• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Dlaczego przestałam mówić o swoim poronieniu

Wiem, dlaczego zamknęłam się w milczeniu po poronieniu. Mimo najlepszych intencji bliskich i przyjaciół, czułam, że większość ich reakcji nie doceniała głębi moich uczuć. Zbyt często otrzymywałam odpowiedzi pozornie bezrefleksyjne, banalne. Ludzie nie chcieli zła, ale ich słowa raniły.

Najgorsze było to, że te rozmowy sprawiły, że czułam się fatalnie z powodu tego, jak mocno przeżywam ten los, i żałuję czegoś tak krótkiego i nieskazitelnego. Dlatego przestałam o tym mówić – nikt z tych, z którymi rozmawiałam, nie uznaje tego za stratę, jaką ja czułam.

Ciąża

Po 12 miesiącach prób dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Radość! Obliczyłam przybliżoną datę porodu i wpisałam każdy tydzień ciąży do kalendarza. Umówiłam wizyty u lekarza, pobrałam aplikację do śledzenia rozwoju dziecka. Ustaliłam terminy USG i datę graniczną urlopów. Zastanawiałam się, czy to będzie chłopczyk czy dziewczynka. Przeglądałam odzież materyńską i planowała gardełobę na każdą porę roku. Myślałam, jak najlepiej zakończyć pracę przed urlopem macierzyńskim. Prawie wszystko, o czym myślałam, kręciło się wokół tego dziecka. Była to lista pozornie nieistotnych szczegółów, które – jak się okazało – były dla mnie niezwykle znaczące. Sprawiły, że ciąża stała się realna.

Poronienie

Gdy zbliżałam się do końca pierwszego trymestru, having bardzo mało objawów, zaczęłam podejrzewać, że coś nie tak. Potem zaczęło się krwawienie. Najpierw trochę. Potem mocniej. Potem przyszła ból. Pośpiesznie do szpitala. Potem długie godziny oczekiwania i łez. Na koniec USG potwierdziło: brak tętna płodowego. Stanęły przed mną trudne decyzje dotyczące postępowania – wybrałam wykrzepianie (D&C), by zamknąć ten etap. Desperacko chciałam udawać, że jestem w porządku i po prostu żyć dalej, ale strata złamała mnie fizycznie i emocjonalnie.

Po poronieniu – dlaczego przestałam mówić

Byłam emocjonalnie krucha i w fizycznym bólu. Nie chciałam dyskutować o swoim doświadczeniu, ale ludzie w moim życiu musieli o tym wiedzieć z różnych powodów. Nie ma jednej dobrej reakcji na tak indywidualne przeżycie. Różni ludzie preferują różne podejścia, to wiem. Istnieją jednak odpowiedzi, które decidedly nie pomagają. Większość z nich brzmiała mniej więcej tak:

„Możesz spróbować o dziecko później.”

Oczywiście, że mogę. To racjonalna odpowiedź na mój problem emocjonalny. Dla mnie to było dziecko. Z datą porodu i wyimaginowanym pierwszym rokiem życia. A zajęło mi 12 miesięcy, by w ogóle tu dojść. Nawet nie wiedziałam, czy znów zajdę w ciążę.

„Poronienia są bardzo powszechne.”

To też prawda. Choć ludzie mówią to, by pocieszyć, mój ból nie czuję się powszechnie. Jest ostry i osobisty.

„To po prostu sposób ciała na powiedzenie, że coś nie wyszło.”

To prawdopodobnie też prawda. Ale gdy byłam pod wielkim emocjonalnym naciskiem i trudno mi myśleć racjonalnie, to stwierdzenie sprawiło, że zastanawiałam się, czy poronienie nie jest moją winą – choć logicznie wiedziałam, że nie. Nienawidziłam myśleć o wyimaginowanym dziecku jako o „niewłaściwym”.

„To, co ma być, będzie.”

Myślę, to tylko odruchowa odpowiedź na niekomfortową rozmowę. Mnie to wnerwiało. Jaki sens ma ten ból i dlaczego tak musi być ze mną?

„Przecież było to wcześnie.”

To też prawda. Nie potrafię wyobrazić żałoby po późniejszej stracie. Ale to dziecko było 12 miesięcy w tworzeniu. Najgorsze było to, że to stwierdzenie sprawiło, że czułam się głupio, żałując tak mocno czegoś, co może w ogóle nie było prawdziwe. Zła mi zrobiło, że musiałam usprawiedliwiać, że mój ból jest prawdziwy.

Nie wszystko jest złe

Teraz, po czasie na wyleczenie, widzę dobre, co wyniosły rozmowy z ludźmi na ten temat. Było zaskakująco odkryć, że wiele kobiet, które znam, miało podobne doświadczenia. Te rozmocy są wzmocniające. Kobiety i pary, które to przeżyły, mówiły o tym w sposób, z którym mogłam się zidentyfikować.

Odzyskiwanie siły, nazywając to utratą ciąży

Gdybym nie przeżyła poronienia, moja reakcja na podobną sytuację przyjaciółki byłaby prawdopodobnie jedną (lub mieszanką) z powyższej listy. Po prostu nie była świadoma, jak ogromny wpływ ma to doświadczenie. Czyta się, czy nazwa „poronienie” ma wpływ na to, jak inni reagują na tę wiadomość. To zgrabne, zdystansowane słowo, które źle oddaje to, co się dzieje. To doświadczenie nie jest najlepiej opisane jako „porażka” czy „błąd”, jak to sugeruje nazwa. Wolę nazywać to doświadczenie nazwą, która lepiej oddaje moje przeżycie i to, o czym mówiły inne kobiety w moim otoczeniu. Dlatego wciąż nie mówię o swoim poronieniu. Ale mam wiele do powiedzenia o mojej utracie ciąży.

Powiązane: Trzy poronienia, trzy doświadczenia – nie ma łatwej opcji