• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Historia porodu VBAC: Sukces, do którego mnie namawiano

Moja historia porodu VBAC

Jeśli czytałyście „Poród – runda pierwsza”, wiecie, że skończyłam na cesarskim. Gdy byłam w ciąży z drugim synem, lekarz zapytał o plany. Odpowiedziałam: „Myślałam, że znowu cesarskie. To przecież reguła?”. Okazało się, że nie. Zaproponowała poród siłami natury. Zaczęłam się potować – i tak potącem w ciąży jak zbiornik toalety w Tijuanie. Gdybym miała wybór, zainstalowałabym zamek błyskawiczny w miejscu cięcia, by kolejne dzieci po prostu wyskakiwały. Zrobiłam układ: jeśli da mi epidural przed indukcją, spróbuję.

[Uwaga: Lekarz zdecydował się na indukcję w 38. tygodniu, by urodzić nieco mniejsze dziecko niż pierwsze (4,56 kg w 41. tygodniu), unikając „rozbicia mnie jak petardy”. Uważam to za dobry pomysł, choć wielu lekarzy by się nie zgadzało.]

Noc przed porodem

Dostałam indukcję Foleyem wieczorem przed planowaną indukcją. Lekarz deżurny pytał, czy mam inne dzieci – po prostu gadka, podczas gdy pompuje balonik w macicy.

Powiedziałam: „Tak, 2-letni syn. Był cesarskie, zobaczymy, jak to pójdzie w tradycyjny sposób”. Obaj lekarz i pielęgniarka westchnęli z zachwytem. „Robisz VBAC?! Jesteś pewna? To niebezpieczne, macica może pęknąć! Rozmawiałaś z lekarzem?!”

Żartujecie?!

Czy nie ma kodeksu, by nie przerażać kobiety bez bielizny? „Tak, rozmawiała z moim lekarzem, ona mnie do tego namawiała!”. W nietypowym dla mnie ruchu postanowiłam nie panikować i żeby ci dwoje po prostu… znikały. Kocham mojego lekarza. Urodziła mi jedno zdrowe dziecko i nie mam powodu, by nie zrobić tego ponownie, mimo co opowiadali dwaj nieprofesjonalni obcy. Zmusili mnie do podpisania zgody, że „rozumiem, że moje ciało może pęknąć jak mokry papier, jeśli wybiorę poród siłami natury po cesarskim” i poszedłam do domu.

Znowu Foley nie dał rady

Wszedłam z mężem i bezużytecznym Foleyem w 38. tygodniu, by dostać epidural i dziecko.

Po pierwsze: letni solstycjum. Czy wiecie, że każda kobieta na świecie rodzi tego dnia (poza mną)? 12 innych porodów naraz, a mój lekarz jedyny do nich.

Po drugie: pielęgniarka informuje, że jeden anestezjolog odchodzi na emeryturę, więc reszta na jego imprezie. Impreza z alkoholem? Pijany anestezjolog? Wolę trzeźwego. Nie, nie, uspokajają – tylko ciasto.

Po chwili przychodzi mój anestezjolog

Wygląda na trzeźwego. Przeczułam bóle porodu, więc ryzykuję. Przyjmuję pozycję: podparcie o poduszkę, dłonie męża w śmiertelnej chwytaniu. I czuję to.

MURHTER FURKIN OUCH!

Pierwszy raz epidural dostałam w porodzie. Gdybym mogła, pozwoliłabym kładzioną do głowy, by zatrzymać ból, więc nie zauważyłam, że igła w kręgosłup boli. Nie uciekajcie krzycząc „Nie dam rady!”. Da radę. To minie zanim się nadarzy, a potem nastaje uczucie, jak delikatne, całościowe bzyczenie – u mnie tak było. Nie obchodziło mnie, co pęknie przy VBAC – uwielbiałam mojego „pijany” lekarz i jego pyszny epidural.

Czas popychać

Idzie całkiem dobrze. Lekarz (obecny jak dr Meade przy 9 akrach rannych Konfederatów w „Przez płomienie”) decyduje, że mogę popychać. Nowość – nigdy tego nie robiłam.

Lekarz idzie sprawdzić 12 innych kobiet, a pielęgniarki kazują mi chwycić kolana i przyciągnąć do klatki piersiowej, pchać z zatrzymanym dechem. Szczerze, kto to wymyślił? Najbardziej upokarzająca pozycja, która najmniej współpracuje z grawitacją? Brawo, znaleźli.

Czy mogę dostać twarz do góry?

Robię tę joga-pozę „dychająca małpa” przez 5 minut, gdy kazują trzymać presję. Wygląda na to, że dziecko jest twarzą do góry. Lekarz wraca, sprawdza – tak, złą stroną. Decydują położyć mnie na boku, by się obróciło.

Wtedy decyduję, że mąż nie może być tu.

Z jakiegoś powodu nie pomyślałam, co on zobaczy przy takim porodzie. Okazało się, że bardziej wygodnie jest mi myśleć o nim widzącym moje wnętrzności na klatce piersiowej, niż widzącym mnie kakającej na stole porodowym. Powiedziałam: „Przepraszam, ale nie myślę, że dam radę z tobą tu”. On, genialny facet: „Bez problemu. Cokolwiek chcesz. Mogę poczekać na korytarzu”.

Po chwili namysłu nad tym, że przegapi poród syna z powodu mojej resztki godności, powiedziałam: „Dobrze, zostawaj, ale tylko nad moimi barkami”. Zgadł się.

Nadal nic

Pielęgniarka wraca, sprawdza, decyduje, że dziecko się przesunęło i mogę pchać. Znowu „dychająca małpa”. Nic. Pielęgniarka, dotąd pysznąca, stwierdza, że nie pcham dość mocno i weźmie lekarza, by sprawdził, czy nie obniżyć epiduralu.

Wtedy nie powiedziałam nic, ale gdyby ktoś próbował obniżyć mój epidural, przeciągnęłabym się z łóżka jak osiadająca mała syrenka i dusiłabym go wężykiem doinfuzyjnym. Nie ma mowy – z tyłu.

Czas wyjść, mały

Lekarz wraca: „Nie, pcha dobrze. Dziecko nadal złą stroną”. Patrzy na monitor: „Wyciągnę to dziecko z ciebie, okej?”. O kurczę tak, wyciągnij to dziecko. Chwyta cętki (i podejrzewam, że koparkę) i krzyczy: „PYCHAJ”. Chwyciła go i jego 3,96 kg wyszło na świat.

Dajcie mi leki

Kilka minut na sklejanie Humpty'ego Dumpty'ego i wszystko ok. Wszystko, co myślałam: „To była dobra droga. Czuję się super i bez strasznej blizny”.

Pielęgniarki pytały, czy to pierwsze dziecko. Gdy powiedziałam „nie”, mnie włożyli do najdalszego, najciemniejszego pokoju samotnie – i było chłód.

Potem epidural przestał działać.

Słaby Jezus, jaka bolesność. Poczułam się, jakby mnie zrzucił samochód, a potem przejechał pług śnieżny. Po wieczności pielęgniarka wsunęła głowę: jak tam? Odpowiedziałam: bardzo boli. W jej genialnym jamajskim akcentie: „O dziewczyno, jesteś zmieszana dobrze. Przyniosę leki”. Czy wspomniałam, że jest genialna? Przyniosła lód, leki i coś na kształt obiadu, co nie musiałam gotować – też genialne.

Podsumowując – moja historia VBAC była pozytywna

Zostałam w szpitalu dzień dłużej niż po cesarskim. Ale gdybym miała robić to ponownie (i nie będę) – powiedziałabym, że poród siłami natury jest lepszy, jeśli się da. Myślę, że gdyby nie użyli „szczekaczy życia”, byłoby to dość łatwe doświadczenie.

Na koniec dnia miałam drugie zdrowe dziecko i byłam tam, by je cieszyć, niezależnie od tego, jak bardzo zmielona byłam.

A to, chłopcy i dziewczyny, koniec historii porodowych. Mamy nadzieję, że się podobały.