Bądź skromna – może to Ty pukasz podczas porodu

Na spotkaniu rodzinnym z okazji mojej pierwszej ciąży goście wypełniali karty z radami na temat macierzyństwa. Jedna w szczególności napisała: „Trzymaj oczekiwania nisko, a potem obniż je jeszcze trochę”, i poczułam mieszankę gniewu i chęci wzięcia na to wyzwanie.

Moje oczekiwania były w porządku tam, gdzie były.

Kupiłam pościel do łóżeczka w Pottery Barn (gdy reszta domu była z IKEA i Target), pilnowałam, by mąż malował pokój dziecka najniższymi VOC farbami, zapisałam się na szklane butelki i zapisałam nas na kurs hypnobirthing. Będę „oddychać dziecko w dół” przez wszystkie moje „fale” (to slang hypnobirthingu. Spoiler: to jedyne, co zabrałam z kursu) do świata czystej, nieskazitelnej błogości.

Do diabła z tą osobą, która mi inaczej kazała.

Gdy mąż zasnął podczas medytacji w hypnobirthingu trzeci tydzień z rzędu, zdecydowałam się rozważyć epiduralkę. Nigdy nie byłam wyłącznie przeciw – wręcz przeciwnie. Byłam otwarta na poznanie wszystkich opcji i wiedziałam, że muszę podjąć decyzję w momencie porodu, co dobre dla mnie i dziecka.

Jako pielęgniarka znałam realne i rzadkie skutki uboczne epiduralki… myślałam.

Trzy godziny skurczów na oksytocynie i podwyższone ciśnienie trzymające mnie w łóżku – zadzwoniłam po epiduralkę. W 30 minut byłam znacznie mniej niezręczna i zadремаłam w ostatni nieprzerwany sen.

Kiedyś później gwałtownie obudził mnie dźwięk. Chwila później znowu – i znałam ten dźwięk.

Dorosły dorosły wypuścił gaz w skali Richtera.

Ale kto?! Patrzę na męża, potem na mamę – obaj nie zareagowali na słyszalny atak. Żadnego rumieńca, żadnych winnych spojrzeń – najgorsze, żadnej przeprosiny. Kto robi taką rzecz w pokoju, gdzie urodzę pierwsze dziecko?

Według moich instrukcji hypnobirthingu miało to być sanktuarium.

Nie prosiłam o przygaszone światła, Enyę czy dyfuzory olejków – ale miałam podstawowe standardy higieny. Zamknęłam oczy na chwilę, gdy dźwięk potrząsł pokojem 506 znowu – bez jakiegokolwiek mrugnięcia od moich osób wspierających.

„DO CHOLERY!” zawołałam. „Nikt tu nie przyzna się?!”

Obaj powoli podniosłe głowy, a potem na siebie, niepewni, kto zrzuci bombę. Cicho mąż powiedział: „Eee, Amy… to… to Ty.” Totalnie w szoku oskarżeniem krzyknęłam: „Jak się dzierżysz mówić, że to JA winna! Czyż nie myślisz, że bym wiedziała, gdybym…” – i poczułam to. W jednym kawałku uda, który nie był zdradzony, plastikowa materac trąsł pod mną i brzydka prawda wyszła na jaw.

To JA nie miałam kontroli nad funkcjami fizjologicznymi.

I nie było co zrobić. Nic nie mogliby zrobić ludzie zamknięci w pokoju wymagającej aparatu do oddechu. Wszyscy po prostu musieliśmy to przejść razem.

W ciągu kilku godzin skończyłam robotę, rodząc córkę.

Pierwsze słowo męża, gdy zostaliśmy sami zu troje: „Zasrałaś wszędzie!” Oczekiwania zabrały moją godność za rękę i radośnie poskończyły z moim życiem na przyszłe lata.

W ciągu sześciu lat urodziłyśmy jeszcze dwoje dzieci i jedyną rzeczą, co mają wspólne poza genetyką i urlopem macierzyńskim spędzonym na trollowaniu Target, to błogosławiona epiduralka.

Rodzicielstwo to ciąg ekstremów – dobrych i złych – jeden po drugim, i nigdy nie odrzucę pomocy, gdy jest oferowana.

Choż żaden z kolejnych porodów nie zawierał pukania ani kaku, każde dziecko miało własną żywą i zapadającą w pamięć historię porodu, która niczym nie podobała się do oczekiwań i nadała ton osobowości, jakimi stały się.

Moja druga córka wyleciała na świat, gdy musiałam poprosić gości o wyjście z pokoju, by nie lądować w strefie zalaniu, a trzecie przylgnęło do macicy jak koala do eukaliptusa podczas trójdniowego wzywania.

Karmili piersią różną długość, osiągały kamienie milowe w innych momentach, radziły sobie z sukcesami i porażkami zupełnie inaczej. W każdej sytuacji musiałam zmieniać własne oczekiwania, by być matką, której każde z nich potrzebuje.

Prawie dekadę w grze i mogę się zgodzić z tą weteranką, matką trojga dzieci (która zdarza się być moją teściową).

Trzymaj oczekiwania nisko, a potem obniż je jeszcze trochę – tam zaczynają się najlepsze historie.

Mój pierwszy kawałek rady dla kobiety w ciąży zawsze będzie ten: burrito nie są do jedzenia dzień przed wzywaniem porodu.

Powiązane: Historia porodu część druga

Previous:

Next: