• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak moja rodzina balansuje między samopieczą a nauką w czasie COVID-19

Jak większość rodziców, czuję stres w tym niezwykłym i niezwykłym czasie. Matki, ojcie i opiekunowie dzieci stoją przed niemożliwymi decyzjami, nieustannie wcielając się w nowe, bardziej angażujące role współwychowawców, a dla wielu – w całą konstrukcję społeczną, jaką dzieci będą mieć regularne interakcje. Poza ogromną ilością pracy, którą to wiąże, zwłaszcza połączonej z pracą, relacjami i własnymi oczekiwaniami, rodzice są pod ogromnym naciskiem, by wycisnąć z trudnej sytuacji maximum. Nieuniknione, pierwsza rzecz, którą większość z nas z małymi dziećmi puści, to dbajność o sobie, bo opieka nad nimi wydaje się absolutnym priorytetem. Choć to prawda, równie ważne jest ponowne zaangażowanie w demonstrację troski o sobie.

Oto sześć sposobów, jak moja rodzina nauczyła się podnieść poziom samopieczy w tym roku, w naszych najbardziej zestresowanych i zatopionych momentach, i – co ważniejsze – dlaczego teraz jest czas, by pokazać dzieciom, co oznacza być zdrowym człowiekiem.

Zrób to sprawą rodzinną.

Podobnie do tablicy zadań domowych, stworzyliśmy tablicę samopieczy z codziennymi, wykonalnymi zadaniami dla wszystkich – ciebie, partnera, dzieci – każdego, kto jest stałą częścią życia domowego. Kluczem są super-osiągalne listy kontrolne: picie 10 szklanek wody, spożywanie porcji świeżych owoców lub warzyw z każdym posiłkiem, lub spędzanie dwóch minut na głębokim oddechu razem przed snem. Wypełniając listy łatwymi do osiągnięcia „wygranymi”, pozytywnie wzmocniasz swoje wysiłki, czyniąc się bardziej skłonnymi do powrotu po więcej.

Proś o to, czego chcesz (i czego potrzebujesz).

Prawda, nie jest łatwo znaleźć lub zaakceptować pomoc w tych dniach, z wytycznymi dystansu społecznego i naszą troską o bezpieczeństwo i zdrowie wszystkich. Jeśli masz wokół innego pomocnego człowieka (partnera, dziadka, sąsiada, przyjaciela itd.), nie bój się sięgnąć i wykorzystać jakąkolwiek społeczność, jaką masz, by opiekować się dziećmi podczas nauki w domu, gdy ty idziesz na 20-minutowy spacer medytacyjny lub bierzesz pierwszy prysznic od czterech dni.

Jeśli naprawdę jesteś wyspą, jak wielu teraz, pamiętaj, że Twoje dzieci mogą być Twoją społecznością. Oczywiście dzieci mają potrzeby, które muszą zostać zaspokojone (i trudno rozumować z niemowlęciem lub maluchem), ale starsze dzieci chcą, by ich rodzice byli szczęśliwi, wiedząc, że ich szczęście przekłada się na szczęście wszystkich. Młodsi mogą bawić się obok, gdy rozciągasz się na podłodze salonu, albo być Twoim partnerem do joggingu porannego. Okej, to może zjeść ich regularny czas na sztukę czy przekąskę, ale one będą z tego lepsze.

Jeśli nie pokażemy dzieciom, jak ważne jest wykorzystywanie miłości w naszym życiu i społeczności, by wzmocnić kim jesteśmy jako jednostki, nigdy się tego nie nauczą. Więc, gdy czujesz winę prosząc o ten czas, pamiętaj: nie proszysz o pozwolenie dla siebie; dajesz pozwolenie swoim dzieciom, by prosiły o to, czego potrzebują.

Nie możesz być wszystkim dla wszystkich.

Rzeczy są teraz inne. Mogą tak zostać na jakiś czas. Jak wielu, żałowałam utraty mojego „normalnego”, jednocześnie widząc wady „normalnego” dla tylu w naszym społeczeństwie, i jestem gotowa przytulać, co nadeszłe. Ale rzeczywistość taka, że nikt nie wie, jak to wygląda. Teraz jesteśmy w rowach, budując coś bardziej zrównoważonego, świadomego i hoffentlich lepiej pasującego dla większej części społeczeństwa.

Musimy zrozumieć, że nie będziemy tę świecącą, magiczną nauczycielką domową, jaką obiecywałyśmy sobie, gdybyśmy miały szansę. Musimy zrozumieć, że będziemy czuć, jakbyśmy „przesyłały” obowiązki biznesowe, trzymając niemowlę na biodrze – i tak jest teraz. To nie to, czego ktokolwiek przewidywał czy zamawiał, ale to tu, i my musimy okazować empatię przede wszystkim sobie i wiedzieć, że nasi dzieci nie zostaną zepsute, a my też nie.

Znajdź frajdę w samopiece.

Pamiętaj, że większość z nas nie dąży do samopieczy i well-being, dopóki nie znęca się nad swoim ciałem, umysłem i duszą, a samopieczą i zdrowiem psychicznym rzadko uczy się dzieci. Tak intuicyjne, jak są dzieci, muszą one nauczyć się, jak my, że oddawanie sobie czasu na to, czego potrzebujesz, to ważna umiejętność, która pomoże nam być bardziej uprzejmymi i lepszymi dla rodziny i siebie. Daj dzieciom przewodnik, poza listami kontrolnymi, opcji samopieczy: kąpiel z pianką do relaksu (a nie tylko higieny!), aplikacja typu Calm lub Headspace do medytacji, audiobook lub podcast do inspiracji, pisanie dziennika do przetwarzania uczuć, dzwonienie do kolegi ze szkoły, z którym nie rozmawiałaś/eś od miesięcy, dla połączenia.

Zamień narzekanie.

Jeśli jesteś jak większość świata i zaczynasz dzień od jakichś mediów, łatwo wpaść w tryb narzekania od momentu otwarcia oczu. Gdy złapiesz się na przeklinaniu świata i czuciu „dlaczego ja”, złap się za to i odwróć swoje bremia.

Na przykład, na wideorozmoviej, na której naprawdę nie chciałam być, przeformułowałam to na: „Mam tyle szczęścia, że ktoś tak chętnie chce się ze mną spotkać, że jest gotów poświęcić czas w pandemii, by porozmawiać wirtualnie”. To zupełnie zmieniło mój nastawienie do rozmowy i sprawiło, że reszta dnia była jaśniejsza.

Jako rodzice, prawdopodobnie nie ma większego daru, jaki możemy dać dzieciom, niż nauka ich, jak zmienić perspektywę, by widzieć rzeczy optymistycznie. Nasze dzieci teraz potrzebują optymizmu bardziej niż kiedykolwiek, a jeśli nie dostają go od nas, szansy są, że nie dostają go wcale.

Bądź dobra dla siebie.

Ostatnio staram się rozmawiać ze sobą jak przyjaciółka. Kiedy coś mi nie wychodzi, mówię: „Naprawdę się starałaś, by to dobrze zrobić, i to było trudniejsze, niż myślałaś! Spróbujemy ponownie innym razem, i będziesz o wiele lepsza, bo teraz wiesz, co nie działa”. Gdy mój dom jest koszmarem dwa dni po tym, jak spędziłam trzy godziny na generalnym sprzątaniu, mówię: „Miałaś czysty dom przez dwa całe dni! Następnym razem dzieci pomogą, i wymyślimy plan, by wyglądał lepiej przez trzy czy cztery dni!”

Większość z nas jest własnymi najgorszymi krytykami, a jeśli chcemy wychować dzieci, które kochają się bardziej niż my, musimy być świadomi, że nasz wewnętrzny głos jest przyswojony przez nie, i że dosłownie budujemy scenariusze, jakie nasze dzieci pewnego dnia użyją, by rozmawiać z sobą samymi. Bądźcie życzliwi.