• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Przewodnik zabawej mamy po dyscyplinie

„Zamroź się!”

Nie pamiętam, jaka awaria sądu doprowadziła mnie do zabrania moich dwóch małych dzieci do sklepu z setkami łamanych bibelotów, sklerozawym sprzedawcą i tabliczką „Rozbiłeś – Kupisz”. Pamiętam jednak, jak chwyciłam za rękę mojego 3-latka, Charlie’ego, na końcu rozległego gestu i uratowałam kilka delfinów z szklany przed pewnym zagładą. Desperacka, by uciec ze sklepu bez wypadków, kazałam Charlie’emu i jego 6-latcej siostrze, Kylie, „chodzić jak dziadek”, mężczyzna, który nigdy nie stawia kroku bez skrzyżowanych rąk za plecami. Dlaczego to robi – nie mamy pojęcia. Niespodziewanie manewr „Chodź jak dziadek” zadziałał – i pomógł nam przetrwać wiele więcej wypraw zakupowych, a dokładniej, pomógł wielu sklepom przetrwać nas.

W tym dniu zrozumiałam, że niektóre z najgorszych zachowań Kylie i Charlie’ego można uniknąć za pomocą kilku zabawnych gier. Żaden z pomysłów nie potrzebował regulaminów ani wykwintnego sprzętu. Ale działały, i wywoływały mnóstwo śmiechu po drodze.

Problemowe zachowanie: Nie słuchanie

Nie ma nic straszniejszego niż widok malucha skierowanego prosto na ulicę, nieświadomego faktu, że krzycisz „Stój!” z całych płuc. Albo zauważenie malucha wyciągającego ostry nóż z blatu, ignorującego Twój krzyk „Nie!”. Wyznałam, że nadużywałam tych poleceń, więc „stój” i „nie” stały się białym szumem.

Zabawny rozwiązanie: Pożyczając pomysł ze starej zabawy imprezowej, włączyłam muzykę i tanczyłam z dziećmi. Potem wyciszyłam ją i powiedziałam: „Zamroź się!”. Wszyscy zamroźliśmy. Gdy stali się w tym naprawdę dobrzy, spróbowałam bez muzyki. Okej, wyglądaliśmy głupio, tańcząc w ciszy, ale wkrótce, gdy powiedziałam „Zamroź się!”, zatrzymywali się martwo. Następnie ćwiczyliśmy w świecie zewnętrznym. Zatrzymałam „nie” i „stój” na nieawaryjne sytuacje, jak wkładanie jajek do kieszeni przez Charlie’ego czy wbijanie palców w uszy przez Kylie. „Zamroź się” stało się naszym bezpiecznym słowem – takim, kojarzyli je z zabawą, więc nie czuli chęci buntu (ani ignorowania) mnie, gdy je usłyszeli. Najważniejsze, dawało mi wystarczająco czasu, by dotrzeć do dziecka w niebezpieczeństwie i je podnieść, zanim stało się cokolwiek złego.

Na zmianę i eksploracja

Problemowe zachowanie: Nie dzielenie się

Nie dziwi, że maluchy nienawidzą frazy „na zmianę”. Jedyny moment, gdy ją słyszą, to gdy mają coś wielkiego wartości – np. żółty autobus ze znakiem stop – i ktoś mówi im, by oddali. Kto może im za to, że chwycają zabawkę do piersi i krzyczą „Moje”? Przecież dla Twojego dziecka może nigdy nie zobaczyć tego autobusu znów.

Zabawny rozwiązanie: Gdy Charlie miał problemy w grupie zabaw, wynaleźliśmy „na zmianę”. Cała rodzina usiadła w kręgu – mąż i ja, Charlie i Kylie. Trzymałam w ręku przedmiot, który nie był szczególny dla Charlie’ego – złożoną skarpetkę – i ogłosiłam, że będziemy brać na zmianę. Używaliśmy zwrotów: „Czy mogę wziąć na zmianę, jak skończysz?” i „Dziękuję”, upewniając się, że każdy trzyma skarpetkę więcej niż raz. Następnym razem w grupie zabaw Charlie wciąż nie był zachwycony oddawaniem piszczącego klowna, ale zrobił to znacznie chętniej, bo zrozumiał język i wusste, że dostanie kolejną kolejność.

Problemowe zachowanie: Eksploracja (czyli przerzucanie) szuflad i szafek

Zamknęłam bieliznę i zrobiłam wszystko inne zabezpieczenia przed dziećmi, jak to się należy. Ale były rzeczy jak patelnie, mąka, a tak, kolorowe strączki. Nie były śmiertelne, ale ja pragnęłam, dla mojego spokoju, by Charlie zostawił je w spokoju. Gdybym musiała zamknąć każdą szufladę z potencjalnie brudzącymi lub hałaśliwymi przedmiotami, straciłabym rozum. Dzieci muszą eksplorować, ale jak je zachęcić do tego w sposób, który nie zostawi Cię z bólem głowy, ogromnym bałaganem i mamą krzyczącą na dziecko, które jest po prostu… no cóż, dzieckiem?

Zabawny rozwiązanie: Przechodziłam po kuchni z maluchem i gdy kierował do szafki, mówiłam albo „Dla Charlie!” z uśmiechem albo „Nie dla Charlie!” z ogromną powagą. Po kilku rundach, zamiast skakać do przodu, by otworzyć drzwiczki, zaczął patrzeć w górę, by sprawdzić, co powiem. Nie minęło dużo czasu, zanim przychodził do szafki, a potem gwałtownie hamował, energicznie trząsąc głową nie (lub, w rzadkich przypadkach, tak – np. pojemniki Tupperware były w całości jego). I ta gra podróżuje. Gdybyśmy poszli do kogoś do domu, poświęciłabym kilka minut na początku wizyty na zwiedzenie gorących punktów nowej lokacji, oszczędzając mi godziny ciągania Charlie’ego od czegoś „nie dla Charlie’ego”, jak zamrażarka czy miska z wodą psa.

Lamanie i otwieranie

Problemowe zachowanie: Rozbijanie pamiątek

Kiedykolwiek idziemy do miejsca mało zabezpieczonego przed dziećmi, myślę o mojej przyjaciółce Nancy. Podczas wizyty jej 3-letnia córka zdążyła złamać rękę rzeźby. Nie zwykłej rzeźby, ale rzeźby Jezusa – takiej, która dwa pokolenia wcześniej została owinięta w kocach i miłośnie przewieziona z Belgii statkiem przez burzliwy Atlantyk. Przecież!

Zabawny rozwiązanie: By próbować uniknąć podobnych katastrof, nauczyłam dzieci dotyku E.T. Pamiętasz, gdy E.T. uleczył zraniony palec Elliota, delikatnie dotykając go swoim? No cóż, nasz dotyk E.T. nie uleczy niczego, ale może powstrzymać rzeczy przed złamaniem w ogóle. Gdy przyjdziemy do domu, zanim moje dzieci zaczną sprawdzać rzeczy (a tym mam na myśli „zniszczenie nie do zastąpienia rzeczy”), prowadzę je wokół i wskazuję, które są kruche – wymagające „palca E.T.”. Najlepsza część: Po kilku minutach ostrożnego, nadzorowanego zachowania w stylu E.T., zawsze decydują, że jest coś ciekawszego do zrobienia.

Problemowe zachowanie: Nie bycie uprzejmym przy otwieraniu prezentów

Kiedyś myślałam, że szczerość to cnota. Ale to było zanim moje dzieci nauczyły się mówić. Gdy Charlie zaczął mówić rzeczy typu „Jesteś mały ludzik!” do krasnoluda i „Masz takie śmieszne włosy!” do faceta, który miał, no cóż, śmieszne włosy, zdecydowałam, że takt bije szczerość każdego dnia. Dla mnie najbardziej stresująca sytuacja dla rodziców bardzo szczerych dzieci to czas otwierania prezentów. Łatwiej nauczyć dziecko szepczeć swoje obserwacje o obcym niż sprawić, by zamaskowało rozczarowanie otrzymaniem książki, której już ma dwie.

Zabawny rozwiązanie: Przed imprezą wszyscy chodzimy po domu i zbieramy rzeczy, które robią straszne prezenty. Niektórzy dawní zwycięzcy to stare gąbki kuchenne i półzużyta kostka mydła. Pakujemy te perełki i dajemy sobie nawzajem. Wyzwanie polega na tym, by powiedzieć coś miłego o tym, co otworzyłeś. „Zielony tej gąbki pasuje do mojej koszulki!” Jeśli Twoje dziecko pomyśli o czymś miłym do powiedzenia o śliskim kawałku mydła, nie będzie miało problemu z byciem uprzejmym przy otrzymywaniu rękawiczek zamiast dreamowanej zabawki.

Schowaj „śmieszki” do kieszeni

Problemowe zachowanie: Poważne śmieszki we wszystkich złych miejscach

Moja przyjaciółka Cathy ma dwóch wyjątkowo śmiesznych chłopców. Są szeroko znani z ich dźwięków pukania pod pachą, wrażeń Kapitań Podpaski i improwizowanych pokazów Trzech Stoogów. Mimo że byli w najbardziej śmiesznych wiekach, zabrała ich do miejsc takich jak restauracje i muzea. Jak to zrobiła?

Zabawny rozwiązanie: Zanim przeszli przez drzwi poważnego miejsca, kazała chłopcom włożyć swoje „śmieszki” do kieszeni. Musieli chwycić śmieszki za ich chude szyje i wsadzić je poza zasięg wzroku. Aniżeli, śmieszki mają tendencję do wspinania się na ramiona lub usznice. Ale szybkie przypomnienie sprawia, że uciekają z powrotem. Cathy ostrzegła mnie, że gdy śmieszki zaczynają uciekać i biec po korytarzach, a Ty befindziesz się zamykając śmieszki w aucie, to pewnie czas wycofać tę grę. Próbowałam gry „śmieszki w kieszeni” z Charlie’em i Kylie i działa naprawdę dobrze. Najlepsza część to po wyjściu z muzeum, gdy mówię im, że mogą wyciągnąć swoje śmieszki. Wtedy prawdziwa zabawa zaczyna się!