Jak wychowanie bliskie pozwala czarnoskórym rodzicom przedefiniować stare narracje
Powszechna narracja o wychowaniu w czarnoskórych rodzinach głosi, że rodzice są surowi, mają twarde zasady, nie tolerują „odzywania” itp. Wystarczy zajrzeć do hashtagu #blackparentsbelike. Kiedy pytałam mamę, influencerkę i autorkę Destiny Bennett o tę narrację, odpowiedziała: „My nie bawimy się”.
Często pomija się dlaczego tak jest. Historia ta zakorzeniona jest w strachu, traumie i rasizmie. Czarnoskórzy rodzice byli surowi, by przygotować dziecko do kontaktu z białym dorosłym. „Chcieli wpiąć w dziecko: ‚Jeśli będziesz bawił się, możesz zostać zabity'” – wyjaśnia dr Mia Smith-Bynum, profesor nauk o rodzinie w University of Maryland School of Public Health.
Bennett dodaje, że społeczeństwo postrzega czarnoskórych rodziców jako „agresywnych”. Dlatego nowocześni rodzice zmieniają kierunek. Pojawia się pragnienie stworzenia nowej narracji o czarnoskórym wychowaniu.
Dziś nowa fala czarnoskórych rodziców aktywnie odchodzi od starych schematów. Praktykują i promują wychowanie bliskie (gentle parenting) jako sposób na wyleczenie pokoleniowej traumy i rozszerzenie rozmowy o tym, jak wygląda czarnoskóre wychowanie.
Jak historia ukształtowała czarnoskóre wychowanie
„Ludzie wychowują tak, jak byli wychowywani” – wyjaśnia Smith-Bynum – „co nie dotyczy rasy”. Niestety, u niektórych wychowanie z pozycji przetrwania i strachu stało się normą i przekazano je dalej.
„Czarnoskórzy rodzice, którzy byli ścisli i stosowali karę cielesną, dbaли o bezpieczeństwo dziecka” – mówi Smith-Bynum. Błędy czarnoskórych dzieci poza domem, zwłaszcza w erze Jim Crow, miały drastyczne konsekwencje. Niestety, to wciąż aktualne. „Żaden rodzic nie chce, by jego dziecko stało się kolejnym Trayvonem Martinem” – dodaje.
Smith-Bynum podkreśla: nie wszystkie surowe wychowanie to przemoc. „Rodzice musieli być ścisli, ale mitem jest brak ciepła. Czarnoskórze rodziny łączyły wysoki stopień surowości z ciepłem i zaangażowaniem”.
Jak dostęp do badań (czyli: fesowanie nie działa) zmienia style wychowania
Smith-Bynum wskazuje, że wejście czarnoskórych rodzin do klasy średniej i możliwość dalszej edukacji pozwala na „większe rozróżnianie dobrych informacji od złych”.
Dr Adrea Theodore, czarnoskóra pediatra z Karoliny Północnej, mówi: „Im więcej ludzi edukuje się o zachowaniu dzieci, tym łatwiej odchodzić od surowych praktyk”.
Theodore zasługuje badaniom pediatrycznym za zwiększenie świadomości. „American Academy of Pediatrics (AAP) i inne organizacje od lat zalecają ‚bez fesowania’ i inne formy dyscypliny. Badania pokazują, że fesowanie nie poprawia zachowań, a często je pogarsza”.
Meclina Gomes, mama studentki, licealisty i uczennicy pierwszej klasy z New Bedford, Massachusetts, od 19 lat bada psychologię dziecięcą. Chciała odejść od autorytarnej struktury i agresywnej energii, którą widziała jako standard dyscypliny. „Nauczym się wcześnie, że łyżeczka cukru działa lepiej niż ocet” – mówi Gomes, przyznając, że fesowała, ale nigdy jako główną strategię.
Jak media społecznościowe promują nową perspektywę: wychowanie bliskie
Na TikToku i Instagramie wiele czarnoskórych „maminfluencerów” buduje platformy dla nowych pokoleń, dzieląc się praktykami i zaletami wychowania bliskiego i dyscypliny świadomej.
Influencerka Destini Ann używa humoru i przykładów. W jednym filmie opisuje swoją rolę jako udziałowca 51%, mając ostatnie słowo w bezpieczeństwie córki, podkreślając granice.
Inna influencerka, Erica M. Burrell (@_theteacherlady), przypomina, że wdrożenie wychowania bliskiego bywa kwestią uprzywilejowania.
Dr Ann Louise Lockhart, psycholog dziecięcy, na Instagramie daje porady: spotkania rodzinne, jasne zasady, przeprosiny, konsekwencja zamiast krzyków, fesowania, nadmiernych wykładów, nękania, groźb.
Jak wychowanie bliskie przyjmuje perspektywę dziecka
Tonya Abari, mama dwojga dzieci z Nashville, Tennessee, ceni w wychowaniu bliskim „traktowanie dziecka jako całości – osoby z uczuciami”. To czego nie doznała w domu dziecięcym.
„Było wiele okazji do rozmowy, ale rzadko były konkretne rozwiązania, a było DUŻO wykładania – mówienia DO nas, a nie Z nami. Rozmowy kończyły się: ‚tak to jest’ albo ‚teraz nie zrozumiesz, zrozumiesz, jak będziesz miała własne dzieci'” – opowiada.
To sprawiło, że była niepewnym dzieckiem, bo wiedziała, że dostanie wykład, a nie zostanie usłyszana. Jej mąż, Amerykanin nigerijskiego pochodzenia, nigdy nie miał szansy mówić o uczuciach.
Abari cieszy się wpływem swojego wychowania: „Najbardziej ekscytuje mnie widzenie korzyści prowadzenia z empatią. Nasze dzieci nie muszą bać się ‚wypadków’ za myśli lub uczucia. Nawigujemy razem. Mamy granice i naturalne konsekwencje, ale eliminacja lęku przed rozmową z nami to szansa, by zrobić to dobrze”.
Typowe nieporozumienia wokół wychowania bliskiego
Destiny Bennett, mama trojga z Las Vegas, autorka „Revised Not Repeated: A Brown Mom’s Guide to Breaking Generational Curses In Parenting”, promuje wychowanie bliskie na TikToku/Instagramie, prowadzi kursy.
Bennett wskazuje powszechne błędy: „Nie będziesz mieć kontroli nad dziećmi”, „Twoje dzieci będą niemiłe”, „Ich upstrzyczasz”. Ludzie myślą, że to wychowanie bez granic.
„Ludzie myślą zbyt daleko w lewo i nie wiedzą, co to świadome rodzicielstwo. To nauczanie dzieci dobrej relacji z tobą i uważność na ich rozwój mózgu” – wyjaśnia.
W jednym filmie pokazuje technikę, gdy dzieci wielokrotnie pytają „dlaczego?” przy poleceniach.
Dlaczego trudno odejść od starych nawyków
Dla wielu rodziców to nie proste przełączenie stylu. Istnieją duże bariery.
„Nieproporcjonalnie wiele czarnoskórych rodzin żyje pod linią ubóstwa, w rodzinach jednoosobowych. Łącząc lukę w bogactwie, lukę płacową, rasizm systemowy i przemoc – otrzymujemy zestresowanych rodziców z mniejszymi rezerwami emocjonalnymi na cierpliwość, przemyślanie dyscypliny, spokój” – mówi Smith-Bynum.
„Najtrudniejsze to zachowanie spokoju i empatii, trzymanie przestrzeni dla dzieci, nie bycie sprowokowanym emocjonalnie” – mówi Gomes. Spokój zależy od „przepustowości emocjonalnej”, a nie każdy ją ma.
Theodore: „Ludzie trudno odchodzą od tradycji (‚Moi rodzice tak robili i wyrosłem dobrze’), ale są otwarci na to, by może jest lepsza metoda, bez brakowania szacunku dla rodziców i ich strachów”.
Jak ewoluują narracje o czarnoskórym wychowaniu
Dostęp do zasobów, powolna zmiana norm społecznych i indywidualna zdolność emocjonalna będą kształtować style wychowania. Ale to nie koniec.
Głęboka chęć odejścia od pamięci o przemocy i strachu prowadzi wielu czarnoskórych rodziców ku podejściu łagodniejszemu. Rodzice słuchają bardziej swoich dzieci. Co mogło wydawać się stylem dla uprzywilejowanych, staje się nową narracją i osiągalną rzeczywistością dla niektórych rodzin.
Previous:Jak ustalić stawkę nianki: ile żądać za swoje usługi
Next:W tym Dniu Kobiet, jeśli chcesz #BreakTheBias, zacznij w domu
-
Minęło sześć tygodni od urodzenia naszej córki, Klementyny. Na koniec śpi lepiej i dłużej przerwy między karmieniami. Jest też bardziej czujna, gdy nie śpi. Mąż i ja, z drugiej strony, czujemy się, jakby nas przejechał ciężarówka. Jestem w szoku, że -
Gdy stajesz się nastolatką, Twoje ciało zmienia się – w środku i na zewnątrz. To część dorastania. Nazywa się to dojrzewaniem. Co to jest dojrzewanie? Dojrzewanie to moment, gdy ciało zmienia się z dziecięcego w dorosłe. Dziewczyny stają się kobieta -
Zaburzenie uczenia się vs niepełnosprawność w uczeniu się | Różnice w uczeniu się | 3 typy niepełnosprawności w uczeniu się | Przyczyny | Objawy | Wyzwania edukacyjne | Leczenie Czym jest specyficzna trudność w uczeniu się Osoba ze specyficzną trudno
