Przez 400 dni jednymi kolegami moich dzieci było ich rodzeństwo

Przez 400 dni jednymi kolegami moich dzieci było ich rodzeństwo

Gdy moje bliźniaki były niemowlęta, wszystko wydawało się trudne – nie tyle „podwójny” wysiłek, co jakiś wykładniczy mnożnik. Mało kto mógłby sobie wyobrazić, że gdy dorosną do 5 lat, a my wszyscy okażemy się w pandemii, to bliskie rodzeństwo ulży nie tylko sobie nawzajem, ale całej rodzinie.

Gdy nasza dzielnica zamknęła szkoły w marcu 2020 r., moja córka i syn byli dopiero przedszkolakami, mający zaledwie kilka miesięcy na znalezienie się w nowej, dużej szkole za miastem. Wracali z domem z dwutygodniowym programem w plecakach – ale myślę, że wszyscy wiedzieliśmy, że zostaną w domu dłużej. Może na miesiąc, pomyśleliśmy. (Spoiler: nie trafiliśmy w szacunki.)

W końcu przedszkole wznowiło się w formie godziny dziennie na Zoomie, z nauczycielami i uczniami równo rozprężonymi. Moje dzieci nie opanowały jeszcze czytania i pisania, a měły opanować technologię i jej etykietę? To nie było idealne – i daleko od eleganckiego – ale może ta dziwna forma zakończenia roku zdobyła punkty za nowatorskość.

Wkrótce nastąpiły wakacje. Oczywiście nie mogliśmy pojechać na urlop, do parku rozrywki – ani nigdzie, naprawdę – ale moje dzieci pozostało w dobrym humorze, bo miały siebie nawzajem jako wbudowanych najlepszych przyjaciół pod naszym dachem. Robiły place z błota, plaszczały w basenie ogrodowym i ogólnie bawiły się nawzajem w odświeżająco analogowy sposób.

Gdy rozpoczęła się pierwsza klasa zdalnie, podjęliśmy decyzję – w pewnym sensie kontrowersyjną wśród rodziców bliźniaków – by dzieci poszedły do tej samej klasy. Była to kwestia praktyczności. Mamy dom z dwiema sypialniami, i trudno znaleźć osobne rogi do pracy z dwoma programami bez walki z akustycznym feedbackiem.

Poza tym, jako pracujący rodzice, byliśmy przytłoczeni. Mąż codziennie walczył o ratunek swojej silnie dotkniętej firmy i miejsca pracy pracowników. Ja, jako pisarka, starałam się wydobyć kilka nieprzerwanych chwil na pisanie zanim zostanę poproszona o rozwiązanie problemu technicznego lub zrobienie przekąski. Trzymanie dzieci w tej samej klasie usprawniło proces w czasie, gdy „przeżyj” było hasłem przewodnim.

Dzięki doskonałym nauczycielom moje dzieci akademickie kwitły mimo wszystko. Poszły w stronę opanowania czytania i pisania. Wybitnie radziły sobie z matematyką. A na pewno ogarnęły technologię.

Ale wciąż nie widziały innych dzieci. Przez cały rok pierwszej klasy rzadko wychodziły z domu, gdy COVID wędrował, a nasze miasto stało się w pewnym momencie światowym epicentrum choroby. Czulo się, jakby za tymi ścianami płonął niekontrolowany pożar. A ich świat – geograficznie mówiąc – stał się bardzo mały.

Dzień na dzień i, jakoś, minęło 400 dni. Wiedziałam, że dzieci czują ciężar wydarzeń światowych (np. na zmianę mieli zaburzenia snu), ale nie upadły pod niepewnością pandemii. Wymyślały gry, przychodziły im wewnętrzne żarty, wciąż uśmiechały się i śmiały.

Wszystko biorąc pod uwagę, radziły sobie dobrze – i wiem, że to tylko dlatego, że miały siebie nawzajem. Nie tylko współuczestnicy życia prenatalnego i wbudowani na zawsze najlepsi przyjaciele, ale partnerzy przez pandemię oczami 5-, a potem 6-latków.

Przewijamy do sierpnia 2021 r., a moje nowo upieczone 7-latki przygotowują się do powrotu do szkoły – osobiście w normalnym trybie (z protokołami bezpieczeństwa, oczywiście) po raz pierwszy od 17 miesięcy.

Każde z nich będzie miało własnego nauczyciela. Szkoła będzie pełna klas, wypełnionych potencjalnymi przyjaciółmi… a także potencjalnymi frenemies, prześladowcami i klikami. Plac zabaw znów będzie ich do podbijania razem, pewnie – ale też osobno, jako indywidualności. Będzie to hodowla dziecięcych triumfów i upadków. Mikrokosmos życia.

Po tak dużej bliskości w tym coraz mniejszym domie, wypuszczam ich, by znalazły własne drogi. Nie jako bliźniaki, ale jako jednostki, dojrzewające i różniące się coraz bardziej z każdym dniem.

Jestem zestresowana, pewnie. I poruszona. (Tak, mama zaplakie w pierwszy dzień szkoły – gwarantuję.) Ale też drgnę z ekscytacją wobec wszystkiego, co spotkają na swojej drodze, gdy wreszcie mają szansę w pełni odkryć, kim są, wracając do szkoły w tym historycznym roku.

Previous:

Next: