Historia dwóch porodów: moje doświadczenie z cięciem cesarskim i VBAC

Gdy chodzi o porównywanie cięć cesarskich vs VBAC, te, którzy przeszły oba, mogą dać nam wgląd. Oto historia jednej mamy z każdym z nich.

Jestem niesamowicie szczęśliwą mamą dwóch pięknych dzieci, które są tak różne w osobowościach, jak w sposobie, w jaki przyszły na świat. Mam tendencję do bycia trochę zbyt realną z moją 4-latką. Raz zrobiła komentarz do przyjaciółki o tym, jak „wyszłam z mojego brzucha”, na co przyjaciółka odparła: „tak jak Twój mały brat!” Jej odpowiedź, bez omijania bitu: „Nie, on wyszedł z pochwy mamy.”

Doświadczenie numer jeden: moje cięcie cesarskie

Moja córka urodziła się nagłym cięciem cesarskim o 2:12 nad ranem, kilka godzin po przyjściu na szpital. Jej tętno poszybowało, ciśnienie spadło, i deżurny lekarz poinformował mnie, że może nie przetrwać porodu dopływowego.

Zaczęli mnie przygotowywać do operacji, a gdzieś między salą porodową a salą operacyjną, nastrój zmienił się z łagodnego pilności na pełny alarm. Lekarz rozpoczął operację zanim mąż zdążył nawet skończyć scrubowanie. (Byłam dość pewna, że omdlał.)

Gdy leżałam na stole operacyjnym, czekając na rozpoczęcie operacji, zdałam sobie sprawę, że to tylko pierwsze z tylu doświadczeń jako rodzic, nad którymi będę miała mało lub żadną kontrolę.

Czy to był sposób, w jaki wyobrażałam sobie przyjście mojego pierwszego dziecka na świat? Nie. Ale ten moment, gdy pielęgniarka podniosła moją piękną córeczkę do mojej policzka po raz pierwszy, to jeden z moich dwóch ulubionych momentów wszech czasów.

Miałam szczęście dość łatwej regeneracji, co ułatwiło fakt, że to było moje pierwsze dziecko, i mąż mógł wziąć dwa tygodnie urlopu. W zasadzie parkowałam na kanapie z noworodkiem i skupiłam się na opanowaniu karmienia piersią i gojeniu.

VBAC, TOLAC i ryzyka – o matko!

Przewijamy ok. dwa i pół roku, i jestem w ciąży z dzieckiem numer dwa. Mój ginekolog zapewnił mnie, że jestem świetną kandydatką do porodu dopływowego po cięciu cesarskim, czyli VBAC (co nazywa się TOLAC – trial of labor after cesarean – jeśli się uda, to VBAC).

W trakcie pierwszej wizyty prenatalnej przeprowadziła mnie przez ryzyka obu opcji. Spoiler alert: To nie fajna rozmowa, są tam dość realne ryzyka przy obu opcjach. Z wsparciem lekarza zdecydowałam, że naprawdę chcę doświadczenie porodu dopływowego, i tak długo, jak ona uważa, że to bezpieczna opcja dla mojego dziecka, pójdę na to.

Gdy termin przybliżał się, moja pewność rosła. Czytałam, ćwiczyłam, i czułam optymizm, że tym razem uzyskam doświadczenie porodu, na które liczyłam.

Potem, podczas rutynowego USG wzrostu w 34. tygodniu, dostaliśmy małą krzywulkę. Techniczka radośnie ogłosiła, że moje dziecko mierzy jedenaście funtów. Zasmiała się i skorygowała, ale prawdziwa liczba, 7 funtów 11 uncji, nadal zostawiła mi nieprzyjemny obraz wypychania dziesięciopunkowego.

To dziecko mierzyło duże, i choć mój ginekolog wciąż uważał, że poród dopływowy jest możliwy, nie czuła się komfortowo, puścając mnie po terminie. Więc umówiłyśmy cięcie cesarskie i planowałyśmy spróbować porodu, jak pójdę przed terminem.

Doświadczenie numer dwa: mój VBAC

Wieczorem przed terminem, pogodziłam się z tym, że prawdopodobnie nie dostanę VBAC. Jest przecież plus planowanego cięcia, zwłaszcza gdy trzeba organizować opiekę nad starszym rodzeństwem.

A potem wchowałam w poród.

Ukryłam córkę do łóżka po ostatni raz jako jedyno dziecko (słuchy,) i pojechaliśmy na szpital. Po męczącej nocy skurczów, wody pękły mi o siódmej rano. O dziewiątej rano dostałam chwałę epidural, a tuż przed południem mój lekarz weszłał, by mnie przygotować do pchania.

Oczekiwałam klasycznego doświadczenia pierworodnej, z godzinami pchania, więc byliśmy w szoku, gdy moja ginekolog powiedziała, że czuje głowę dziecka i że nie potrwa długo, zanim nasze dziecko się urodzi.

Po niecałych dziesięciu minutach pchania, ogłosiła „to chłopiec!” i położyła naszego noworodzonego syna na mojej piersi. To była największa korzyść porodu dopływowego. Gdy spędziłam pierwszą godzinę życia córki szywaną w sali operacyjnej, podczas gdy ona i mąż łączyliby się z powrotem w sali porodowej, mogłam natychmiast cieszyć się kontaktem skóra-skóra z synem.

Cięcie cesarskie vs VBAC – trudne porównanie

Trudno mi porównać proces regeneracji po cięciu vs VBAC. Z prawie trzema latami przerwy i faktem, że hormon oksytozyna pomaga nam zapomnieć najbardziej traumatyczne części porodu, nie ufam w pełni swojej pamięci.

Pamiętam, że po cięciu zajęło nieco więcej czasu, by poczuć się stu procentowo sobą w porównaniu do porodu syna. Byłam wdzięczna, że mogłam podnieść pierworodną bez ograniczeń podnoszenia, i nie potrzebowałam niczego silniejszego niż ibuprofen na ból.

Co mogę powiedzieć ze sto procentową pewnością to to, że żadna opcja nie jest „łatwą drogą”. Kiedy patrzę wstecz na oba doświadczenia, jestem w zachwycie niesamowitych rzeczy, jakie potrafi kobieca ciało, i siły, jakie zmobilizowałam z nikąd, by przywiedzieć te małe ludzie na świat.

Zostawiam Wam kilka porad dla każdej rozważającej VBAC (i właściwie każdej przygotowującej się do porodu).

Pierwsze,kochaj swego lekarza, albo znajdź nowego. Mój ginekolog przeprowadził mnie przez każdą decyzję i łagodził moje lęki w każdym kroku. Nigdy nie czułam się osądzona, zmalowana ani odsuwana. Każda przyszła matka zasługuje na ten szacunek od swojego lekarza.

Drugie, ufaj własnym instinctom. Jeśli nie zauważyłaś jeszcze, coś w byciu rodzicem sprawia, że dostaniesz nieproszone porady o WSZYSTKIM. Ta decyzja jest najlepiej podjęta przez Ciebie, partnera i lekarza.

Trzecie, bądź elastyczna w planie porodu. Byłam tak szczęśliwa, by mieć udany VBAC, ale niezależnie od tego, jak Twoje dziecko przyjdzie na świat, obiecuję, że będzie magiczne (i też nieco traumatyczne.)

Masz jakieś myśli na temat cięć cesarskich vs VBAC i ich różnic?

Dajcie znać, jak to wyglądało u Was w komentarzach.

Następna rekomendacja: Czy spróbować VBAC, czy zrobić kolejne cięcie cesarskie?

Previous:

Next: