś wołał moje imię. Zdjęłam je i sprawdziłam dzieci, ale oboje spały. To działo się parę razy i ostatecznie przestałam sprawdzać.” – Chrysanthe Vidal, 19 lat

3. „Opiekowałam te dwie dziewczynki i raz, gdy je ułożyłam, one ciągle wołały moje imię i mówiły, gdy przychodziłam, że coś nie tak. Poszłam do środka i jedna dziewczynka zapytała mnie, czy widziałam kota w jej oknie; mówiła, że twarz kota wciąż tam jest, ale ja nie widziałam tam nic.” – Chloe Cook, 18 lat

4. „Opiekowałam bliźniaki w zeszłym lecie. Połóżłam je spać na górze i poszłam oglądać TV w salonie na przeciwko. Gdy wychodziłam, patrząc w upiorną ciemność, usłyszałam głęboki głos krzyczący na dole. Poszłam na dół, myśląc, że może rodzice wrócili wcześniej, ale nikogo nie było. Wciąż nie wiem, co to było. Zdecydowanie brzmiało, jakby pochodziło z wnętrza domu.” – Dylan Anderson, 18 lat

OK, to było dość zdenerwujące…

5. „Ostatnio opiekowałam braci, i obaj byli głęboko usypiani. Muzyka zaczęła grać w ich pokoju około 1 w nocy z ich mini gramofonu. Ale gdy spojrzałam, nie było nawet płyty na gramofonie. Oni przesnęli to wszystko.” – Cecelia Sigalove, 18 lat

6. „Gdy mój młodszy brat miał około 6 lat, moja mama wyszła na urodzinową kolację. Gdy wróciłam sprawdzić na niego, stał w środku pokoju i rozmawiał z otwartą szafą. Zapytałam, co robi, i powiedział, że rozmawia ze swoim przyjacielem.” – Mackenzie Crall, 17 lat

7. „Opiekowałam moją kuzynkę, która miała 3 lata, gdy nagle zaczął śpiewać „Mały pajączek” – ale z kilkoma zmianami tekstu. Brzmiało coś tak: ‚Mały pajączek wspiął się po rurze wodociągowej i pchnął mamę! Potem słońce wyszło i zjadło ciało mamy.’” – Sofia Abramsky-Sze, 16 lat

Poważnie zdenerwujące, wydostajcie mnie stąd!

8. „Opiekowałam tego 3-latka i za każdym razem, gdy opiekowałam go, prosił mnie, bym sprawdziła szafę ‚skąd przychodzi krzyk’, która była na końcu korytarza, na tyłach domu, i była ZAWSZE zamknięta. Dosłownie przestałam opiekować się nim, bo nie wytrzymałam. Opiekowałam go jak pięć razy i wtedy byłam poza.” – Anonimowa, 19 lat

9. „W 2013 roku opiekowałam bliźniaki, i zagotowałam zupę na obiad i włożyłam do identycznych misek i podałam. Mniej niż minutę później, zupa jednej z bliźniaków była zimna, a druga wciąż gorąca. To było dziwne.” – Cecelia Sigalove, 18 lat

10. „Opiekowałam moją sąsiadkę, i zaraz przed ułożeniem ich do spania, najmłodsza, która miała około 3 lat, zapytała mnie, czy zamknęłam drzwi. Uspokoiłam ją, że tak, ale wydawała się naprawdę przerażona, i wydawało się trochę dziwne, że 3-latka martwi się o to. Więc zapytałam ją, dlaczego się boi, i powiedziała: ‚bo tak straszni ludzie z moich snów dostają się do środka.’” – Emma Basco, 17 lat

11. „Kiedy byliśmy dziećmi, mój młodszy brat nigdy nie chciał być w swoim pokoju w nocy. Był OK tam w dzień i OK z resztą domu nawet jak zamroknęło. Ale przez rok, prawie dzieliliśmy pokój, bo zbyt bał się spać sam. Gdy pytałam go o to, mówił, że jest tam mały chłopiec, który rozmawia z nim czasami i trzyma go wciąż. Mówił, że chłopiec lubi jego zabawki i zawsze chce z nim grać. Gdy byliśmy w liceum, nasi rodzice powiedzieli nam, że jego pokój kiedyś był pokojem chłopca, który umarł w wannie. Nigdy nam nie powiedzieli, bo nie chcieli nas wystraszyć.” – Zoe Miller, 18 lat