23 rzeczy, których chciałabym, by ktoś powiedział mi o ciąży po poronieniu

Niezależnie od tego, czy dotyczy to ciebie, czy kogoś, o kim troszczysz się, oto 23 rzeczy, których chciałabym, by ktoś mi powiedział o ciąży po poronieniu.

Że próby po utracie są sercem złamane.

Tym razem to inaczej. Kiedyś byłaś w ciąży, ale nie masz pewności, czy znów zajdziesz w ciążę. Ponadto, to już nie jest „zabawa”, gdy się stara. To praca. Seks wydaje się tylko środkiem do celu i trudno się cieszyć, bo w głowie myślisz: „czy tym razem to zadziała?”. Potem musisz czekać dwa tygodnie, by dowiedzieć się, czy tak, czy nie. A jeśli nie jesteś w ciąży, to żal wraca z podwójną siłą. Czujesz się pokonana i jakbyś zawiodła. Najgorsze jest to, że potem czekasz kolejne dwa tygodnie, by spróbować znowu i zaczynasz cały ten męczący cykl od nowa.

Radość z pozytywnego testu ciąży może zamienić się w obojętność.

Może to brzmieć dziwnie, ale gdy patyczek pokazał dwie kreski zamiast jednej, nie skoczyłam z radości. Patrzę na to z niedowierzaniem. Po pierwsze, nie wierzyłam, że znów jestem w ciąży. Po drugie, gdy uświadomiłam sobie, że znów jestem w ciąży, to strach włamał się przez drzwi. Lęk napuchł i wszystko, o czym myślałam, to: „Czy muszę to przejść znowu?” i „Czy naprawdę mogę to przejść znowu?”.

Możesz nieustannie sprawdzać bieliznę pod kątem krwi.

Może to brzmieć dziwnie, ale chodzenie do toalety to przerażające doświadczenie. Za każdym razem, gdy schodzisz z bielizną, psychicznie przygotowujesz się do zobaczenia plam krwi. Nie ma na to rady. Tak po prostu jest.

Choroba w ciąży staje się twoim najlepszym przyjacielem.

Chwila, gdy mój żołądek uspokoił się w pierwszym trymestrze, to moment, gdy mój lęk poszył ku górze, bo pomyślałam: „Coś nie tak. Dlaczego nie czuję nudności?”. Natychmiast myślałam, że moje dziecko umarło. Gdy fale mdłości wracały, serce czuło ulgę.

Inni mogą chcieć, byś była „w porządku”.

Inni mogą chcieć, byś była „w porządku”, skoro znowu jesteś w ciąży, ale to daleko od prawdy. Fakt, że znowu jesteś w ciąży, nie znaczy, że zapomniałaś lub przełknęłaś utratę innego dziecka. To po prostu nie działa tak. Nie pozwól, by oczekiwania innych wpływały na to, jak czujesz się w ciąży i z dzieckiem, które zmarło. To w porządku, by nie być w porządku. Wręcz, to prawdopodobnie normalne.

To wariuje, nie będąc w stanie poczuć ruchów dziecka w pierwszym trymestrze.

Od tygodni, w których dowiedziałeś się, że jesteś w ciąży, do momentu, gdy zaczynasz czuć ruchy, to wariuje! Chcesz tak bardzo poczuć ruchy, by wiedzieć, że wszystko w porządku, ale uświadamiasz sobie, że po prostu nie jesteś jeszcze w tym momencie ciąży. Mówisz sobie, że to normalne, ale wciąż nienawidzisz braku pewności z poczucia ruchów dziecka.

Ale możesz się bać dnia, w którym będziesz czuć ruchy w drugim trymestrze.

Mimo że tak długo chciałaś poczuć ruchy dziecka, jakoś zdradzasz ten dzień, gdy będziesz mogła regularnie odczuwać kopnięcia, bo oznacza to, że ruchy mogą pewnego dnia przestać, a to straszna myśl.

Obsesja na punkcie ruchów dziecka jest normalna.

No dobrze, może to nie jest normalne. Naprawdę nie wiem, ale u mnie to zdecydowanie w porządku. Potrzebowałam czuć ruchy dziecka co najmniej określoną liczbę razy w określonym czasie, by poczuć spokój, że dzisiaj wszystko w porządku. Pod koniec ciąży jedyną rzeczą, która utrzymała mnie w zdrowych zmysłach, było czucie ruchów dziecka. W tych chwilach mogłam w pewnym stopniu uwierzyć, że wszystko jest dobrze.

Lęk wokół wizyt u lekarza zdarza się.

Idąc do lekarza, może to uspokajać, ale też straszyć, bo lekarz często jest tym, kto donosi złe wieści. To normalne, by się niepokoić wizytami, nawet kobiety, które nie przeżyły utracie, doświadczają lęku podczas wizyt w ciąży.

Widzenie innych kobiet w ciąży wciąż wywoła u ciebie gniew z zazdrości.

To powiedziałam. Widzisz, dzieje się coś, co sprawia, że nawet będąc znowu w ciąży, wciąż boli cię w środku, gdy widzisz inną kobietę w ciąży, która nigdy nie przeżyła utraty. Po prostu nie możesz się dla niej cieszyć, bo zazdrościsz jej niewinności, jej radości. Ty masz radość, ale to gorzkosłodka radość i część ciebie nienawidzi tego i chce, by to było inne. To w porządku, by zazdrościć. To naprawdę ma sens, nie myślisz?

Będziesz mieć wrażenie, że nikt nie rozumie, nawet jeśli przechodziliśmy przez PAL wcześniej.

Każdego dnia przychodzi nowe uczucie i odchodzi. Co minutę twój emocjonalny świat się zmienia, ewoluuje, czy powiedzieć – wybucha z wnętrza. Minutę temu jesteś ostrożnie optymistyczna, poczułaś ruchy dziecka, wszystko w porządku… czekaj, nie, czujesz skurcz. Ugh! Myślisz: „Czy to może być wcześny poród?” i znowu jesteś przerażona. Naturalnie, trudno ci czuć, że inni mogą to zrozumieć, bo nasza wewnętrzna burza jest nasza własna i czasem po prostu nie jesteśmy na tej samej stronie co inni, nawet jeśli przeszli tę drogę wcześniej.

Linia do pielęgniarki lub położnej stanie się twoją deską ratunku.

Moja najlepszą przyjaciółką w PAL była moja pielęgniarka przy ginekologu. Nazywa się Jessi i szczerze wierzę, że nie przelibylabym ciąży po utracie bez niej. Dzwoniłam do niej co najmniej trzy razy w tygodniu i nigdy nie oceniała, nigdy nie narzekała, zawsze mile przyjmowała moje telefony. Powinnam zadzwonić do jej szefa i powiedzieć, że zasługuje na podwyżkę.

Pewnie pójdziesz do szpitala lub do lekarza 10 razy więcej niż potrzebujesz i to jest w porządku.

Myślę, że poszedłam 20 razy na SOR w ciągu 37 tygodni ciąży. To może być przesada, bo jestem zdiagnozowana nerwicą lękową, ale w tym przypadku z dobrym powodem. Moi lekarze zawsze mówili, że wolą, bym przyszła i rozstrzygnęłam swoje obawy, niż siedziała w domu i się martwiła. Poza tym, lepiej pójść i się okazuje, że nic nie ma, niż nie pójść i żałować potem.

Będzie ci trudno się skupić.

Z normalnymi zmianami fizycznymi i emocjonalnymi ciąży połączonym ze stresem i troską, jaką niesie ciąża po utracie, to cud, że pamiętałaś o zmywaniu zębów rano. Pamiętaj, to normalne, by być rozproszoną w ciąży, a zwłaszcza w ciąży po utracie.

Nawiązanie relacji z tym dzieckiem może być trudne, ale warto.

To straszne, by budować relację z fasolką rosnącą w tobie, bo Twoje doświadczenie mówi: „Hej, nie przywiązuj się zbyt mocno, pamiętaj, co się stało ostatni raz”. I to normalne, by chcieć chronić się przed ponownym zranieniem. Jednak za każdym razem, gdy zauważyłam u siebie to zachowanie, mówiłam do siebie: „Boli to i tak. Nie zaboli mniej, jeśli nie będę związana z tym dzieckiem, wręcz może zabolić bardziej, bo nie wykorzystałam czasu, by cieszyć się dzieckiem, gdy było tu”.

Strach nie zawsze znika, gdy zbliżasz się do porodu.

Im bliżej dnia poprzedniej utraty lub dnia porodu, tym straszniejsze rzeczy mogą wydawać się. Myślałaś, że będzie odwrotnie, bo jesteś prawie na metcie. Ale wszystko wydaje się tak nieprzewidywalne i straszne teraz.

Możesz doświadczyć PTSD.

Jeśli utrata wydarzyła się w ciąży, to przejście przez kolejną ciążę może być traumatyczne. Dla mnie to było jak przeżywanie mojego traumy co minutę, każdego dnia. Nie mogłam uciec i im bliżej dnia porodu, tym bardziej nasilał się mój lęk i triggery przeszłego traumy. Pomogła mi praca z terapeutą i praktyka miłującej dobroci i współczucia wobec samej siebie.

Dni płyną w o l e w n i e j.

Naprawdę. Czas zdaje się stać w miejscu, gdy przechodzisz przez PAL. Chwile wydają się minutami, a minuty miesiącami. Tak bardzo chcesz, by dziecko było tu bezpieczne i zdrowe, że chciałabyś wcisnąć przycisk przyspieszenia w swoim życiu i chcesz to tak bardzo, że prawie jakbyś przypadkowo wciśnęła „pauzę” na wszystkich trudnościach.

Żal nie znika.

Jest wszędzie, gdy wracasz w myślach do ciąży z ostatnim dzieckiem. Porównujesz trymestry, rocznice, kamienie milowe. Wszystko wydaje się nadrealne. Myślisz o tym, jak to dziecko będzie młodszym bratem lub siostrą dziecka, które straciłaś, i z tą myślą smutek zalewa Twoją duszę znów. To w najszczęśliwszych momentach znajdujesz najwiękski żal.

Ale będzie radość!

Wiem, może trudno w to uwierzyć, ale w PAL też może być radość. Musisz o nią walczyć! Zapaść się ze strachem i krzyknąć do niego: „NIE, NIE WYGRAJ!”. Daj mu znać, że nie zabierze ci też tej ciąży. Ale po tym codziennym starciu, naprawdę możesz znaleźć chwilę ekscytacji i szczęścia, która wpłynie do twojej głowy, gdy potajemnie zrozumiesz, że tak, to faktycznie może się uda i przede wszystkim – ty to zasłużyłeś. Więc idź i kup ten uroczy stróżyk z napisem „Kocham mamę” albo „Tatusiowa mała dziewczynka”.

Myślenie o porodzie może być straszne.

Myślenie o porodzie, zbliżanie się do terminu, czekanie na naturalny początek porodów lub przygotowanie do cięcia cesarskiego. Wszystko to może być straszne. Stwórz plan, by ten dzień był takim, jaki chcesz, i by dał ci poczucie kontroli. Mamy nadzieję, że będzie to doświadczenie gojące i przede wszystkim dzień, w którym poznasz swojego krzyczący, oddychający mały cud.

Zasługujesz na to!

Przeszłaś przez tak wiele. Więcej niż większość mam, które znam. Nosisz wielki ból w sercu i zasługujesz na to, by trzymać w ramionach wielką nadzieję i radość. Zasługujesz na to! Masz odwagę, masz siłę i robisz to z godnością. Nie znam nikogo, kto bardziej na to zasłużyłby, mamo.

W końcu, trzymanie oddychającego dziecka na rękach to najbardziej NIESAMOWITE doświadczenie.

Chciałabym nigdy nie musieć przejść przez PAL i utrata dziecka to najgorsza rzecz, jaką wierzę, że może się komuś przytrafić. Ale jeśli muszę przejść przez troskę, lęk i strach ciąży po utracie, by trzymać moje dziecko, to tak, zrobiłabym to znów w ułamku sekundy. Było warto dla niej.

Powiązane: Dmuchanie „trąbek”

Previous:

Next: