Pusty pęcherzyk płodowy – przyjmowanie potępienia

Pusty pęcherzyk płodowy to sytuacja, gdy zapłodnione jajko zagnieźdża się w macicy, ale nie rozwijają się. To najczęstsza przyczyna wczesnych strat ciąży i, jak pokazuje ten post, może wiązać się ze złożonymi emocjami.

Mój narzeczony i mamy 21-miesięcznego syna. Tak, wiem, to w zasadzie 2 lata. Ale nie pospieszam, więc na razie ma 21 miesięcy. Zdecydowaliśmy w kwietniu, że w maju zaczniemy próbować o kolejne. Miesiąc prób i bum, w ciąży. Mów o szczęściu.

Przeskok: dwa tygodnie później i jestem prawie 6 tygodni w ciąży.

Według aplikacji moje dziecko ma wielkość maku. O. Nudności przyszły, awersje do jedzenia, bolące sutki… cała paczka.

Przez tydzień czy dwa miałam drętwienie/ucisk po lewej stronie nad kością biodrową. Zdecydowałam, że czas zadzwonić do lekarza, a jeśli nic innego, to chociaż zobaczę wcześnie moje szybko rosnące dziecko. Po opisaniu bólu, mój lekarz rzuca terminem „ciąża pozamaciczna”. O kurczę. Umówili USG na 4 godziny później. Czysta tortura.

Czekam w samochodzie i automatycznie googluję ciążę pozamaciczną.

Zaczynam układać swoją przemowę do Boga. Mówię: „Słuchaj, wiem, że minęło, ale zrobię cokolwiek chcesz, tylko niech nie będzie ciąża pozamaciczna”. On słucha. Skany przychodzą i mój słodki mak rośnie w macicy. Mówią, że ból to torbiel, co jest zupełnie normalne. Takie słodkie ulgi.

Umówili dwa kolejne skany na kolejne dwa tygodnie, by sprawdzić, czy rzeczy idą dobrze.

Czuję się dobrze, tak dobrze, jak można w I trymestrze. Dla mnie objawy ciążowe zawsze były dobrym znakiem. Skana #2 nadchodzi i wszystko oczywiście OK, bo czuję się w ciąży jak diabeł.

Technik mówi do mnie: „Nie widzę, by cokolwiek postępowało od ostatniego skanu, muszę porównać oba skany”. Może to było moje zaprzeczenie, ale nie łapałam, co kładzie. Wysyła mnie z powrotem do poczekalni, by lekarz porównał dwa skany.

Pusty pęcherzyk płodowy. To co mój lekarz mówi, że sądzi, że się dzieje.

E tam, drodze... czy nie usłyszałeś, co ci powiedziałam o moich objawach ciążowych? JESTEM PEWNIE W CIĄŻY. Wyjaśnia (w znacznie łagodniejszych terminach), że nie ma dziecka i nigdy nie będzie dziecka z tej ciąży. Umawia kolejny skan na weryfikację i mówi, że omówimy opcje na kolejnej wizycie.

Mam 7 tygodni i 5 dni, i wiecie, że przez ostatnie siedem dni czytałam historie błędnej diagnozy pustego pęcherzyka.

W drodze do wizyty mówię: „Boże... znowu ja, jeśli dasz mi zdrowe dziecko, przestanę tak krzyczeć, będę więcej bawić się z psem, i zleję telefon w dzień”. Tak, etapy żałoby są panicznie kapryśne.

Wydaje się, że On musiał wiedzieć, że nie będę spędzać więcej czasu na zewnątrz z psem, bo zgadnij co? Nie ma dziecka. Nie ma serca. Nic, tylko duży pusty pęcherzyk. Technik mówi: „Przepraszam, słoneczko, wiem, to nie te wiadomości, których chciałaś”. Trafiła w sedno.

Więc siedzę tu, półnaga na stole, z niczym do przykrycia poza dużym białym prześcieradłem.

Oczy zaczynają się nawilżać, a technik starają się wyczyścić pokój dla mnie. Podaje mi pudełko chusteczek i mówi, bym wzięła czas. Płakanie to zazwyczaj nie moje, ale to coś, czego nie mogę powstrzymać. Mówi, jak będę gotowa, usiąść w poczekalni, lekarz zabierze mnie za chwilę.

„Chwila” to godzina później i każda minuta tej godziny to agonia.

Tu jestem z moimi opuchniętymi czerwonymi oczami i głupim pustym pęcherzykiem w brzuchu, obserwując promiennych kobiet w ciąży kierujących się do gabinetu. One czekają cierpliwie, by zobaczyć swoje dzieci na dużym ekranie. A ja? Siedzę tu, czując, że moje ciało całkowicie mnie zdradziło.

Lekarz mówi, że mam trzy opcje do rozwiązania pustego pęcherzyka.

  1. Pozwolić ciału na naturalne potępienie. To może zajść jutro albo za 5 tygodni.
  2. Wziąć dawkę misoprostolu, co wywoła potępienie.
  3. D&C... ten był całkowicie poza stołem dla mnie, głównie bo mnie przerażał.

Wybieram opcję 2.

Jedziemy na plażę za dwa tygodnie i chcę, by ta cała sytuacja była za nami do wtedy. Decyduję się wziąć to w czwartek wieczorem, bo w piątek mam wolne.

Wkładam cztery tabletki (waginalnie, jaka frajda!) i czekam. 4 godziny później zaczynam odczuwać skurcze o takiej intensywności, że porównuję je do wczesnych faz porodu.

Więc, oto ja. Dwa tygodnie później i wciąż w maxi podpaskach, starając się powstrzymać łzy za każdym razem, gdy widzę kobietę w ciąży.

Potępiłam w 8 tygodniu. To coś, co wciąż próbuję pojąć. Co sprawia, że to jeszcze trudniejsze, to wiedza, że żałuję czegoś, co nigdy naprawdę nie było. Nigdy nie miałam dziecka w brzuchu, i dla mnie to naprawdę trudne do przetrawienia.

Mój największy wniosek z tego doświadczenia to to, że musiałam dać sobie czas i łaskę. Spędziłam sporo czasu na złośliwości, i sporo na winie za złośliwość. Ale to moja droga żałoby i to OK.

Pytają mnie czasem, kiedy spróbujemy na dziecko nr 2 i jestem dość szczera: „Przepuściłam potępienie i naprawdę czekamy na ponowne próby”. Czują dyskomfort z pytania i uspokajam ich, że teraz jestem OK.

Jeśli przeżyłaś potępienie, nie jesteś sama.

Sprawdź nasze posty o tym, by przeczytać więcej o tym, jak ludzie z tym radzą, jak o tym mówią, albo dlaczego mogą zdecydować się nie dzielić historią.

Powiązane: Trzy potępienia, trzy doświadczenia: Nie ma łatwej opcji

Previous:

Next: