• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Czego nauczyła mnie „Stalowe magnolie” o moim poronieniu

Obecnie gram w sztuce. Może o niej słyszałaś. Różowy to mój znak rozpoznawczy.

Stalowe magnolie, ktoś?

Czy to nie kojarzy się z czerwonym ciasteczkiem armadillo i wielkimi fryzurami z lat 80.? Film to klasyka gatunkowa. Dolly Parton, Sally Field, Julia Roberts – lista jest długa… Myślę, że mogłabym być jedyną dziewczyną z południa, która nigdy nie widziała tego filmu. Myślałam, że Stalowe magnolie to lekka południowa komedia, dopóki nie przeczytałam streszczenia sztuki. Tak, są momenty wręcz rozbawiających. Ale nikt mi nie powiedział, że jest też pełen smutku. (Uwaga, spoiler – Shelby umiera.)

Zostałam zaliczone do roli Shelby – świetnej dziewczyny z cukrzycą, która ryzykuje ciążą i oddaje życie. W prawdziwym życiu prowadzę grupę wsparcia po utracie ciąży. Nie da się uciec przed żalem! Ale ta sztuka nauczyła mnie czegoś, z czym walczyłam przez lata. W Akt II frechowe damy siedzą w salonie fryzjerskim Truvy, rozczesywają się i plotkują. Nagle Truvy zauważa siniaki na ramionach Shelby. Wszystkie damy natychmiast się zbierają i dowiadują się, że Shelby jest na dializie. Clairee wrzaska uprawnionie: „Dlaczego mi nie powiedziano?”.

Shelby odpowiada: „Czasem po prostu nie chce się o rzeczach mówić”.

Ja też odmówiłam rozmowy.

Mój poronienie był ciszym żalem, który niosłam w sercu. Kilka tygodni po pierwszej utracie byłam na imprezie, gdy znajoma uparta powiedziała mi, że czas, bym miała więcej dzieci. Miała wypełnione usta jedzeniem i sięgała po colę. Pomyślałam o opowiedzeniu jej o mojej sytuacji, ale nie zrobiłam tego. Uznałam, że śmierć mojego dziecka zasługuje na nieco więcej szacunku niż rozmowa nad hot dogiem. Ale rozwinęłam serce przed inną znajomą nad herbatą i BLT w lokalnej knajpie, dyskutując o chorobach. Złapały ją łzy i powiedziała, że też straciła dziecko.

Mimo to, to mnie drażniło przez lata. Dlaczego nie porozmawiałam ze wszystkimi? Dlaczego pominęłam fragmenty mojego życia w rozmowach z niektórymi ludźmi?

Stalowe magnolie nauczyły mnie, że czasem nie chce się o rzeczach mówić. I to jest w porządku. W moich najbardziej delikatnych momentach chciałam podzielić się bólem tylko z tymi, których wiedziałam, że będą delikatni. Mąż. Przyjaciele. Pani, z którą rozmawiałam nad słodką herbatą. Poronienie było dla mnie nowością i czymś, czego nie przewidziałam. Potrzebowałam kontroli nad rozmową. Najważniejsze, potrzebowałam kontroli nad tym, kogo zaproszę do dialogu mojej duszy. W mojej macicy wydarzyło się coś świętego. Dziecko zostało z miłością poczęte i dziecko zmarło.

Choć byłaem bardzo zła na moje ciało, że mnie zawiedło, uznałam, że moje ciało było świątynią niosącą święty naczynie.

Chciałam uhonorować tę małusieńką duszę. Dla mnie oznaczało to dzielenie się moim skarbem tylko z tymi, których uważałam za godnych.

Słyszałam kiedyś mądre słowa, że w sprawach serca musimy strzec naszych perełek, by nie zostały pożarte. Mój skarbie była ciąża i nie chciałam, by została poparta niewrażliwymi uwagami czy gotowcowymi radami.

Z biegiem czasu, gdy oddalałam się od momentu utraty, stałam się bardziej głoszna. Teraz jestem tak jawna, że bloguję na ten temat. Uważam, że mówienie o utracie ciąży jest ważne, ale nie wtedy, gdy mogłoby to utrudnić nasze osobiste gojenie. Czas dał mi przestrzeń na przetworzenie uczuć. Dał mi szansę na sformułowanie myśli. Czuję się bezpieczniej, dzieląc się historią teraz. Ale nie byłam gotowa, by się dzielić, gdy to się działo.

Wszyscy potrzebujemy miejsca do rozmowy. Miejsca, by mówić. Ale musimy być gotowi i chętni, by wypowiedzieć swój ból.

Lekcja, którą nauczyłam się, to, że nie ma nic złego w byciu wyselektywnym w tym, z kim dzielimy się naszymi najświętszymi emocjami. Rak. Poronienie. Śmierć. Rozwód. Tak samo, nie ma nic złego w byciu głosnym od pierwszego dnia. Wszyscy jesteśmy inni. I musimy szanować i honorować nasze różne potrzeby.

Gdy Shelby była gotowa, otworzyła swoją duszę. I te południowe damy zrally wokół niej. Przyniosły jedzenie, modlitwy i śmiech. Wszyscy potrzebujemy ludzi, którzy zrally wokół nas. Którzy nas pokochają. To cienka granica. Bycie wrażliwą i chronienie serca. Zaufaj instynktowi. Oczekuj, że niektórzy zranią cię słowami, ale wiedz, że wielu empatiżnych ludzi owije cię ciepłym objęciem wsparcia. Jeśli teraz boli cię i potrzebujesz czegoś bezmyślnego do obejrzenia, zapraszam do najbliższego… no dobrze, na Netfliksa, by obejrzeć Stalowe magnolie. Będziesz się śmiać i płakać. To prawdziwe odbicie życia.

Wszyscy potrzebujemy trochę śmiechu przez łzy.

Nasze kolejne polecane: Utrata dziecka nie powinna być tak izolująca