• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak żyć z dorosłym dzieckiem pod jednym dachem

Jak żyć z dorosłym dzieckiem pod jednym dachem

Nazywają je pokoleniem Y – coraz większą grupę młodych dorosłych, którzy po studiach wracają do domu rodziców, albo w ogóle nie wyprowadzają się, by oszczędzać pieniądze na szukaniu idealnej pracy. Wspólne życie z dorosłym dzieckiem bywa stresującym ciągnięciem liny o kontrolę: Twój syn lub córka podejmuje własne decyzje, ale wciąż Ty rządzisz w domu. Przeczytaj dalej, by znaleźć wskazówki i sugestie, które ułatwią wszystkim domownikom życie z dorosłym dzieckiem.

Bądźcie na tej samej stronie

Porozmawiajcie poważnie o sytuacji. Upewnijcie się, że oboje zgadzacie się na warunki i zasady tego ułożenia. Wspólne życie wymaga kompromisów z obu stron, i będzie łatwiej, jeśli utrzymajecie otwartą komunikację i ustalicie oczekiwania z góry.

Jako rodzic musisz zaakceptować, że Twoje dziecko jest dorosłe i może samodzielnie decydować, a Twoje dziecko musi zrozumieć, że życie w Twoim domu może wiązać się z większą liczbą zasad, niż przyzwyczaiło.

Ustalaj granice

Mimo że Twoje dziecko jest dorosłe, wciąż mieszka w Twoim domu i powinno szanować granice. Ustalcie zasady domu przed powrotem dziecka i pilnujcie ich przestrzegania. Z drugiej strony, jako dorosłe, Twoje dziecko zasługuje na szacunek swojej prywatności.

Zasady domu mogą dotyczyć gości czy imprez, a także Waszego stosunku do palenia i alkoholu. Pamiętajcie tylko, choć dziecko powinno przestrzegać zasad Waszego domu, powinny one być adekwatne do wieku. Np. ustalanie godziny powrotu dla dorosłego dziecka może być nierealistyczne, ale oczekiwanie, że zadzwoni, jeśli nie przyjdzie na nocleg – to rozsądne.

Rozważ naliczanie udziału w kosztach domu

Czynsz, zakupy, rachunki za media – to wszystko ma znaczenie, gdy dziecko wraca do domu. Niektórzy rodzice nie naliczają dziecku czynszu, w zależności od przyczyny powrotu i czy ma ograniczone dochody przez bezrobocie lub status studenta.

Jednak naliczanie opłat za pokój i wyżywienie, nawet nieznacznych, pomaga dziecku nauczyć się zarządzania finansami i przygotowuje do samodzielnego życia po wyprowadzce. Może to też zmniejszyć ryzyko, że poczujesz złość, widząc, że dziecko wydaje pieniądze na inne cele, zależąc od Ciebie.

Ustalaj jasne oczekiwania co do obowiązków domowych

W tym wieku Twoje dziecko powinno już robić własne pranie i sprzątać za sobą. Dodatkowo prośba o wkład w ogólne prace domowe, np. prace ogrodowe, jest w pełni uzasadniona.

Nie pozwalaj na uzależnienie

Jeśli dziecko musiało wrócić do domu, bo straciło pracę, łatwo pisać to na konto złej gospodarki. Ale jeśli dziecko pracuje, mieszka w domu i nie uczestniczy w kosztach ani obowiązkach, możesz nieświadomie utrwalać jego uzależnienie, bywając zbyt uprzejmy. To nie służy ani Tobie, ani dziecku. Naucz się wyznaczać granice i pamiętaj, że nauczanie niezależności to część Twojej roli rodzica.

Ustalaj realistyczny horyzont czasowy

Jak długo dziecko zostanie w domu, zależy od jego sytuacji. Jeśli uczy się, możecie ustawić datę wyprowadzki na miesiąc lub dwa po obronie. Jeśli dziecko jest bezrobotne, rozsądne jest oczekiwanie, że będzie pilnie szukać pracy i wyprowadzi się po znalezieniu zatrudnienia. Porozmawiajcie z dzieckiem i ustalcie ramy czasowe. To pomoże mu na drodze do niezależności, a Wam da spokój ducha, wiedząc, że sytuacja nie jest trwała.