• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rada mamy i CEO na temat nauki w domu – na wypadek, gdybyś potrzebowała wskazówek

Z rokiem szkolnym w wątpliwości dla wielu rodzin i dzielnic, rodzice muszą pogodzić się z rzeczywistością, że mogą musieć dostosować się do nauki w domu, choćby na pół etatu. (Niektórzy oczywiście przejdą na pełen etat.) Wiąże się to ze zrozumiałym stresem. Nie tylko wielu rodziców ma pracę na pełen etat, ale wielu nie czuje się na tyle kompetentnych, by pełnić rolę formalnego nauczyciela swojego dziecka.

Jeśli to brzmi znajomo, mamy do przedstawienia osobę: Katie Wells, CTNC, MCHC, założycielka Wellness Mama (strony i zasobu dla rodziców skupionego na well-being). Nie tylko jest CEO firmy, ale również uczy w domu swoich sześciu dzieci – i robi to od dawna przed COVID-19.

Oto jej najlepsze rady, niezależnie od tego, jak Twoja rodzina radzi sobie z powrotem do szkoły w tym roku:

1. Możesz przyaobrazować, czym jest i powinna być „szkoła”.

Pierwszą rzeczą, którą Wells musiała zrozumieć, jest to, że w domu nie musisz trzymać się tradycyjnych zasad szkolnych – i to, jak odkryła, jest dobą.

„Największym wyzwaniem było przełamanie mojego własnego modelu mentalnego, jak powinno wyglądać środowisko szkolne. Nawet gdy jasno widzieliśmy cele i umiejętności, które chcemy rozwinąć u dzieci, chwyciłam się znanych schematów tradycyjnej szkoły. Musiałam świadomie je łamać i stale oceniać, czy nie ma lepszego sposobu” – mówi Wells. „Zrozumiałam, że większość zajęć w szkole jest stworzona, by wypełnić określony czas tygodniowo i określoną liczbę zajęć w semestrze lub roku. W nauce domowej nie jesteśmy związani tymi ograniczeniami i możemy skupić się na mistrzowstwie, a nie na ukończeniu podręcznika”.

2. Zacznij od wizji końcowej.

Ten krok wymaga przemyślenia, jakie informacje są naprawdę ważne, by dziecko je zrozumiało. „Łatwo wpaść w pułapkę zaczynania od programu nauczania i śledzenia planu wiedzy dla każdej klasy, ale zacznij od realnego efektu końcowego” – radzi Wells. „Przemyśl najważniejsze umiejętności i wartości, które chcesz przekazać dziecku i które najlepiej przygotują je do przyszłego sukcesu, i działaj od tyłu. Okazuje się, to ułatwia Twoją pracę w nauce domowej, a doświadczenie dziecka staje się przyjemniejsze!”

3. Wykorzystaj zainteresowania rodziny jako narzędzia edukacyjne.

Pomyśl o nawyach i hobby rodziny: jakie lekcje może wyciągnąć dziecko z wspólnych aktywności i jak mogą one służyć większym celom edukacyjnym? „Nauka domowa dała nam największą elastyczność i kontrolę w dążeniu do tych celów” – mówi Wells. „Bardzo cenimy podróże, a nauka domowa pozwalała nam pracować i uczyć się z każdego miejsca na świecie. Podróże dawały też świetne okazje nauczania”. Ale to dotyczy prawie wszystkiego: oglądania sportu, gry w karty, bycia na świeżym powietrzu itp.

4. W tym duchu wykorzystaj swoją pracę jako narzędzie edukacyjne.

Ta rada pochodzi bezpośrednio z doświadczenia Wells w budowaniu kariery: „Zrozumieliśmy, że nasze dzieci stoją przed niepewną i coraz bardziej technologiczną przyszłością. Obaj mamy kariery, które nie istniały, gdy my byliśmy dziećmi, więc nie było sposobu na bezpośrednie do nich przygotowanie” – mówi Wells. „Zamiast tego większość tego, co teraz robimy, nauczyliśmy się w sposób praktyczny i stale musieliśmy się adaptować i uczyć nowych umiejętności”.

Jak to przekłada się na jej nauczanie codziennie? „Zidentyfikowaliśmy umiejętności, które korzystnie wpłyną na dzieci, niezależnie od wybranej ścieżki: myślenie krytyczne, kreatywność, miłość do nauki, uczenie się z porażek i umiejętność oceny informacji” – mówi. „Jako przedsiębiorcy też chcieliśmy, by dzieci mogły realizować własne pomysły biznesowe i daliśmy im podstawy: rozwiązywanie problemów, pomaganie innym, myślenie poza schematami”.

5. Przeomyśl skalę oceniania.

Oceny, choć ważne z powodów praktycznych, niekoniecznie przekładają się na wartość życiową – mówi Wells. „W wielu środowiskach uczących się zaczynają od 100 punktów i tracą punkty za ‚złe’ odpowiedzi. Rozumiem wygodę tego w ocenianiu, ale nie uważam to za wiarygodne odzwierciedlenie życia czy nauki. To subtelnie wzmacnia przekonanie, że istnieje tylko jedna poprawna odpowiedź na problem i że traci się punkty za porażkę” – mówi Wells. „W życiu kreatywne rozwiązanie często jest najbardziej korzystne. ‚Zła’ odpowiedź może prowadzić do wielkiego zwrotu, dającego świetne rezultaty. I często najważniejsze lekcje płyną z porażki”.

6. Zarządzaj sprawami rodzinnymi jak firmą rodzinną.

Oczywiście jedno z głównych wyzwań nauki domowej to niekoniecznie sama nauka, ale jak zbalansować życie szkolne, domowe i karierę. „Zrozumiałam, że prowadzę firmę z fokusem, intencjonalnością i zdefiniowanymi systemami, a życie domowe staram się zarządzać w myślach. Zaczęłam budować i stosować systemy w domu, angażować zespół (rodzinę) i pozwalać każdemu członkowi na autonomię – to zmieniło moje życie” – mówi Wells.

„Według mojego doświadczenia, większość stresu rodziców, zwłaszcza przy nowych zmiennych jak nauka domowa, wynika ze stresu otwartych pęteli lub próby zarządzania emocjonalną odpowiedzialnością za wszystko, co trzeba zrobić” – dodaje. „Ważne, by angażować wszystkich członków rodziny na odpowiednim dla wieku poziomie i przekazywać zadania tak, by nie tylko Ty ich nie robiłaś, ale też nie czułaś odpowiedzialności emocjonalnej za ich wykonanie”.

7. Ucz ich, że działania mają konsekwencje.

Częścią wychowywania odpowiedzialnego dorosłego jest nauka, że działania, czy bezczynność, mają konsekwencje. Uczą się tego w szkole (złe zachowanie = detencja; brak zadania domowego = złe oceny), ale też w domu.

„Czy dzieci jasno rozumieją swoje role i odpowiedzialności w szkole i w domu? Czy rozumieją, dlaczego to ważne i jakie cele to realizuje? I czy przełożyłaś/eś na nie odpowiedzialność za wykonanie tych rzeczy?” – pyta. „Innymi słowy, obowiązki domowe muszą być wykonywane, by dom funkcjonował. Dzieci nie ‚pomagają’ mi, robiąc to; one wnioskują wkład w rodzinę w sensowny sposób. Jeśli naczynia nie są czyste i dostępne, nie mogę ugotować obiadu, wszyscy są głodni. Budujemy naturalne konsekwencje i upewniamy się, że dzieci je znają, by nie musieć ich motywować, namawiać ani premiować”.

To może też motywować do nauki i zadań domowych. Popiera motywację wewnętrzną, a nie zewnętrzną.

„Oczywiście są momenty, gdy dzieci nie chcą pracować. Są też momenty, gdy ja nie chcę pracować. Ale dzieci nie przestają być głodne, a dom nie przestaje potrzebować pewnych zadań tylko dlatego, że ja nie chcę pracować” – mówi. „Ustanowiśmy jasne oczekiwanie, że obowiązki domowe i szkolne są wymagane i upewniliśmy się, że dzieci mają narzędzia, by je wykonywać bez frustracji. Mamy tablice if/then, by przypominać im: ‚Jeśli skończę poranne obowiązki, to mogę wyjść na podwórko’. Dzięki temu mają jasną motywację i to redukuje pytania i decyzje, które muszę podejmować”.