• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Poród cesarski – moja historia: gdy plany rodzące się różnią od rzeczywistości

Naprawdę, naprawdę chciałam urodzić „naturalnie”. A moim rozumieniem było: poród drogą rodną z mnóstwem leków, w sterylnym, bezosobowym szpitalu, z co najmniej czterema medykami przy łóżku, odsysarką, chwytami i zespołem interwencyjnym na stanie.

Zrozumiałam, że moje marzenie pójdzie w lamę około 8. miesiąca ciąży, gdy okazało się, że ten wypukły boczny brzuch to nie, jak założyłam, olbrzymi boczniak, ale głowa mojego syna. Nolan leżał poprzecznie – rzadkie ustawienie. Poczułam się z tego powodu nieco badassowo: mój syn nie chce standardowych pozycji, on jest własnym mężczyzną.

Pozycja Nolana była super na skok wzwyż, ale mniej super na poród – moje ciało rodne nie jest tak szerokie jak Kansas. Nic protiw mojego ciała rodnego, twoje też nie. Jeśli jest – daj znać.

Przyzwyczajenie do porodu cesarskiego

Koleżanki mówiły: „Spokojnie, Liz, cesarskie nie czyni cię gorszą matką”. Halo? O tym nie myślałam! Chciałam urodzić, bo jestem konkurencyjna i lubię udawać, że jestem twarda! Nie dlatego, by być lepszą matką. Lubię wyzwania, po których można pochwalić się. To trochę jak ze mną i skokiem spadochronowym – nie chciałam skakać, tylko pochwalić się, że zrobiłam to.

Przygotowywałam się – kursy przedporodowe

Zapłaciłam prawdziwe pieniądze. Ćwiczyłam techniki oddychania! Techniki, które raczej nie pomogą przy bólu silniejszym od użądkowania pszczoły, ale jednak. Ćwiczyłam wahania na dużej piłce, by namaczać dziecko do wyjścia rytmicznymi skokami i ruchami bioder. Kupiłam wiadomość oliwy z oliwek, by posmarować swoje miejsca! (Dla niezorientowanych: to masaż cznua, zmniejszający ryzyko pęknięć, a reszta oliwy służy do włoskich dań).

Wszystkie treningi na marne

Cesarskie była jedyną opcją. Tak, nie przeżyję porodu pierwszego dziecka tak, jak planowałam, ale mamy szczęście, że żyjemy w miejscu, gdzie bezpieczne alternatywy istnieją. I – co nie małe – cesarskie to automatyczne 5 dni szpitala. Szpitale to hotele z kateterami i pieluchami dla dorosłych łatwo dostępnymi. Lepiej! I UWAGA – uwielbiam jedzenie szpitalne! Gdzie urodziłam Nolana, robią doskonałe Coq Au Vin. Perspektywy się poprawiły.

Wielki dzień – na początku gładko

Briana poproszono o poczekanie na zewnątrz, gdy mnie „przygotowywano”. Był podekscytowany i napięty, w odzieżu operacyjne, czapce, nakładkach – jak statysta z „Anatomii Grey”. Ja dostałam blokadę kręgową i szybko poczułam przyjemne drętwienie dolnej połowy ciała. Plan: będę przytomna, ale całkowicie zdrętwiona od pasa w dół. Przypomniałam, jak koleżanka powiedziała, że cesarskie to „bardzo cywilizowany sposób na urodzenie dziecka”. To jest cywilizowane, pomyślałam.

Gdy Brian wszedł do sali operacyjnej, operacja była w pełni. Ledwo usiadł, a ginekolog zawołał: „Widzę pośladki dziecka!”. Dla Briana to był szok – oczekiwał nabrażenia. Jak film bez zwiastunów.

I tak Nolan wyszedł, ekspresem. Było niesamowite i trochę brzydko.

A potem pierdziec poszedł w ruch

W momencie debiutu Nolana – na szczycie emocji przy tym obrzydliwym cudzie – zaczęłam czuć rzeczy. Jak dużo rzeczy. Blokada kręgowa przestała „blokować”. Cholera. Jaka korzyść z blokady bez bloku? Bardzo mała. To szybko degenereowało w coś decidedly niecywilizowanego. Pamiętajcie: wyprowadzenie dziecka to połowa. Trzeba jeszcze zamknąć mieszkanie, zamknąć drzwi za sobą.

„Czuję to!”

Próbowałam trzymać panikę w głosie. Może brzmiałam zbyt spokojnie, bo anestezjolog był zaskakująco obojętny.

– Jak ciągnięcie i tłuc? – zapytał.

– Nie, czuję PRAWDZIWĄ OPERACJĘ! Człuję ciągnięcie 5 minut temu. Teraz czuję OPERACJĘ. Jeśli nie jestem jasna: to dwa zupełnie różne uczucia.

– A, tak? Hmm… Wygląda na to, że za szybko metabolizujesz leki! – ton swobodny. – Przy następnej operacji pamiętaj, by powiedzieć, że Twój organizm za szybko metabolizuje leki.

Okej, notatka na przyszłość. Przy kolejnym większym zabiegu brzuszno na pewno powiem. Szkoda, że jestem W OPERACJI TERAZ.

Brian widział panikę w moich oczach

Wspomniałam, że byłam związana do stołu? Byłam. Zapomniałam o tym, aż blokada przestała działać, zapalałam się i próbowałam się uwolnić. Dobrze, że byłam związana.

Brian miał własne problemy. Nie wiedząc, mu powiedziano, by poszedł z Nolanem do innej sali – sprawdzić, czy ma wszystkie ważne elementy. Nolan, nie Brian. Elementy Briana były już sprawdzone.

Nie chcąc nasilić paniki, ale widząc, że tracę nadzieję, Brian podszedł ostrożnie, jak do chwytliwego, ale szybko złościwego bobra.

„Dobrze, ja idę…” Głos miękki.

Chciał wyglądać spokojnie, by mnie uspokoić. Niemożliwe, gdy jestem operowana z minimalną anestezją.

Okej, fajnie. Zostaję tu i bronię się sama. Moje oczy błagały, ale go szybko odprowadzono.

Po ok. 5 minutach Briana też odesłano od Nolana. Biedny facet. Przeciągał się korytarzami w odzieży operacyjnej, bez żony ani dziecka. Chciał być z co najmniej jednym z nas. Ja chciałam nie czuć operacji. Dwa nas nie dostali to, co chcieli.

I tak to wypadło

Tak, „przegapiłam” szansę na bycie twardą podczas porodu, ale dostałam szansę na bycie twardą podczas operacji brzusznej z lekami, które skończyły się w połowie. Srebrne linie!

To moje pierwsze zdjęcie z Nolanem. W ogóle nie pamiętam tego momentu. Czytałam, że „nigdy nie zapomnę pierwszego razu, gdy trzymaję dziecko na ramionach”. Nie pamiętam 5 minut później. Na zdjęciu wygląda to pięknie. I włosisto. I mocno znieczulone pooperacyjnie.

Co wolisz: cesarskie czy poród siłami natury? Jak przebiegał Twój poród? Opowiedz. Szczegółowo. Chcę zobaczyć, jak koronkuje Twoje dziecko.