Moje serce „tylko jedno” – ból serca po trzech poronieniach

Nie lubiłam być w ciąży. Pierwotnie napisałam „nienawidziłam”, ale były pewne plusy, więc „nie lubiłam” wydaje się bardziej odpowiednie. Oznacza to, że miałaś ładną ciążę, przytyłam tylko 18 kg i rozwinęłam quite cute zadnicę, ale w środku czułam się fatalnie.

Byłam non stop nudna, bolesne głowy, niespokojne nogi, nastrojowość… Pamiętam raz, gdy stałam na schodach, trzymając kosz na pranie, patrząc na męża i próbując wymyślić, jak owinąć ten kosz wokół jego szyi. FURIA i łzy.

Pamiętam, że byłaem non stop wykończona. Pamiętam, że przyjaciele przestali mnie zapraszać, bo byli singiel i super zwierzęta imprezowe. Pamiętam strach, czy będę dobrą mamą. Nigdy nie myślałam o sobie jako o „Mamie”. Poczekaj, chcę być zwana „Mamusiu”, czy „Mamuś”?

Byłam w ciąży 4 razy, z jednym wspaniałym dzieckiem na pokaz.

Nie narzekam, moje dziecko sprawia, że inne mamy z zazdrością w bieliznie… on, jak twoje, jest idealny. Te trzy straszne utraty wyciągnęły mnie z wnętrza, w sposób „ból-uciążliwy-utrata-dechu-wzdychania”. W sposób „nie-mogę-przejść-tego-znowu”. To głęboko osobiste doświadczenia, i nas jest tak wielu. Wzdrygające epizody czerwonych oczów i mruczenia.

Jako forma terapii i by dojść do sedna mojego pisania, pozwól, że podzielę się moim doświadczeniem z tobą.

Moja pierwsza ciąża była ekscytująca! Nie mogłam uwierzyć, jak ŁATWA była! Wiem, ile kobiet z tym walczy. Miałam 32 lata i miałam zostać mamą (albo mamusia, nadal niepewna). Przeczytałam góry książek, chciałam być idealna.

Ciąża była tak bolesna, byłaem bardzo chora i zawrotna. Zaczęłam krwawić w 9. tygodniu, ale lekarz nie mógł powiedzieć, co, jeśli cokolwiek, może być nie tak.

Każdego tygodnia były pytania… co się dzieje? Czy stracić dziecko? W 17. tygodniu, wykończona i zestresowana, serce mojego dziecka przestało bić, a moja macica stała się grobowcem. Musiałam przejść wygładzanie (D&C) usunięcia „produktów poczęcia”, dwa D&C w rzeczywistości, bo nie tylko mój umysł i serce, ale i ciało nie chciało puścić… próbowało odrastać „pozostałe tkanki”. To była „triploidia”, problem chromosomowy.

Zajęło to rok, by odzyskać się fizycznie i psychicznie.

W tym czasie zrobiłam najlepsze przyjaciółki z kliniką wczesnych poronień, są niesamowite. Nie mogę powiedzieć, ile razy płakałam przed nimi, te naprawdę brzydkie płacze. Szkoda, że znajdowały się na oddziale porodowym. Że sala oczekiwania była wspólna z podekscytowanymi przyjaciółmi i rodziną. Nie martw się, to już nie tak, bo przenieśli oddział na nowe piętro… zgaduję, że zobaczyli okrucieństwo.

Następna ciąża to ogromny sukces – 42 tygodnie i szczęśliwe, zdrowe dziecko.

Tu nic wielkiego, tylko straciłam pęcherzyk żółciowy, skręciłam stopę i wyrosły mi włosy w dziwnych miejscach.

Po synu, rozmawialiśmy dużo o kolejnym dziecku, co to znaczy dla nas i dla naszego syna. Nie kłamię, myślałam o tym, jak straszna jest ciąża z moim doświadczeniem, i faktem, że teraz mam 3 lata więcej (35). Myślałam też o tym, ile kosztuje wychowanie dziecka, jakie stres na małżeństwie, na karierze, na mojej indywidualności (bo nie jestem tylko mamą, wiesz!).

Nasze serca chciały kolejne dziecko, i próbowaliśmy, i straconęliśmy. Próbowaliśmy i straconęliśmy.

Jedno w 12. tygodniu (dowiedziałam się w dzień urodzin, że nie ma serca), a drugie to pusta torbka płodowa.

I teraz jestem bliska mojemu punktowi… dziękuję, że zostałaś do tej pory… niedawno mąż i ja zdecydowaliśmy, że jedno wystarczy, że nasze jedno jest idealne (nawet w jego tyranii), że jedno jest ok. Musieliśmy zmierzyć się z oświadczeniami „ale on potrzebuje rodzeństwa” i pytaniami „na kim będzie się opierał, gdy wy umrzecie” od przyjaciół i rodziny. I oczywiście klasyk mojej mamy: „ale ja tak bardzo chcę wnuczkę” *wzdych*.

Męczyłam się z myślami „tylko jedno” przez miesiące przed podjęciem decyzji.

Rozmawialiśmy o planowaniu spadku, i sposobach na kompensację braku towarzystwa rodzeństwa, przez spędzanie więcej czasu z kuzynami (mieszkają blisko), i organizowanie wielu spotkań zabawowych… Skontaktowałam się z innymi mamami, które znałam i miały „tylko jedno”, by usłyszeć o jakichkolwiek żałobach (żadnych nie zgłoszono).

Mój punkt…
Niezależnie od tego, czy to rodzina bez dzieci, z jednym dzieckiem, z dwoma, z niebieskimi dziećmi, wszyscy po prostu potrzebujemy wsparcia i dobroci…

Nie. Nie będziemy mieli kolejnego dziecka. Jedno i gotowe.

Dla przyjaciół i rodziny tych, którzy próbowali i straci, lub po prostu zdecydowali, że „zrobili to dobrze za pierwszym razem” (hasło wojenne ekipy „jedno i gotowe”), proszę, wesprzyjcie tę decyzję, czasem nie jest łatwa i zazwyczaj oparta na ciężkich bólach serca.

A dla mam, które znalazły się zmagającymi się z decyzją, czy mieć kolejne dziecko, czy nie – zupełnie rozumiem walkę. Cieszcie się, by się skontaktować.

Nasze kolejne polecane: 23 rzeczy, których chciałabym, by ktoś powiedział mi o ciąży po poronieniu

Previous:

Next: