• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Trzy potępienia, trzy doświadczenia: nie ma łatwej opcji

Oto to. Tabu słowo, którego nikt nie chce wypowiedzieć. Potępienie. Czekasz z ogłoszeniem ciąży po I trymestrze, by, na wypadek, gdyby ci się to przydarzyło, być bezpieczną. Nie będziesz musiała nikomu tłumaczyć zupełnie-niewinnej straty swojej ciąży. Nie sprawisz nikomu dyskomfortu.

Potępienie, niestety, się zdarza.

Czy mówisz o tym, czy nie – to osobisty wybór, ale szczerze? Myślę, że pomaga słyszeć o doświadczeniach innych i wiedzieć, że nie jesteś sam/a. Po moich potępieniach stałam się internetowym posądem i próbowałam zgarnąć jak najwięcej informacji. Jest mnóstwo informacji i dezinformacji.

Opcje potępienia

Jest wiele sposobów na radzenie sobie z potępieniem, i nie mówię emocjonalnie, bo tam sposobów jest jeszcze więcej. Mówię fizycznie – co dzieje się z ciałem i sposoby na przejście i logistykę zarządzania utratą ciąży. Przy każdym z moich trzech potępień wybrałam trzy różne metody (nie ma delikatnego sposobu na to powiedzenie) usunięcia lub wydostania tkanki płodowej.

Naturalnie:

Moje pierwsze potępienie mnie zaskoczyło. Głęboko w środku wiedziałam, co się prawdopodobnie dzieje, ale do momentu, gdy lekarz powiedział „przepraszam”, trzymałam nadzieję. Zaczęłam krwawić pewnego wieczora i poszedłam do szpitala rano, by dowiedzieć się strasznych wiadomości. Lekarz dał mi trzy opcje do usunięcia tkanki płodowej. Leki, chirurgia lub naturalnie. Wybrałam naturalnie, bo zapewniła, że nie powinnam mieć problemów.

Metoda naturalna była mniej inwazyjna i mniej zarządzana. Przyznaję, czułam się pogoń za resztę weekendu, bo nie widziałam mojego zwykłego lekarza i nie byłam pewna, czego się spodziewać. Termin „ciężka miesiączka” nie dość to opisuje. W trakcie mojej miesiączki nie wydostaję tkanki, która pląta na podłodze prysznica i leci do odpływu. To było niszczące. Prawdziwie, jeden z najgorszych momentów mojego życia. Potem było jak ciężka miesiączka. Krwawiłam około 2–3 tygodnie z dużymi skurczami i kurczami i to minęło.

Chirurgicznie:

Moje kolejne potępienie złapano na USG. Mój lekarz znowu dał opcje postępowania, i tym razem wybrałam interwencję medyczną. Mogłam iść na D&C (rozszerzenie i wycieranie), gdzie macica jest rozszerzana ręcznie lub lekami, a instrumenty lub ssanie usuwają tkankę maciczną. Albo mogłam iść na procedurę MVA (manualna aspiracja próżniowa), która używa próżni do wyciągnięcia zawartości macicy. Wybrałam procedurę MVA w gabinecie, by nie musieć mieć znieczulenia.

Mój lekarz dał mi wybór leków i harmonogram, kiedy je brać. Misoprostol na zmiękczenie macicy, leki przeciwbólowe (samowystarczające), i leki przeciwwzdzięczne na rozluźnienie. Wzięłam te leki zgodnie z zaleceniami, ale coś zareagowało dziwnie w moim ciele. Zaczęłam wymierać i nie mogłam przestać. Lekarz zrobił procedurę i tak, po strzalu z Phenerganu. Była szybka i bezbolesna i tylko nieznacznie straszna, jeśli zatrzymasz się, by pomyśleć. Moje krwawienie trwało mniej niż tydzień i było mniej skurczów, co było poprawą w stosunku do poprzedniego razu.

Leki:

Moje trzecie i ostatnie potępienie również wykryto na USG. Niechętna do powtórzenia wymiotnego epizodu z poprzedniego doświadczenia i równie niechętna do procedury bez leków przeciwbólowych itd. Wybrałam leki, by mnie to przeprowadziło.

Mój lekarz dał mi misoprostol z instrukcją, by włożyć trzy tabletki do pochwy jak najbliżej macicy. Przepisał znowu leki przeciwbólowe na wszelki wypadek, ale wybrałam ich nie brać i Ibuprofen wystarczył. Tą metodą mogłam kontrolować, KIEDY potępienie nastąpi, by zostać w domu i radzić sobie prywatnie, nie martwiąc się, kiedy tkanka wyjdzie. Tym razem moje krwawienie ustało w ciągu 1–2 tygodni, ale większość stało się w pierwszych 12 godzinach. Skurcze w tym czasie były złe i krwawienie po tym lżejsze i bardziej do kontroli.

Szczerze mówiąc, nikt nie chce robić tego wyboru i żadna z opcji nie jest zbyt smaczna.

Przedstawiam te doświadczenia jako sposób, byś wiedział/a, jakie masz opcje, gdyby ci się to przydarzyło. Oczywiście, nie chciałabym przejść przez żadne znowu, a wybór jednego wydaje się błędny. Wszystkie są straszne, ale wiedza, co one wiążą, może pozwolić wybrać najmniej straszny sposób na potępienie.

Miałam 2,5 zdrowej ciąży od tamtej pory, ale doświadczenie roku potępień jest niewymazywalnie wyryte w mojej pamięci. Chciałabym, by ktoś wyjaśnił mi moje opcje i skutki każdej z nich.

Powiązane: Strata i potępienie