Jenny Mollen: Przestałam robić puste groźby dzieciom i to się opłaciło

Jenny Mollen: Przestałam robić puste groźby dzieciom i to się opłaciło

Wiele razy groziłam zabraniem deseru, opuszczeniem restauracji, a nawet lądowaniem samolotu pasażerskiego, by naciągnąć dzieci do robienia tego, co chciałam. Czasem moje groźby działały. Inne razy policzałam do trzech, by zacząć od nowa od jedynki.

Dotrzymywanie konsekwencji jest trudne nie tylko dlatego, że nie chcemy widzieć zdenerwowanych dzieci, ale też dlatego, że nie chcemy być sami ukarani. To irytujące, by odejść z brunchem ze znajomymi, bo nagie maluch huśtaje na lustra. To bolesne, by zrezygnować z pół godziny wieczornego TV dziecka, bo to oznacza więcej czasu, by siedział i patrzył na ciebie.

Ale gdy idziemy ścieżką najmniejszego oporu – pozwalamy dzieciom uciec od złego zachowania, by nie musiełam przerywać swojego kroku – tracimy kontrolę i wiarygodność.

Ostatnio moi dzieci i ja zostaliśmy zaproszeni na imprezę w jednym z ich ulubionych sklepów z zabawkami. Sid, 5 lat, mówił o wydarzeniu przez dni, zachwycony, że będzie po jego czasie snu, zje ciastko i będzie lizać zabawki na sprzedaż.

W wielki dzień Sid był w rzadkiej formie. Był przereaktywny i dręczył młodszego brata, Lazlo, 2 lata. Wyrzuciłam wszelkie groźby, od przysięgi wyrzucenia reszty halloweenowych cukierków po obietnicę zostawienia go w domu i zabrania tylko Laza na imprezę. Nic nie wydawało się działać.

– Raz, dwa, dwa i pół… – znów zacząłam.

W tym momencie ani Sid, ani mój mąż, Jason, nie słuchali. Ale po tym, jak Sid zaczął maniakalnie machać nożyczkami i biec w moją stronę, miałam dosyć. Mimo że chciałam zabrać go na imprezę, wiedziałam, że muszę postawić granice, jeśli chcę, by coś się zmieniło.

Nawiązywanie do granic było potężnym przypomnieniem, że choć czuje się niesamowicie, bycie „dobrym policyjnym”, bycie silnym rodzicem wymaga bycia też „złym facetem”.

Wziąwszy ostatni oddech, ogłosiłam w pokoju, że Sid wyczerpał szanse i ze względu na swoje zachowanie nie pójdzie nigdzie, tylko prosto do łóżka.

Szelest Jasona spadł. – Naprawdę? – zapytał, prawie bardziej w szoku niż Sid.

– Tak – odparłam, starając się zachować twarz pokerową.

Sid czekał na kontynuację. Gdy nie nadeszła, wybuchł histerią, machając rękami w pokoju, praktycznie hiperwentylując. – Zamknę! Czuję się słaby! – powiedział.

Przepełniona winą, ale też starająca się nie śmiać z mojego nadmiernie teatralnego syna, wyjściam z domu z Lazlo.

Sid poścignął nas po korytarzu bloku, boso, w ostatniej próbie, by sensem winy zmusić mnie do ustąpienia.

Musiałam postawić jego potrzeby nad moimi chęciami, a powiedzenie mu „nie” to było to, co musiał usłyszeć.

– Łamiesz mi serce! – krzyknął, bijąc się w piersi, gdy drzwi windy zamknęły się przed nim.

Gdy zostaliśmy sami, spojrzałam w dół na Lazlo, który mrugnął do mnie, niezdziwiony. Uśmiech triumfu rozkwitł na mojej twarzy, gdy moja wina zamieniła się w dumę.

Bycie bez Sida było gorzkosłodkie. Zależałam mu i żałowałam, by rzeczy były inne. Ale musiałam postawić jego potrzeby nad moimi chęciami, a powiedzenie mu „nie” to było to, co musiał usłyszeć.

Później tamtej nocy zapytałam Jasona, jak Sid się zachował, gdy nas nie było, i byłam zarówno zaskoczona, jak i zachwycona, dowiadując się, że był aniołem chwilę po naszym wyjściu. Oczywiście, był smutny, ale zrozumiał, co się stało i dlaczego.

Od tego incydentu Sid robi pauzę przed pójściem na bunt i ignorowaniem moich groźb. Nawiązywanie do granic było potężnym przypomnieniem, że choć czuje się niesamowicie, bycie „dobrym policyjnym”, bycie silnym rodzicem wymaga bycia też „złym facetem”.

Jenny Mollen ma dwóch synów, jest żoną aktora Jasona Biggsa i cieszy się zapaloną grupą obserwujących na @jennymollen.

Previous:

Next: