• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wskazówki opiekuńcze: jak zacząć rozmowę z dziećmi

Moi znajomi, którzy nie opiekują się dziećmi ani nie przyzwyczajeni do spędzania z nimi czasu, często nie mogą zrozumieć, jak radzę sobie jako opiekunka. Ich pytania często mnie rozśmieszają – np. „Fu, musisz zmieniać pieluchy?”, gdy idę opiekować się 6-latkiem, albo „Naprawdę jesteś odpowiedzialna za bezpieczeństwo całego dziecka?”. Ale jedno pytanie dostaję często i może nurtować początkujących opiekunek: O czym rozmawiasz z dziećmi?

Wierz mi, czasem trudno porozmawiać z dziećmi! Ale są triki, by rozpędzić rozmowę. Oto co nauczyłam się na pracy.

1. Wskocz w to, co już robią

Często gdy przychodzisz do opieki, dziecko jest już w trakcie czegoś. Może bawi się zabawkami, budować wieżę lub rysować. Zapytaj o to! Nawet jeśli to wygląda jak zwykła stos klocków, pewnie ma skomplowaną historię (zazwyczaj kończącą się jej zburzeniem). Niech dogonią Cię w tym, co już robią.

2. Nawet jeśli wiesz, pytaj i tak

Dla mniejszych dzieci większość może gadkać godzinami o zabawce, z którą się bawi, lub postaci z bajki na koszulce. Nawet jeśli znasz nazwy wszystkich lokomotyw z „Tomek i przyjaciele”, po prostu zapytaj dziecko – i prawdopodobnie opowie Ci całe życiorysy każdej lokomotywy. Możesz nawet coś nowego się dowiedzieć!

3. Nie zmuszaj do rozmowy

Choć z doświadczenia powiem, że większość dzieci lubi gadać, są też te ciszejsi. Dla nich zadawaj pytania, ale nie bierz osobiście, jeśli odpowiedzą jedno słowem. Mogą się stać nieśmiali lub dziwnie czuć przy nieznajomej osobie w ich domu – to OK! Nie zmuszaj ich do gadania, jeśli nie chcą. Umiejętność siedzenia w wygodnej ciszy to też ważna umiejętność. Dziecko może chcieć po prostu leżeć na podłodze i obracać kołka samochodzika przez godzinę bez przerwanego.

4. Pytaj: Co słychać w szkole?

Zapytaj o szkołę! Jeśli są w żłobku lub przedszkolu, zacznij od prostego: „Chodzisz do przedszkola?”. To może zaprowadzić do rozmowy o kolegach, nauczycielach lub tym, co robią w szkole. Jeśli są w szkole podstawowej, zapytaj, czy lubią nauczyciela lub co się nauczyli tego dnia.

5. Rozmawiaj z niemowlakami też!

Jeśli są za małe, by mówić lub prowadzić pełne rozmowy, nadal powinnaś do nich mówić. Rozmowa z niemowlakami pomaga ich rozwojowi poznawczemu! Opowiadaj im, co robisz, pytaj o to, z czym się bawią, nawet jeśli nie mogą logicznie odpowiedzieć. To i tak pomaga w nawiązywaniu wiązania i lepszej komunikacji, a także jest dobre dla ich słownictwa.

6. Pozwól im gadać o rodzicach

Zauważyłam, że wiele dzieci uwielbia gadać o rodzicach. Jeśli są mniejsze i wydają się tęsknić, pewnie nie chcesz zakładać tematu rodziców. Ale jeśli same zaczynają o nich gadać, śmiało pytaj, co rodzice robią w pracy lub co lubią robić razem. Jeśli mniejsze dziecko wraca do tematu rodziców, rozmowa o nich może pomóc im przepracować rozstawanie.

7. Przeczytaj im bajkę

Gdy nie wiesz, co robić, zapytaj, czy chcą posłuchać bajki. Jeśli są małe, niech wybiorą książkę i przeczytaj im. Potem możesz zadawać pytania o historię w trakcie. Jeśli są starsze, zapytaj, czy czytają jakieś powieści rozdziałowe. Możesz im czytać, albo możecie mieć razem ciszy czas czytania.

8. Niech ci pokażą ulubiony serial

To samo dotyczy TV (jeśli rodzic wyraźnie pozwolił na oglądanie). Niech włączą ulubiony serial i zadawaj pytania o postacie. To pomaga Ci zrozumieć, co się dzieje w serialu i daje temat do rozmowy.

9. Podążaj za ich prowadzeniem

Nie zapominaj, że nie prowadzisz tego show w solu. Dziecko pewnie też ma co do powiedzenia. Gdy opiekuję starsze dzieci (6-8 lat), zazwyczaj zadają mi mnóstwo pytań o mnie, bo dzieci w tym wieku widzą każdego nastolatka jako „fajnego teeangerka”. Zazwyczaj mają miliony pytań o Twoją rodzinę, znajomych albo jak to jest w liceum. Odpowiadaj na ich pytania – oczywiście zachowując odpowiedniość!

10. Rozmawiaj z nimi jak z każdym innym człowiekiem

Moja największa rada: pamiętaj, że dzieci to po prostu małe ludzie, więc możesz z nimi rozmawiać jak z kimkolwiek innym. Oczywiście nie oznacza to, że masz przyjść i rozmawiać o „Grze o tron” albo dlaczego martwisz się maturą. Nadal są dziećmi. Ale to nie znaczy, że musisz podnosić głos i gadkać w rymach przez pięć godzin. Uważam za bardzo ważne, by mówić do dzieci z tym samym szacunkiem, jaki masz do ludzi Twojego wieku i dorosłych. Dzieci wyczuwają, gdy ktoś ich unaja, nawet gdy są dość małe, i odkryłam, że łamanie lodu i dogadanie się z dzieckiem jest łatwiejsze, gdy mówisz do nich jak do kogoś innego. Zwłaszcza gdy są trochę starsze, powinno to czuć się jak wypada z przyjacielem – przy jednoczesnej odpowiedzialności za bezpieczeństwo tego przyjaciela!