• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Moje jednorazowe dziecko

Zapłodnienie było dla mnie zaskoczeniem. Nie tyle metoda – ale ramy czasowe.

Miałam serię wydarzeń, które sprawiły, że uwierzyłam, że będę mieć trudności z zapłodnieniem. Od historii anoreksji po pozornie bezkońcówne serię komplikacji po usunięciu tarczycy w dojrzewaniu po „jesteś za młoda na to” strachu raka, kilku lekarzy delikatnie mówiło mi, że moje szanse nie są świetne nawet w 15 lat. Nawet testy pokazały, że przestałam owulować w tym czasie.

Mój endokrynolog dał mi przemowę: „To nie dzieje się od razu nawet dla najzdrowszych par; mówię ludziom, by się relaksowali”, gdy ogłosiłam chęć prób w 26 lat. Moja ginekologa hazardowała kilka miesięcy bez antykoncepcji, by upewnić się, że moja śluzówka jest tak silna, jak może. Moja terapeuta podzieliła się własnymi latami prób, dając mi znać, że będzie tam dla mojej nieuniknionej walki. Potem spróbowaliśmy. I w ok. 8 dniach po owulacji miałam głośną liczbę pozytywnych testów.

Byliśmy w szoku. Pierwsza próba?

Każdy lekarz w moim arsenał wydawał się zaskoczony, i mój endokrynolog nawet zanotował przez telefon: „Podniosę dawkę tarczycy od razu, bo kobiety bez tarczycy mają naprawdę niestabilne poziomy w ciąży. W przeciwnym razie widzimy się za dwa miesiące… jeśli wciąż będziesz w ciąży.” (Później przeprosił, gdy wskazałam: „Co kurwa?”) Ale nie był w pełni w błędzie – nawet idealnie zdrowe kobiety mają teraz sprawdzane tarczyce w ciąży, bo lekarze mądrzeją i zrozumieli, że wszystko – od powtarzających się potępień po natępne porody – było związane z problemami tarczycy, a czasem te problemy pojawiają się w ciąży tylko u kobiet. A ja te problemy JUŻ MIAŁAM!

Każde rano: lękowe obudzenie, by sprawdzić bieliznę; obsesja na temat statystycznego spadku ryzyka potępienia każdego dnia. Nie ogłosiłam ciąży nikomu poza najbliższymi przyjaciółmi, aż byłam ok. 17 tygodni.

I, przez bezproblemową ciążę i zaskakująco naturalny poród, urodziła nam córka dzień czy dwa po terminie.

Przez koniec tej ciąży i początek życia córki, zrelaksowałam się nieco. Zrozumiałam, że może podważyłam siebie – i moją ciążę – będąc tak lękliwą i przekonaną, że jestem wadliwa. A, skoro jestem też inherentnie Typu A, zacząłam planować przyszłość z wiedzą o mojej nowej „umiejętności” robienia dzieci poza tym, jak dobra jestem w łóżku (co jest dobre – prawda, kochanie?).

„No, idealnie chciałabym, by nasze dzieci były blisko siebie”, pomyślałam. „Pieluchy i gotowe. Rodzeństwo jako przyjaciele. Wychować, potem z powrotem do kariery, by nie za bardzo zostać w tyle w pracy.”

Przed harmonogramem

Mimo wyłącznego karmienia piersią i środków zapobiegawczych, nieoczekiwanie zapadłam w ciążę między 3. a 4. miesiącem po urodzeniu córki i przeszkoczyłam nawet moje wstępne planowanie rodziny.

„Wow, my musimy być naprawdę płodni”, powiedzieliśmy. Nazywałam to „horrorem z licejum” zapadnięcia w ciążę nawet z pewnymi środkami. Mój termin był dosłownie tydzień po urodzinach córki.

Wtedy, w ok. 7–8 tygodniu, potępiłam. Było deprimujące, ale pomieszane z zrozumieniem: „No cóż, to nie mogło być silna ciąża – musiało być tylko przedwylot. Trzy miesiące po dziecku? To był uderzenie groma.”

Ale to tylko zapewniło moje wcześniejsze plany – chciałam kolejne dziecko. Chciałam dwa pod 2. Chciałam, by córka miała rodzeństwo blisko w wieku, a gdy walczyłam ze stresującymi problemami w pracy po powrocie, to „ups” ciąża wydało się znakiem. Więc, po tym, jak nawet mój endokrynolog zachęcił do ponownych prób w 6 miesiące po porodzie, bo pokazaliśmy tak wyjątkową płodność, spróbowaliśmy znowu. I znowu, natychmiastowa ciąża. Do kilku dni później, gdy wstałam krwawiąca.

Druga strata

„Nie, tym razem FAKTYCZNIE spróbowaliśmy”, uzasadniłam u mitologicznych bogów płodności. Nawet trzymałam pozytywne testy, aż krwawienie ustało… ale potem testy zaczęły blednąć, aż miałam kilka dni negatywne. W tym czasie zafiksowałam się na „zespół znikającego bliźniaka” i przeczytałam praktycznie każdy post na każdym forum ciążowym ze słowami kluczowymi „krwawienie” i „wciąż w ciąży?”. Ale ostatecznie nawet moje beta krwi wróciło negatywne – oficjalnie miałam kolejną wczesną stratę. Ale moje najwcześniejsze lęki wróciły nawracać, po okresie, gdy bralam za daną moją „wyjątkową płodność” obok widma trudnej do zarządzania niedoczynności tarczycy.

Akcja równowagi

„Twoje poziomy są dość zdziane”, powiedział mój endokrynolog po przebadaniach krwi po drugiej stratie.

On obniżył moją wysoką dawkę ciążową po porodzie córki. To, co przeoczyliśmy, to to, że typowe problemy nastroju, zmęczenia, wypadania włosów przy niedoczynności tarczycy idealnie wpasowywały się w objawy poporodowe – i po prostu zaliczyliśmy to wszystko na drugie.

Ale te komplikacje niedoczynności tarczycy, o których wspomniałam wcześniej, były w pełni w ruchu znowu. Moje poziomy po prostu nie miały sensu. Nie powinnam tak anormalnie odbiegać od zmiany dawki.

„Zmieńmy leki. Mam inną tabletkę, którą zacząłem częściej stosować u pacjentów, bo łatwiej dozuować, i tańsza. Jesteś OK z tym?” Zapytał endokrynolog.

To zawsze była loteria – zmienialiśmy leki wcześniej. Często wiązało się z 6-miesięcznym okresem wyrównywania, który zazwyczaj zostawiał mnie w pełnym trybie „hypo”, z przytyciem, nietolerancją zimna, mgłą pamięci i depresją. Ale już tam byłam, prawda? Na szczęście zmiana nie dała zbyt drastycznego wahania hormonów.

Gra w czekanie

Dla niezaznajomionych z leczeniem tarczycy: to gra w czekanie. Między metabolizmem i chemią krwi różnych leków na tarzycę i całym układem endokrynologicznym, średnio 4–6 tygodni, by zauważyć zmianę po korekcie dawki – i ok. 3 miesiące, by fizycznie poczuć różnicę. Moje plany „blisko w wieku” dzieci oddalały się.

Miałam kilka miesięcy przyrostowych zmian dawki na nowej tabletkach, zanim byliśmy tak blisko idealnych poziomów „TTC”, że myślałam, że sprawdzanie ich jest niemal redundantne. Byłam na nowym leku ponad pół rok – musiałam być OK.

Wtedy dostałam telefon z gabinetu endokrynologa.

„E, jaką dawkę bierzesz?” Zapytały. Zweryfikowałam.

„Musimy podnieść dawkę. Twój TSH znowu wzrósł.”

Faktycznie, mój TSH – czyli „hormon stymulujący tarzycę”, najczęściej badany wskaźnik funkcji tarczycy – niespodziewanie poszedł na najgorsze poziomy niedoczynności od zmiany leku.

„Jak?” Zastanawiałam się biernie. „Byliśmy tak blisko idealu zaledwie tygodnie temu. Czy nie powinnam być TERAZ u idealu?”

Jedno i gotowe? Czy blednące plany

W międzyczasie moje plany wydawały się uciekać. Ludzie, którzy mieli dzieci po mojej córce, teraz spodziewali się – a nawet mieli – drugie. Przedmioty dziecięce, które trzymałam na wierzchu dla planowanego „blisko w wieku” noworodka, stały się zapylone, nieistotne ciężary. Moja córka była dość werbalna, by nazywać psa „bratem”, jak żartobliwie nazywaliśmy go, i zastanawiałam się, czy jakoś nie przeklęliśmy się, robiąc to.

Również stanęła przed tym, dlaczego chciałam to napisać – ludzie nie oczekują „problemów”, jak już masz dziecko.

Nie mieliśmy rzeczywiście lat niepłodności, jak wiele par twierdzących „jedno i gotowe”. Byliśmy też otwarci o chęci więcej niż jednego dziecka, zwłaszcza gdy pralałam i schludnie składałam i podpisywałam pudełka z ubrań i rzeczami córki jako „do przekazania”.

Teściowi pytają, więcej niż raz, kiedy kolejne. Ludzie dobrej woli żartują: „Na pewno potrzebuje brata”, albo „Czuję siostrę w jej przyszłości!” Wyraziłam gorzkosłodką afekt do dojrzewania kuzynka z niemowlęcia i spotkałam się z odpowiedzią: „Tak trudno im rośnie, gdy wiesz, że są ostatnie. Przynajmniej Wy będziecie mieć więcej!”

Czy będę?

Czy po prostu miałam fart?

Po tym telefonie od lekarza zaczęłam zmierzać z ciężką rzeczywistością, że moja córka była, może, przypadem. Tak, mogę łatwo zapłodnić. Ale nie wydaje mi się, bym łatwo je trzymała.

Wiem, nawet pisząc to, że nieunikniona myśl „Przecież masz jedno zdrowe dziecko” mruga w czyjejś głowie. I rozumiem – empatyzuję z tęsknotą i honoruję ten zazdrość i wiem, że mam sporo szczęścia, mając zdrowe, żywe dziecko, gdy tyle walczą o samo to. Mimo to wiem, że są inni, którzy muszą dzielić tę dziwną środkową ziemię. I outsiderzy nie wydają się myśleć, że byłyby problemy, jeśli trzymasz już zdrowe dziecko – zrobiłaś to raz, prawda?

Byłam otoczona plakatowcami przeciwnym problemem: kobiety, które miały lata niepłodności przed wieloma zaskakującymi ciążami z rzędu. Ja nie miałam problemu z dostaniem dziecka i to nie jest połowa bitwy? Co mogło teraz być nie tak? Kobiety mają komplikacje porodu, które dosłownie kończą się utratą macicy lub jajowodów. Niektóre chcą dużą rodzinę, ale nie stać ich. Niektóre tracą partnerów – od nagłych zgonów po rozwody po niesamowicie trudnym pierwszym roku rodzicielstwa. Inne są tak wyczerpane lub przerażone drugim dzieckiem po specjalnych potrzebach pierwszego. Nawet jeśli rodzina chce tylko jedno dziecko, to co? Dlaczego nasze życia reprodukcyjne są tak często przedmiatem scrutinii? Niezależnie od tego, czy decydujemy o rodzinie i jakim rozmiarze wybieramy – lub nie wybieramy – dla naszej rodziny, wydaje się tak unncessary do scrutinii.

Czy możemy po prostu kochać to, co przed nami, i iść dalej?

W międzyczasie, może oddam wszystkie dziecięce ubrania. Jeśli nauczyłam się czegokolwiek z mamo-sfery Internetu, to to pewny sposób na jinxowanie siebie na kolejne dziecko!

Powiązane: Niepłodność to jak…