• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Eugene – Eugene

Nazwaliśmy go Eugene-Eugene. Obaj nasi ojcowie noszą to drugie imię, które nam namawiali do niekontynuowania, a my pomyślałyśmy, że to zabawny przydomek w czasie ciąży. Naszego pierwszego nazvaliśmy Oscar, jak Oscar Myers, jego nazwisko. Oscar, teraz znany jako Zev, ma prawie 5 lat i nigdy nie wiedział, że był blisko bycia starszym bratem.

W tym tygodniu strona internetowa mówiła, że ma rozmiar maliny. Idealnie rosnąca malina z kręgosłupem, bijącym sercem, powiekami, która intensywnie wykształca palce u rąk i nóg z swoich płetw. wkrótce zacznę widocznie brzuch i powiedziałam bliskim świetną wiadomość. Wszystko szło idealnie zgodnie z planem. Planuję wszystko – kiedy pram, kiedy umywam psa, kiedy zajdę w ciążę. Zacznę urlop macierzyński właśnie, gdy Zev pójdzie do zerówki. Będziemy mieć miesiąc razem, tylko we dwoje, a potem pięć miesięcy, w których we troje pójdziemy go zawodzić do i ze szkoły. Idealnie. Będę najbardziej w ciąży pod koniec lata, gdzie mogę ulżyć stawom w basenie i nie walczyć z intensywnymi hormonami w mroźnych, mrocznych miesiącach, gdy naturalnie walczę z chcią zamknięcia się w domu. Tak. Będę miała 36 lat. Starsza, ale nie tak stara, by musieć odrzucić możliwość trzeciego dziecka w przyszłości. Zaplanowałam to idealnie. Przeanalizowałam, jak zmieścić łóżeczko wśród płyt CD i karmy dla kota. Przez przerwy w pracy zamawiałam odzież ciążową online. Odkładałam gotówkę na wydłużony urlop. Przeczytałam ponownie każdą książkę o ciąży, studiowała imiona przewijające się w tytułach końcowych sitcomów. Pozwoliłam sobie tylko na jedzenie bogate w błonnik, kwas foliowy i wapń. Jadałam łososia, a nienawidzę łososia.

Gdy pielęgniarka na mojej pierwszej wizycie prenatalnej nie mogła wykryć serca na Dopplerze, powiedziała mi, bym nie skakała do wniosków. Zamówiła USG, by się upewnić. To był mój pierwszy sygnał. Gdy inna pielęgniarka nie znalazła serca na USG, powiedziała to samo, dodając: „Jeśli zaczniesz krwawić, idź na SOR”. Gdy wróciłam do domu, nie zapakowałam się na planowany wyjazd z siostrami. Miałam pressentiment, że nie pojedę.

Wieczorem o 18:30 wezwałam męża do łazienki. Spójrzł do toalety na zgęstą, gryzową masę krwi na dnie. Zapytałam, licząc na to, że przesadzam: „Muszę pojechać, prawda?”. Chciałam, by pojechał ze mną. On też chciał, ale poprosiłam go, by został z synem. Nie bądź dramatyczna. Nie angażuj rodziny. Będzie dobrze… Wyruszyłam sama.

Pielęgniarka przyjęciowa była cierpliwa, gdy płakałam i nie zrozumiale tłumaczyłam, dlaczego jestem tu. Strażak podał mi chusteczkę. Pielęgniarka triażowa pytała, w którym tygodniu jestem, czy brałam narkotyki, czy potrzebuję więcej podpasek i moją grupę krwi. Flebotomista pytał, czy ma zimne ręce. Mąż pojawił się (dziękuję, że tym razem nie posłuchał mnie!) i usiadł ze mną na kolejne 7 godzin.

Towarzyszyliśmy różnym ludziom. Niektórym bezdomnym, głodnym i zimnym. Pankom, którym zszywano rany z walk o terytorium. Był uczeń z listy honorowej z wstrząśnięciem mózgu z treningu i tyle mam z ich zmęczonymi, gorączkami dziećmi. Te matki, same zmęczone, nie ruszające się, bacząc, by nie obudzić ich, trzymając ich pocone głowy w okolicy szyi. Pilnowaliśmy miejsc nawzajem, gdy każdy z nas był wezwany do różnych okienek. Wiadomości lokalne. Late Show. Scrubs (co dziwnie, powiedziałam mężowi, gdy przyszedł, że to miejsce niczym nie jest jak w serialu). Znowu wiadomości lokalne. Obserwowałam, jak jedna obca daje koc drugiemu, który był pochylony, na wózku inwalidzkim, kaszlący i utknął w wietrze od automatycznych drzwi. Gdzie była jego rodzina? Myślałam o tym again and again, skręcając się w ramieniu mojej rodziny i próbując spać.

Adam powiedział mi później, że nie mógł zobaczyć naszego dziecka na USG, jak mógł ten popołudniu. Powiedział, że będzie dobrze. Uspokoił mnie, że spróbujemy znów wkrótce i że już zrobiłam jedno diabelskie dziecko – zrobię to znowu i ja też do tego wierzyłam. Mówiłam sobie, jak to zdarza się ciągle. To nie miało się stać i to jest natura mówiąca, że to nie było dobre. Wciąż do tego wierzę, ale nie tak mocno, jak myślałam.

Zawsze będę miała irracjonalne zastanowienie, czy to coś, co zrobiłam. Czy nie powinnam spacerować z tym źle wychowanym 45-kilogramowym szczeniakiem? Tego dnia w pracy trzeba było wymienić butelkę w napojowcu. Nie poprosiłam o pomoc, bo nikt nie wiedział, że jestem w ciąży. Czy to to zrobiło? Może za mało kwasu foliowego. Może jestem za stara.

Mimo że trenowałam się, by to była możliwość tak wcześnie, to zawsze była możliwością dla kogoś innego, nie dla mnie. Moja przygotowanie nic nie dało mi następnego dnia, gdy minęłam obok książek o dzieciach na stoliku, rosnącej listy pytań do lekarza na lodówce, gdy odkryłam tabletki prenatalne w szafce, albo gdy otworzyłam ten e-mail czekający w skrzynce, mówiący mi, na co moja malina cudownie zamieniła się w zaledwie tydzień. Potem była łazienka. Nikt nie pisze o łazience. Stałe przypomnienie, że twoje ciało pozbywa się jakiegoś ciała obcego. Za każdym razem, wchodziłam na palcach i widziałam tę purpurową, linistą nitkę z kawałkami mojego dziecka kapnące ze mnie w nieruchomości. Musiałam to otrzeć i spłukać pożegnanie. To było moje dziecko, co widziałam rano? Czy to jest to? To jest malina, w końcu. To nie jest małe. Niech to będzie wszystko. I te przeklęte ubrania ciążowe, które jeszcze nie dorzeczy.

Pierwszy dzień, śpiłam. Drugi dzień, płakałam przy wizycie u lekarza, gdzie pielęgniarka zapytała, czy potrzebuję przytulasa i upadłam w jej ramiona. Nie planowałam tego. Ale miałam dobre życie, przypominam sobie. Muszę coś z tego wynieść. Nawet jeśli nie wierzę w to w pełni teraz, każdego dnia muszę przekonywać się do tego coraz bardziej.

Zmuszam się na zewnątrz, by dostać trochę chłodnego słońca na policzki i obserwuję mojego 4-latka bawiącego się w brzydzie. Mam dobre życie, powtarzam w kółko. Nie ton w żale! Daję sobie wykład: nie mogę planować wszystkiego i to w porządku. Tak, to dobra lekcja. I też, są naprawdę szczersi ludzie, stawałam się sceptyczną. Decyduję, by każdy skurcz, który wciąż czuję, był przypomnieniem o tych ludziach, których widziałam w ostatnich dniach, a nie o osobie, którą straciłam. Są obcy, którzy dadzą ci koc i uratują twoje miejsce. Niektórzy zaoferują ci przytulas. Masz przyjaciół, którzy zostawią kwiaty i twoje ulubione ciastko u drzwi. A jeśli masz szczęście jak ja, masz męża, który utrzyma dom w ruchu, gdy ty jesteś w zwolnionym tempie, kto będzie spać na kanapie, gdy ty objimasz syna całą noc w śmiertelnym objęciu. I ten głupi szczeniak, który galopuje, gdy wynosisz śmieci? Jego jedyny cel w życiu to bycie twoim kumplem (i zjedzenie twoich japonki).

Kilka dni po poronieniu, dobra przyjaciółka wysłała mi notatkę. Brzmiała: „Zbieraj wszystko, co teraz czujesz, by za pięć lat, gdy twoje dzieci będą piszczeć na siebie w wysokich, banshee'owskich warkoczach i rzucać przedmiotami w głowy, będziesz wiedziała, że macierzyństwo to radość, do której nie dojdzie się łatwo”. Mam cel, by nie kłaść takiej wagi na plany na przyszłość, małe lub duże. Ale ten – ta myśl, którą moja wspaniała przyjaciółka posiała w mojej głowie – to plan, którego nie planuję zostawiać bez ruchu.

Po przeczytaniu jej rady kilka razy, otworzyłam lodówkę, odsunęłam górę szpinaku i brokułów i odkryłam butelkę szampana.
Nalej dwa kieliszki, dolej sok pomarańczowy i wrzuć malinę do każdego. „Żywność zdrowa”, powiedziałam do Adama, uderzając kieliszki. Ostatnim łykiem połknęłam malinę, która smakowała tak dobrze. Rogi ust mi się podniosły, wyprostowałam grzbiet, po raz pierwszy odkąd to wszystko się stało. Było pocieszenie myśleć, że nie potrwa długo, zanim znowu będę miała inną idealną malinę we mnie.

Powiązane: Co robić, gdy twoja przyjaciółka ma poronienie