Jak zapewnić prawidłowe przyczepianie do piersi podczas karmienia

Czasami nauka prawidłowego przyczepiania („latch on”) dziecka do piersi wymaga trochę praktyki. Próba różnych chwytów karmienia może pomóc. Przeczytaj o pozycjonowaniu niemowlęcia, by ułatwić przyczepianie, oraz innych wskazówkach.

Pozycje karmienia: wyprostowanie linii ciała

Niezależnie od wybranej pozycji, upewnij się, że Ty i dziecko jesteście ustawione poprawnie. Powinna przebiegać prosta linia łącząca ucho, bark i biodro dziecka po obu stronach ciała.

Gdy już jesteście w dobrej pozycji, następnym krokiem jest przyprowadzenie dziecka do piersi, by mogło się przyczepić i poprawnie sysać. Skuteczne przyczepianie jest kluczowe dla sukcesu karmienia, bo zapobiega raznym sutkom, gwarantuje wystarczającą ilość mleka i stymuluje obfity przyływ.

W większości przypadków (poza pozycją półleżąc) w pierwszych dniach karmienia będziesz musiała wspierać piersią. To pomoże dziecku przyczepić się prawidłowo. Szczególnie ważne jest to, gdy lactacja zwiększa rozmiar i wagę piersi.

Chwyt C do karmienia

Wolną ręką połóż cztery palce pod piersią, a kciuk na górze, by zaprezentować sutek dziecku. (Doradca laktacyjny lub pielęgniarka może nazywać to chwytem C, bo dłoń tworzy literę C.) Upewnij się, że palce są dobrze za arzeołą (ciemniejszym obszarem wokół sutka), by nie przeszkadzały dziecku w przyczepieniu. Możesz delikatnie ściskać piersią palcami, by ułatwić chwyt.

Z piersią wspieraną, gładź dolną wargę dziecka sutkiem lub przyprowadź jego podbródek do piersi. To sprawia, że dziecko otwiera usta. (Jeśli usta zostają zamknięte, gładź wargę ponownie, delikatnie naciśnij palcem na podbródek i ty też otwórz usta – dziecko może Cię naśladować.)

Gdy dziecko szeroko otworzy usta – nie tylko trochę, ale jak przy wielkim ziewie – szybko przyciągnij je bliżej i połóż otwarte usta w pełni na piersi. Ruch ten ma być szybki, ale delikatny. Pamiętaj: przyprowadzasz dziecko do piersi, nie wciskasz piersi w usta dziecka. Jeśli głowa dziecka zostanie mocno wciśnięta do piersi, by nie mogło oddychać, może stać się niepokojone lub przerażone, wygiąć plecy i odmówić karmienia. Nie tłocz głowy dziecka, trzymaj dłoń pod górną część pleców i szyję.

Jak wygląda dobre przyczepianie?

Jeśli dziecko jest w prawidłowej pozycji, jego szczęki zamykają się na arzeoli, a wargi uszczelniają piersię. Podbródek dotyka piersi, a nosek jest blisko piersi. (Dziecko może oddychać, ale jeśli masz wątpliwości, spróbuj unieść piersię lub zmienić kąt ciała, przyciągając pośladki dziecka bliżej siebie.) Pomoc przy przyczepieniu w nieco asymetryczny sposób – trochę więcej arzeoli po stronie dolnej wargi, mniej po górnej – ustawia sutek tak, by wskazywał na niebo jamy ustnej dziecka.

Jak naprawić bolesne przyczepianie?

Możesz odczuć lekki dyskomfort, gdy dziecko się przyczepi, a nawet przez pierwsze kilka wysysań. Ale gdy zacznie sysać regularnie, nie powinieneś czuć bólu. Ból trwający dłużej niż minuta karmienia to znak niewłaściwego przyczepiania i należy go natychmiast skorygować. Możesz ćwiczyć dalej lub poprosić o pomoc pediatrę, lekarza rodzinną, pielęgniarkę lub doradcę laktacyjną. Gdy ból utrudnia karmienie, odczep dziecko, wkładając palec w róg jego ust, by zerwać podciśnienie, i przyczep ponownie. Upewnij się, że usta są szeroko otwarte przed przyczepieniem.

Pomoc dziecku w szerszym otwarciu ust

Kluczem do sukcesu jest to, by dziecko wzięło do ust wystarczająco dużo piersi. Wtedy sutek jest ciągnięty do głębokiej części jamy ustnej, a dzioby i język ściskają arzeolę, objmując około 2,5–5 cm od podstawy sutka. Przy dobrym przyczepieniu sysanie zaczyna się od ruchów szczęki i języka, wypychających mleko z piersi przez drobne otwory w sutku. Aby to osiągnąć, usta dziecka muszą być naprawdę szeroko otwarte w momencie przyczepienia. Wiele wczesnych błędów wynika z tego, że matka nie poczekała, aż szczęki dziecka rozwarły się maksymalnie, zanim przyciągnie je do piersi. Wtedy dziecko sysa tylko sutek – to ogranicza ilość mleka i szybko sprawia, że sutek bolí.

By pomóc dziecku wziąć do ust dużą porcję piersi, użyj chwytu C, by delikatnie ścisnąć piersię; to zwęża arzeolę i wystawia sutek, ułatwiając chwyt. Możesz to sobie wyobrazić jako dawanie dziecku „kanapki” z piersi, ustawiając chwyt C w kierunku, w jakim dziecko ugryzłoby kanapkę w danej pozycji. Prowadź dziecko podbródek jako pierwsze. Przy przyczepieniu język dziecka powinien wystawać nieco, przykrywać dolne dziąsło i częściowo owijać piersię. Wargi powinny się odwrócić na zewnątrz jak u ryby i przylegać do piersi.

Krzywa uczenia się przyczepiania

Wielu nowych rodziców zakłada, że niemowlęta instynktownie wiedzą, jak przyczepić się do piersi – że jeśli zaprezentujesz piersię w dobry sposób, one będą wiedzieć, co robić. Niektóre dzieci potrafią do samoprzyczepienia się z dobrą techniką. Najczęściej dzieje się to w pierwszej godzinie po porodzie, ale można to powtórzać później. (Badacze badali niemowlęta, które potrafiły przemieścić się z dolnego brzucha matki, gdzie były położone po porodzie, aż do sutka, gdzie samoprzyczepiły się i zaczęły sysać. Nazwano to „wspinaczką do piersi”.)

Większość noworodków łatwo uczy się przyczepiać i wkrótce zaczyna głębokie, regularne sysanie i rytmiczne połkanie sygnalizujące udane karmienie. Ale nie wszystkie dzieci instynktownie wiedzą, jak to robić. Możesz musieć nauczyć dziecko, aż doświadczy wystarczająco wielu udanych karmień, by skojarzyć swoje zachowania karmienia z nasyceniem głodu.

Próbuj, próbuj, próbuj

Jeśli dziecko nie przyczepi się poprawnie za pierwszym razem, delikatnie odczep je, wsuwając palec do jego ust i naciskając na piersię, by zerwać podciśnienie. Dowiesz się, że przyczepienie było niewłaściwe, jeśli zobaczysz wgłębienia na policzkach przy sysaniu, usłyszysz klaskanie lub zauważysz wargi zwrócone do wewnątrz. Dziecko może też często ruszać głową lub nie połykać.

Nieprawidłowe przyczepianie może też sprawiać ból. Nie próbuj po prostu oderwać dziecka od piersi – to może uszkodzić sutek. Ćwicz tę technikę, aż wy Pan i noworodek ją opanujecie, i nie wahaj się prosić pielęgniarek szpitalnych i doradców laktacyjnych o pomoc.

Previous:

Next: