• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Mogę prosperować jako pracująca mama, bo mąż jest ojcem w domu

Przez Conz Preti

Kiedy mówię ludziom, że mam troje dzieci poniżej 4 lat w domu, pracuję pełen etat i mam też kilka dodatkowych zleceń freelance, wszyscy zapierają dech w piersiach na poziom Wonder Woman, na którym żongluję tymi wszystkimi rzeczami. Prawda jest taka, że nie mogłabym niczego z tego zrobić, gdyby mąż nie był ojcem w domu, opiekującym się dziećmi każdego dnia. To nie zawsze było tak. W rzeczywistości, zajęło to obu z nas pracę i zatrudnienie kogoś, by opiekował się naszym niemowlęciem, by zrozumieć, czego nasza rodzina naprawdę potrzebowała, by wszyscy byli szczęśliwi.

Gdy nasze pierwsze dziecko miało zaledwie 3 tygodnie, mąż musiał wrócić do pracy, zostawiając mnie, wciąż wyzdrawającą po nagłym i nieoczekiwanym cięciu cesarskim, opiekującą się noworodkiem, który był bardzo słaby w jedzeniu (i dlatego nie przytywał), podczas gdy nieustannie drgała na skraju ataku paniki z tego wszystkiego. Jego pracodawca zapewnił tylko tydzień płatnego urlopu ojcowskiego, dodał dwa tygodnie urlopowego i to było wszystko.

To było brutalne. Na obu nas.

Potrzebowałam wsparcia i pomocy. Dni minęły bez możliwości prawidłowego prysznica. Płakałam regularnie i zastanawiałam się, czy nie zrujnowałam życia, wprowadzając tego małego człowieka do naszego świata. Mąż czuł, że ciągle przeprasza, syn rośnie tak szybko, a on nie jest częścią tego. Gdy nadeszło lato, zdecydował się wziąć trzy miesiące wolnego, i przenieśliśmy naszą rodzinę trzech osób (plus dwa psy) z Nowego Jorku na odległą farmę, byśmy mogli odłączyć się i cieszyć się obecnością drugiego na chwilę. To było możliwe, bo mój urlop macierzyński był w pełni opłacany z benefitami przez całe sześć miesięcy, jakim byłam w domu.

To było niesamowite. Nasze dni były powolne bez dużych planów lub pośpiechu miasta. Odwiedzaliśmy parki narodowe, nasze niemowlę śpiło na plaży w cieniu drzew, próbowaliśmy nowe piwa, robiliśmy zakupy antyków i po prostu cieszyliśmy się towarzysństwem drugiego.

Byłam odnowiona i gotowa wrócić do pracy, gdy mój urlop skończył się. Mąż, z drugiej strony, nie tyle. Te trzy miesiące sprawiły, by zrozumiał, jak bardzo tak naprawdę brakuje mu. To też sprawiło, by pomyślał o tym, jak mało jego własny ojciec był w pobliżu, bo pracował tak ciężko i podróżował tak dużo, by zapewnić rodzinie najlepsze życie, jakim mógł. Dobrze zaopiekował ich, ale w trakcie stracił tę relację z synami. To była bardzo podobna sytuacja z moim własnym ojcem i mną. Mąż i ja rozmawialiśmy długo o tym, jak nie chcemy tego samego dla naszej rodziny; chcieliśmy być obecni i dostępni dla naszych dzieci. Czy mogliśmy to zrobić, pracując obaj pełen etat, by płacić rachunki?

Z powrotem w Nowym Jorku, mąż zdecydował się wrócić do pracy na pół etatu. Jego godziny były daleko dłuższe niż moje, jego harmonogram znacznie bardziej sztywny. Ja mogłam negocjować pracę z domu dwa dni w tygodniu, i tak mogliśmy zabierać dzieci na rodzinne przygody w tygodniu i być w pełni obecni każdego wieczoru przy kolacji.

Zatrudniłyśmy nianię na te dni, gdy obaj pracowaliśmy poza domem. Stała się częścią rodziny tak szybko i naprawdę była instrumentalna w tym, byśmy mogli mieć dynamikę, którą chcieliśmy. Była elastyczna i niezawodna, ale też… bardzo droga. Cała pensja mojego męża szła na pokrycie tego dodatkowego zestawu rąk. Kwestionowaliśmy nasze wybory parę razy w roku, ale życie w Nowym Jorku i bycie pracującymi rodzicami miało sens wtedy.

Właśnie w czasie, gdy ustaliliśmy nasze nowe życie i harmonogramy, wyszłam w ciążę z niespodziewanymi bliźniakami. Próbowaliśmy od pewnego czasu, a ja przeszłam miskarci, która naprawdę uświadomiła mi, że chcę więcej dzieci. Jednak bliźniaki wydawały się znacznie więcej, niż mogliśmy poradzić, zwłaszcza z trudnym startem, jaki miałam z pierwszym dzieckiem, a jeszcze bardziej z tym, co to znaczyłoby dla naszych finansów.

Gdy cierpiałam na osłabiające nudności porankowe (raczej całodniowe), przeszliśmy przez wszystkie możliwe scenariusze, które zadziałałyby dla naszej rosnącej rodziny. Nasz syn mógł iść do pobliskiej szkoły Montessori domowej, podczas gdy nasza niania opiekowałaby się bliźniakami, więc wtedy mąż i ja moglibyśmy pracować pełen etat, może z domu? Było wystarczająco miejsca dla wszystkich w domu? Czy naprawdę mogliśmy na to stać? Czy po prostu podążaliśmy śladami naszych własnych ojców, jedną rzecz, której powiedzieliśmy, że nie chcemy robić?

Życie działa w tajemniczych wayach czasem. Chciałabym, bym mogła powiedzieć nam, byśmy się zrelaksowali, bo mieliśmy do czynienia z krzywizną życia.

Bliźniaki urodziły się na początku marca 2020 r. Miałam, znów, brutalną rekonwalescencję. Mój ginekolog wypisał mnie pod warunkiem, że zostanę na „areszcie domowym” przez co najmniej dwa tygodnie, biorąc pod uwagę ogromne ilości utraconej krwi. Tak zrobiłam. A potem pandemii ogłoszono. Mieliśmy trzy dzieci poniżej 3 lat, dwie pełnoetatowe prace, żadnych dodatkowych rąk i mnóstwo żonglerowania.

Dzień, w którym mój ginekolog zobaczył mnie na wizycie poporodowej (i powiedział mi, by nie przychodziła na kolejną wizytę po sześciu tygodniach), był dniem, w którym mąż i ja zdecydowaliśmy spakować walizki i ruszyć na północ do Maine, gdzie mieliśmy dom rodzinny, w którym mogliśmy zostać, aż kurz osiadnie. Myśleliśmy, że będziemy tam miesiąc, może dwa, a potem życie wróci do normy. Oprocz tego, nie wróciło.

Niedługo po moim powrocie do pracy, a gdy mąż był wciąż na urlopie ojcowskim, został zwolniony z powodu cięć COVID. Moja pierwsza reakcja była paniką, co robię z łatwością. Ale on był ulżony. Już dyskutowaliśmy, co zrobić z naszymi niemowlakami bliźniakami, gdy musi wrócić do pracy. Nie czuliśmy się bezpiecznie, wysyłając dwa 3-miesięczne niemowlęta do placówki opieki, nie w trakcie pandemii. Nie czuliśmy się też bezpiecznie, wprowadzając kogoś spoza rodziny, by opiekował się dziećmi w domu. Ale co najważniejsze, mąż tak mocno związał się z bliźniakami – po prostu bywając obecnym od początku w sposób, w jaki nie mógł z naszym pierwszym – że tak trudne, jak to było opiekować się dwoma krzyczącymi niemowlętami, chciał zostać z nimi.

Więc zdecydowaliśmy na kolejną wielką zmianę. Oprócz trwałego przeniesienia do Maine, stałam się jedyną zarabiającą w rodzinie, a mąż stał się rodzicem w domu. Odrzucenie społecznych oczekiwań co do tego, kto robi opiekę nad dziećmi, a kto przynosi pieniądze, było najlepszą rzeczą, jaka stała się naszej rodzinie. Widzenie więzi, jaką moje dzieci mają z ojcem, sprawia, że moje jajniki robią salto.

Oczywiście, ludzie pytają mego męża ciągle, kiedy wróci do pracy biurowej. Odpowiedź to: Kto wie? W końcu dzieci pójdą do szkoły, i on będzie miał puste dni do wypełnienia. Na razie nie skupiamy się na tym.

Co do mnie, jestem jedną z szczęśliwców, którzy mogą pracować z domu na zawsze (robiłam to dawno zanim wszyscy zostali zmuszeni do tego), więc mogę być wokół naszych dzieci więcej niż gdy urodziło się nasze pierwsze. Czasem czuję winę, gdy jestem schowana w biurze pisząc, a słyszę płacz niemowlęcia – chęć jest, by rzucić wszystko i pobiec do nich. Kiedy to robię, mąż przypomina mi, że opieka nad dziećmi to teraz jego praca w godzinach pracy, i wysyła mnie z powrotem, by robiłam moją właściwą pracę.

Kto wie, co przyszłość trzyma dla nas? Mam nadzieję, że nie kolejna pandemia, ale może (może) więcej niemowląt do opieki w domu.

Conz Preti to argentyńska dziennikarka i mama trojga dzieci poniżej 4 lat. Pracuje w dziennikarstwie cyfrowym od ponad dekady, a jej podpis można znaleźć w wielu popularnych stronach, które millenialsi czytają regularnie. Jest autorką „Too Pregnant To Move” i jej cotygodniowy newsletter Modern Motherhood.