Dmuchanie "trąbek" – od strategii radzenia sobie do radości macierzyństwa

Po naszym pierwszym „złym USG” z synem, Patrykiem, który urodził się martwy w kwietniu 2014 roku, mąż i ja poszliśmy do innego budynku szpitala, by sprawdzić, czy moja terapeuta jest dostępna. Podróżąc, brałam głębokie oddechy i dmuchałam „trąbki”, by puścić napięcie. Dmuchanie „trąbek” stało się jedną z moich najczęściej stosowanych strategii radzenia sobie przez resztę ciąży z Patrykiem i kontynuowała się później.

Kiedy dmuchanie „trąbek” stało się rutyną

Siedzenie w poczekalni? Głęboki wdech, dmuchnięcie „trąbki”. Leżenie na stole USG? Głęboki wdech, dmuchnięcie „trąbki”. Oczekiwanie na przejazd do sali rodowej, by urodzić martwego syna? Głęboki wdech, dmuchnięcie „trąbki”. Słuchanie wyników sekcji Patryka? Głęboki wdech, dmuchnięcie „trąbki”. Pobieranie krwi do testów niepłodności? Głęboki wdech, dmuchnięcie „trąbki”. Pomiar ciśnienia w ciąży po utracie? Głęboki wdech, dmuchnięcie „trąbki”. Strategia działała, uwalniając napięcie, ale jednocześnie odebrała dmuchaniu „trąbek” całą radość i dziecinność.

Stały się one związane z lękiem i radzeniem sobie.

Potem urodziła się nasza córka, Stitch. Leżąc na stole, czekając na rozpoczęcie cięcia cesarskiego, znowu złapałam się na tym, że biorę głęboki wdech i dmucham „trąbkę”. Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek odzyskam radość z dmuchania „trąbek”. Czy to dziecko, które zaraz się urodzi, znajdzie to zabawne? Czy będę mogła dmuchać „trąbki” bez wyzwalania smutku i lęku?

Na początku Stitch nie była zachwycona „trąbkami” dmuchanymi na policzki i brzuszko. Była zdziwiona. Mąż i ja przestaliśmy próbować, a kilka miesięcy minęło bez „trąbek”. Ale pewnego ranka, gdy przełkowałam ją, poczułam napływający lęk. Nieświadomie wzięłam głęboki wdech i dmuchnęłam „trąbkę». Stitch zachichotała, a ja wróciłam do teraźniejszości. Wzięłam kolejny głęboki oddech i dmuchnęłam kolejną „trąbkę». Więcej chichotów – tym razem nas obojga. Dmuchnęłam „trąbkę” na brzuszko. Histeryczne chichoty. Dmuchnęłam „trąbkę” na policzek. Histeryczne chichoty.

Mój lęk w tamtej chwili stopniał.

Utrata, ciąża po utracie i macierzyństwo po utracie wiążą się z żalem i lękiem – to pakiet. Żal i lęk nie znikają nigdy w pełni. Zmieniają się z czasem. Mogą nastać niespodziewanie, ale czasem radość też wpada niespodziewanie. Moja strategia „głęboki wdech, dmuchnięcie trąbki” była skuteczna, ale teraz jest jeszcze skuteczniejsza. Chichoty dziecka topią moje serce, a jak się okazuje – też mój lęk.

Kilka tygodni temu Stitch zaczęła sama próbować dmuchać „trąbki”. Było widać, co chce zrobić, ale nie udawało jej się zgrabnie zkoordynować ruchów. Była niesamowicie urocza. Śmiałam się, a ona próbowała znowu. Nie mogłam się doczekać, aż w końcu to opanuje.

Przeszły tydzień okazał się niesamowicie radosnym tydzienem rodzicielstwa – tygodniem „pierwszych razów” Stitch, jakby zgromadziła je, by zrobić wszystko naraz. Jej pierwszy ząbek w końcu przebił się po miesiącach zaheradzania. Pierwsza wakacja, pierwszy lot samolotem. Zaczęła machać „cześć” ludziom, których spotkała. Ale moje ulubione „po raz pierwszy”? W końcu ogarnęła dmuchanie „trąbek” i była tak z siebie dumna.

Pierwszy ranka na wakacjach siedzieliśmy przy stole z moimi rodzicami, jedząc śniadanie, gdy Stitch zaczęła dmuchać „trąbkę” za „trąbką”. Nie mogłam przestać się śmiać. Mój tata powiedział: „Wiesz, że nie przestanie, jak będziesz tak się śmiać”.

Z całego serca liczę na to! Lata czekałam, by radość wróciła do dmuchania „trąbek”. Dmuchaj, Moja Mała.

Nasze kolejne polecane: 23 rzeczy, których chciałabym, by ktoś powiedział mi o ciąży po poronieniu

Previous:

Next: