• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Znaki gotowości do nauki korzystania z nocnika: na co uważać, według ekspertów

Jednym z najbardziej gorąco oczekiwanych kamieni milowych dla rodziców, argumentowalnie, jest nauka korzystania z nocnika. Choć proces może być męczący (nie wspominając o bałaganie), cel końcowy – nie więcej pieluch! – jest wystarczający, by każda mama lub tata chciał przyspieszyć proces. Ironia? To dokładnie to, czego nie powinieneś robić.

Według Tovah Klein, która posiada doktorat z psychologii klinicznej i rozwojowej i jest dyrektorem Centrum Rozwoju Małych Dzieci Barnard College oraz autorką „Jak Małe Dzieci Kwitną”, pchanie dziecka do nauki nocnika tylko się odwróci i „wydłuży cały proces o wiele dłużej”.

Lepsza opcja: czekanie, aż Twoje dziecko pokaże znaki gotowości do nauki nocnika. Allison Jandu, właścicielka i założycielka Konsultanta Nocnika, wyjaśnia: „Z punktu widzenia rozwojowego, możesz zauważyć, że Twoje dziecko jest w stanie zrozumieć i stosować proste instrukcje i poprawiać swoje umiejętności komunikacyjne. A w kwestii zachowań specyficznych dla nocnika, mogą one zostać suchymi przez dłuższe okresy w ciągu dnia i mieć pewnie przewidywalny czas, gdy chodzi o ruchy jelitowe” – wyjaśnia Jandu.

Zastanawiasz się, czy Twój maluch jest gotowy, by rzucić pieluchy? Oto co Jandu i inni eksperci mają do powiedzenia.

W jakim wieku dzieci są gotowe do nauki nocnika?

Jak w przypadku wszystkich kamieni milowych, istnieje ogólny przedział wiekowy, kiedy dzieci zaczynają naukę nocnika – lub pokazują gotowość – ale nie ma twardej i szybkiej zasady. „Ogólnie dzieci zaczynają naukę nocnika między 2. a 3. rokiem życia, ale niektórzy są gotowi wcześniej, a inni później” – mówi Klein. „Średnio, 2,5 roku lub starsze to około prawda”.

Jakie są znaki gotowości do nauki nocnika?

Każde dziecko jest inne, ale oto kilka najczęstszych znaków gotowości do nauki nocnika, według ekspertów.

1. One zostają suche przez dłuższe przerwy.

Według profesjonalnej trenerki nocnika Adriana Vermillion, zwanej Szepczącą Nocnik, „znaki gotowości są rozległe”, ale największy charakterystyczny znak to, gdy dziecko trzyma swoją pieluchę suchą przez przedłużony czas.

„Jeden z najbardziej oczywistych znaków, że dziecko jest gotowe do nauki nocnika, to gdy zostają suche przez ponad dwie godziny w ciągu dnia i przez co najmniej połowę nocy” – mówi Vermillion. A jeśli Twoje dziecko wciąż śpi w ciągu dnia, zwróć uwagę na to, czy są suche, gdy się budzą, co, według badania, może być dobrym wskaźnikiem gotowości do nauki nocnika.

To pokazuje, według Kleina, że są w stanie „trzymać mocz” – co, czy trzeba to mówić? – jest kluczowym elementem nauki nocnika.

2. One stają się bardziej „przewidywalne”, i/lub chcą prywatności.

Innym charakterystycznym znakiem „stawania się biologicznie zdolnym do kontroli pęcherza i jelit”, według Jandu jest „posiadanie pewnie przewidywalnego czasu, gdy chodzi o ruchy jelitowe”.

I w tym punkcie Klein dodaje, że dzieci mogą też zacząć chcieć prywatności, gdy kaka. „Gdy dziecko zaczyna chować się, by kakać w pieluchu, to pokazuje, że rozumieją, gdy mają potrzebę”.

3. One pokazują zainteresowanie nocnikiem.

Jeśli toaleta lub ich nocnik nagle zbudziło ich zainteresowanie, może to być znak, że są gotowe rzucić pieluchy. Oto znaki zainteresowania nocnikiem, według Kleina:

• Obserwują członków rodziny idących do toalety.
• Zadają pytania o nocnik.
• Okazjonalnie używają nocnika (lub obserwują innych używających nocnika) w żłobku.
• Bawią się nocnikiem w domu.
• Siedzią na nim, nawet w pełni ubrane.
• Używają słów jak „pipi” i „kaka”.

4. One są ogólnie bardziej niezależne.

Jeśli Twoje dziecko stało się bardziej niezależne rozwojowo, to też może być znak, że jest gotowe do nauki nocnika. Faktem jest, że według dr Lauren Stout, pediatry z Holston Medical Group w Bristol, Tennessee, to potencjalnie jeden z największych wskaźników. „Większość dzieci jest fizjologicznie gotowa do nauki nocnika w wieku 18 miesięcy; co oznacza, że są w stanie kontrolować swój pęcherz do stopnia” – mówi. „Ale muszą też być gotowe poznawczo i emocjonalnie”.

Oto znaki niezależności, które mogą wskazywać gotowość do nauki nocnika, według Stout:

• Potrafią ściągnąć i puxnąć swoje spodnie.
• Potrafią zdjąć swoją pieluchę.
• Potrafią wyrazić – werbalnie lub niewerbalnie – że muszą użyć toalety. (Niewerbalnie może to być zdjęcie pieluchy.)

5. One stały się bardziej zainteresowane czystością.

Innymi słowy, nie są już OK z siedzeniem w mokrej lub brudnej pieluchy. „W pewnym momencie dzieci pokażą świadomość o tym, co dzieje się w ich ciele, prosząc o czystą pieluchę, gdy ich jest mokra lub brudna, a nawet mówiąc Wam, gdy się moczą lub kaka” – mówi Jandu.

Oprócz tego, niektóre dzieci staną się „bardzo pilne o czystości” w ogóle, według Kleina. „Jeden znak, że dzieci dążą do gotowości do nauki nocnika, może być niechęć do brudnych rącek lub podnoszenie małych kawałków brudu lub lnianki z podłogi i mówienie ‚brudne’” – wyjaśnia.

6. One potrafią podążać za instrukcjami.

Znowu, korzystanie z toalety to więcej niż trzymanie pipi (choć to jest kluczowe!). Stout zauważa, że ważne jest też, by dzieci potrafiły podążać za instrukcjami podczas nauki nocnika. „Możecie ustawić timer na co dwie godziny, by wiedziały, co nadejdzie” – mówi Stout. „Zobaczcie, czy potrafią iść za Wami do łazienki, ściągnąć spodnie, usiąść na nocniku, spłukać, puxnąć spodnie i umyć ręce”.

Kontynuuje: „Oczywiście rodzice będą musieli pomóc trochę, ale jeśli są ogólnie chętne, to znak gotowości”, dodając, że rodzice powinni spróbować tego przez kilka dni, by zobaczyć, jak to idzie.

„Jeśli nie idzie dobrze, zróbcie przerwę na kilka tygodni” – mówi Stout. „Jeśli pchniecie to, to będzie bitwa i skończy się na tym, że zajmie to dłużej”.

Czy rodzice powinni zachęcać do nauki nocnika zanim dzieci pokażą znaki gotowości?

To zależy od tego, jak podejdziesz do tematu. Według Jandu, luźne i pozytywne mówienie o nocniku i toalecie może być świetnym sposobem na normalizowanie użytkowania toalety. „Jeśli te rzeczy zostaną wprowadzone przed rozpoczęciem nauki nocnika, nawet zanim jakakolwiek zainteresowanie lub gotowość zostanie zademonstrowana, pomoże to dzieciom być mniej zaangażowanych przez to i bardziej otwartych na proces, gdy nadjdzie czas na rozpoczęcie” – mówi.

Mając to na uwadze, ważne jest pamiętanie, że normalizowanie użytkowania toalety to co innego niż próba wywalenia dziecka z pieluch przedtem, gdy jest gotowe. „Jeśli rodzic lub opiekun próbuje uczyć nocnika przedtem, gdy dziecko jest gotowe, to rodzic jest tym, który zarządza, i to może sprawić, że dziecko poczuje dużo wstydu, jeśli nie może to zrobić” – wyjaśnia Klein. „Rodzice muszą upewnić się, że nie sprawiają, by ich dziecko – nieumyślnie lub inaczej – czuło się źle z powodu bycia nie nauczonym nocnika. Dlatego, z tego powodu, proces jest łatwiejszy, jeśli rodzice podążają za prowadzeniem dziecka [gdy pokazują znaki bycia gotowymi]. Wtedy dziecko będzie podążać za kierunkami rodziców i przyjmować ich pomoc w drodze”.

Linia na dół, według Kleina: „Tyle rodziców martwi się o ten kamień milowy, ale każde dziecko tam dociera w końcu”.