• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Karmienie piersią – mój mały kawałek piekła

Tak, jak mogłaś albo nie przeczytać w mojej pierwszej historii urodzenia, mój syn został mi podany zaledwie minut po porodzie i zapytano mnie, czy chcę spróbować karmienia piersią. OK, (i cytując Bona Joviego) spróbuję. No cóż, wyszło! Wiedział dokładnie, co robić, jak to dziecko, które natychmiast zaczęło ssąć u nieświadomej Brooke Shields w Blue Lagoon. Czego się tak bałam?

Kiedy byłam w ciąży, poród nie bał mnie, karmienie piersią tak. Moja logika była taka: w jeden czy inny sposób wyciągną to dziecko z mnie i będę musiała wytrzymać cokolwiek strasznego przez krótki okres czasu, podczas gdy od mnie oczekiwano karmienia piersią przez MINIMUM trzy miesiące. Myśl to mnie przerażała i ogryzła naraz – uważam słowo „ssanie” za jedno z najbardziej obrzydliwych słów w angielskim.

Po dobrym śnie i gdy leki zaczęły odchodzić, mój syn zaczął płakać.

OK, bez problemu. Blue Lagoon! Choć to nie było Blue Lagoon. Tym razem trochę boleło i jak tylko skończył, znowu zaczął płakać.

Teraz, zakładam, że wszystkie kobiety są zaprogramowane, by reagować, gdy ich dziecko płacze, by nie pozwolić im zgłodnieć w szufladzie na skarpetki, ale nie mogę wyrazić fali paniki, którą miałam, gdy zaczął płakać. Było jak paznokcie na tablicy. Spróbowałam drugiej strony, potem z powrotem. Teraz naprawdę zaczynało boleć. Pielęgniarka weszła i zapytała, czy potrzebuję pomocy i powiedziałam, tak luźno, jak mogłam: „tak, proszę” i pokazała mi swoją wersję idealnego sposobu przyłożenia dziecka.

W ciągu dwóch dni, które przebyłam w szpitalu, pięć pielęgniarek pokazało mi pięć różnych sposobów na prawidłowe karmienie piersią.

Kiedy wyszłam ze szpitala, miałaem pięć różnych wersji, jak karmić piersią, system rurkowy do dokarmażania mlekiem zmodyfikowanym, bo moje mleko nie przyszło, i sutki, które czuły się, jakby były użyte tarką do sera. Byłam ostrzeżona, by nie używać butelki, bo syn dostanie zamieszanie sutków, i nie używać systemu rurkowego za długo, bo się do niego przyzwyczai.

Potem dawano mi miłe „Pa, pa! Powodzenia.”

Gdy wróciłam do domu, dzwonił Sanepid, który automatycznie dzwoni, gdy wracasz do domu z dzieckiem, by sprawdzić, czy nie planujesz wypić Drano. Opowiedziałam im o moich problemach z karmieniem, więc zaproponowały przyjście następnego dnia, by mi pomóc. Skonńczyła na pokazaniu mi kolejnego sposobu karmienia, a potem zadała mnóstwo pytań, w tym czy boję się, że mąż mnie uderzy – który w pewnym momencie zasnął siedząc pionowo na kanapie trzymając dziecko obok. Potem odeszła. Nadal nie było lepiej.

Wreszcie, w trzeci dzień, moje mleko przyszło. Nie mogłam w to uwierzyć.

Moje ciało faktycznie produkowało jedzenie. Było jak wydawanie jelly beanów z łokcia. Nadal byłam w silnym bólu, ale przynajmniej syn nie krzyczał non-stop. Więc zdecydowałam zadzwonić do Sanepidu znowu i zobaczyć, czy mogą mi powiedzieć, co nie tak z moim chwytem. Przecież wszystko, co czytałam, mówiło, że karmienie piersią nigdy nie powinno boleć.

Kobieta u telefonu powiedziała mi: „Nie, nie powinno boleć, ale powinnaś spodziewać się wykwintnego bólu.” Przepraszam? Wykwintny ból? To jak pyszna śmierć? Nie, ja bym to sklasyfikowała jako „ból ból”. Nie tylko była bezużyteczna, teraz wyobrażałam sobie tę 50-tką sadomasochistyczną pielęgniarkę w gumowym stroju z zapięciem na ustach, odbierającą telefony od nas przerażonych nowych matek.

Wreszcie poszedłam do konsultantki laktacyjnej w szpitalu.

Nie byłam zbyt gorąca na to, bo słyszałam historie horroru od przyjaciół o tych nazistach od karmienia piersią, które w zasadzie mówią, byś przestała być taką damą i nakarmić dziecko, jak natura zamierzyła, i wysyłają cię do domu z broszurą „piersia jest najlepsza”. Myślę, że faktycznie miałam na sobie piżamowe spodnie na wizytę, bo to był szósty dzień mojego żywego piekła i wyglądałam jak wykończony bowlingowy pijany.

Weszła, ważyła mojego syna i powiedziała, że przytył, potem poprosiła, bym pokazałam, jak go karmię. Wyrzuciłam piersię, bo w tym momencie była jedyną osobą na wolnym świecie, która nie widziała moich piersi. (Na marginesie, myślę, że to tak niesprawiedliwe, że gdy jesteś najbardziej zawstydzona karmieniem, to wtedy jesteś najmniej doświadczona, więc musisz zszczulić się do pasa, użyć dwie ręce i poduszkę, by to zrobić.) W każdym razie, rzuciła okiem i powiedziała: „Robisz świetną robotę. Twój chwyt jest idealny, musisz się tylko do niego przyzwyczaić. Nigdy nie jest łatwe na początku.”

No i czułam się jak rockowa gwiazda.

Nie mogę opisać ulgi, jaką poczułam, wiedząc, że robię to poprawnie i że muszę po prostu „rozbić” swoje piersi. Zajęło to ok. 3-4 dni po tym i ściskający palce ból przy pierwszym chwycie ustąpił, a skończyłam karmienie piersią, aż miał ok. 16 miesięcy. 16 MIESIĄCY. Szaleństwo, co?

Cały punkt tego posta nie jest, by was przestraszyć.

Po prostu jestem tak wkurzona, że większość materiałów o karmieniu piersią po prostu pomija ten trudny start, jaki mają wiele kobiety. To świetny sposób na karmienie dziecka. Hej, zrobiłam to z oboma dziećmi, ale nie myślę, że to zawsze jest doświadczenie Blue Lagoon dla wszystkich i kobiety powinny dostać wsparcie, którego potrzebują, jeśli próbują przejść te mroczne dni, by dostać do swojego własnego Blue Lagoon, nawet jeśli to tylko Błękitna Kałuża.

Co myślicie? Wiecie, czy jest dobre poporodowe wsparcie tam, gdzie żyjecie? Dajcie znać, bo wiem, to się znacznie różni w zależności od miejsca. Co robicie: butelka, piersia, czy oba?

Powiązane: Brakujące słowa karmienia piersią