• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Porady mamy i dyrektorów generalnych dla dzieci w szkole domowej — na wypadek, gdybyś potrzebował wskazówek

Biorąc pod uwagę rok szkolny, o którym mowa w wielu rodzinach i okręgach szkolnych, rodzice muszą pogodzić się z rzeczywistością, której być może będą musieli dostosować się do środków nauczania w domu, przynajmniej w niepełnym wymiarze godzin. (Niektórzy oczywiście idą do szkoły domowej w pełnym wymiarze godzin). Z tym wiąże się dużo zrozumiałego stresu. Nie tylko wielu rodziców ma pracę na pełen etat, ale wielu nie czuje się na siłach, by działać jako formalny wychowawca ich dziecka.

Jeśli brzmi to podobnie do sytuacji, w której się znalazłeś, mamy osobę, której możesz Cię przedstawić:Katie Wells, CTNC, MCHC, założycielka Wellness Mama (strona internetowa poświęcona dobremu samopoczuciu i źródło informacji dla rodziców). Nie tylko pełni funkcję dyrektora generalnego firmy, ale również uczy w domu sześcioro swoich dzieci – i robi to na długo przed COVID-19.

Tutaj dowiedzieliśmy się jej najlepszych rad, bez względu na to, jak Twoja rodzina radzi sobie w tym roku z powrotem do szkoły:

1. Można na nowo wyobrazić sobie, czym jest i powinna być „szkoła”.

Pierwszą rzeczą, którą Wells powiedziała, że ​​musi zrozumieć, jest to, że nie musisz przestrzegać tradycyjnych zasad szkolnych, gdy jesteś w domu – i jak stwierdziła, to dobra rzecz.

„Największym wyzwaniem, z jakim się zmierzyłem, było złamanie mojego własnego mentalnego modelu tego, czym powinno być środowisko szkolne. Mimo że jasno określiliśmy nasze cele i umiejętności, które chcieliśmy rozwijać u naszych dzieci, znalazłem się w wzorcach tradycyjnej szkoły, które były tak znajome. Musiałem świadomie przełamywać te schematy i stale oceniać, czy może być lepszy sposób” – mówi Wells. „Zdałem sobie sprawę, że większość zajęć w szkole jest tworzonych tak, aby wypełniać określony przedział czasu w każdym tygodniu i określoną liczbę zajęć w ciągu semestru lub roku. W przypadku nauki w domu nie byliśmy związani tymi ograniczeniami i mogliśmy skupić się na opanowaniu zamiast na ukończeniu książka."

2. Rozpocznij z myślą o celu.

Ten krok naprawdę będzie wymagał od Ciebie przemyślenia, jakie ważne informacje chcesz, aby Twoje dzieci zrozumiały. „Łatwo wpaść w pułapkę polegającą na rozpoczynaniu od programu nauczania i podążaniu za zarysem wiedzy dla każdej klasy, ale zaczynając od rzeczywistego wyniku końcowego”, mówi Wells. „Przemyśl najważniejsze umiejętności i wartości, które chcesz przekazać swojemu dziecku, a które najlepiej przygotują je do przyszłych sukcesów, i od tego momentu pracuj wstecz. Prawdopodobnie przekonasz się, że znacznie ułatwi to pracę w nauce domowej a ich doświadczenie jest o wiele przyjemniejsze!"

3. Wykorzystaj zainteresowania rodzinne jako narzędzia edukacyjne.

Pomyśl o nawykach i hobby Twojej rodziny:jakie lekcje może wynieść Twoje dziecko z zajęć, które wspólnie wykonujecie i jak może pracować na rzecz osiągnięcia większych celów edukacyjnych? „Kształcenie w domu pozwoliło nam na największą elastyczność i kontrolę w dążeniu do tych celów” – mówi Wells. „Naprawdę cenimy podróże, a nauka w domu pozwoliła nam pracować i szkolić się z dowolnego miejsca na świecie. Podróże oferowały również wspaniałe możliwości nauczania”. Ale oczywiście można to zastosować do prawie wszystkiego:oglądania sportu, gry w karty, przebywania na łonie natury i tak dalej.

4. W tej notatce wykorzystaj swoją pracę również jako narzędzie edukacyjne.

Ta wskazówka pochodzi bezpośrednio z własnego doświadczenia Wells w jej karierze:„Zdaliśmy sobie sprawę, że nasze dzieci stoją w obliczu niepewnej i coraz bardziej technologicznej przyszłości. Oboje mamy kariery, które nawet nie istniały, gdy byliśmy dziećmi, więc nie było sposobu, aby bezpośrednio przygotowujemy się do naszych obecnych miejsc pracy” – mówi Wells. „Zamiast tego nauczyliśmy się większości tego, co robimy teraz, w praktyczny sposób i stale potrzebowaliśmy dostosowywać się i uczyć nowych umiejętności”.

Więc jak to się ma do jej nauczania na co dzień? „Zidentyfikowaliśmy umiejętności, które przyniosą korzyści naszym dzieciom bez względu na to, do czego zdecydują się dążyć w przyszłości:krytyczne myślenie, kreatywność, miłość do nauki, przyjmowanie lekcji z porażki i umiejętność oceny informacji” – mówi. „Jako przedsiębiorcy mieliśmy również nadzieję, że nasze dzieci będą mogły realizować własne przedsięwzięcia biznesowe i chcieliśmy dać im do tego podstawę, ucząc je rozwiązywania problemów, pomagania innym i myślenia nieszablonowego”.

5. Przemyśl ponownie skale ocen.

Oceny, choć ważne ze względów praktycznych, niekoniecznie sumują się do rzeczywistej wartości, mówi Wells. „W wielu środowiskach uczenia się wyniki zaczynają się od 100, a uczniowie tracą punkty za „złe” odpowiedzi. Rozumiem wygodę, jaką zapewnia to podczas oceniania, ale nie sądzę, aby była to dokładna reprezentacja życia lub nauki. To subtelnie wzmacnia ideę że istnieje tylko jedna poprawna odpowiedź na problem i że tracisz punkty za porażkę” – mówi Wells. „W życiu kreatywne rozwiązanie jest często najbardziej korzystne. 'Niewłaściwa' odpowiedź może prowadzić do wielkiego przełomu, który przyniesie wspaniałe rezultaty. I często niektóre z największych i najważniejszych lekcji płyną z porażki”.

6. Prowadź sprawy rodzinne jak rodzinny biznes.

Oczywiście, jednym z głównych wyzwań nauczania w domu niekoniecznie jest sama nauka. Ale jak pogodzić życie szkolne, domowe, a także karierę. „Zdałem sobie sprawę, że prowadzę firmę z koncentracją, celowością i zdefiniowanymi systemami i staram się zarządzać dużą częścią mojego życia domowego w mojej głowie. Zacząłem budować i stosować systemy w domu, angażując zespół (rodzinę) każdy członek był niezależny, a to zmieniło moje życie” – mówi Wells.

„Z mojego doświadczenia wynika, że ​​znaczna część stresu, z jakim borykają się rodzice, zwłaszcza przy dodawaniu nowych zmiennych, takich jak nauka w domu, wynika ze stresu związanego z otwartymi pętlami lub próbą radzenia sobie z emocjonalną odpowiedzialnością za wszystko, co trzeba zrobić” – mówi. „Ważne jest, aby wszyscy członkowie rodziny byli aktywnie zaangażowani na poziomie odpowiednim do wieku i przekazywali zadania, abyś nie tylko ich nie wykonywał, ale także nie był emocjonalnie odpowiedzialny za upewnienie się, że w ogóle zostaną wykonane”.

7. Naucz ich, że działania mają rezultaty.

Częścią wychowania odpowiedzialnej osoby dorosłej jest nauczenie dzieci, że działania lub zaniechania mają konsekwencje. Uczą się tego oczywiście w szkole (złe zachowanie skutkuje zatrzymaniem, nieodrobienie pracy domowej skutkuje słabymi ocenami), ale także w domu.

„Czy dzieci wyraźnie rozumieją, jakie są ich role i obowiązki w szkole i w domu? Czy rozumieją, dlaczego te rzeczy są ważne i jakie cele pomagają osiągnąć? I czy przeniosłeś na nie odpowiedzialność za ich ukończenie?” ona mówi. „Innymi słowy, obowiązki domowe muszą być wykonane, aby gospodarstwo domowe przebiegało gładko. Dzieci nie „pomagają” mi, robiąc te rzeczy; wnoszą znaczący wkład w rodzinę. Jeśli naczynia nie są umyte i nie są dostępne, Nie mogę ich używać do gotowania obiadu, a wszyscy stają się głodni. Wbudowujemy naturalne konsekwencje i upewniamy się, że dzieci je znają, abyśmy nie musieli ich motywować, nakłaniać ani zachęcać do załatwienia sprawy”.

To również może służyć jako motywator do szkoły i pracy domowej. Promuje ideę motywacji wewnętrznej, a nie motywacji zewnętrznej.

„Oczywiście wiele razy dzieci nie chcą pracować. Często też nie chcę pracować. Ale dzieci nie przestają być głodne, a gospodarstwo domowe nie przestaje potrzebować pewnych zadań zrobić tylko dlatego, że nie chcę pracować” – mówi. „Ustaliliśmy jasne oczekiwanie, że obowiązki domowe i szkolne są wymagane i upewniliśmy się, że dzieci mają narzędzia do wykonywania tych czynności bez frustracji. Mamy wykresy „jeśli/to”, które przypominają im o tych rzeczach i odpowiadają na potencjalne pytania:„Jeśli skończę poranne obowiązki, będę mógł wyjść i się pobawić”. W ten sposób mają wyraźną motywację, co zmniejsza liczbę pytań i decyzji, które muszę podjąć.