Lęk rodzicielski w wieku dziecka przedszkolaka (1-3 lata): jak go zrozumieć i opanować

Wychowywanie dziecka w wieku 1–3 lat to wyzwanie. Normalne jest czucie lęku o dziecko i własne rodzicielstwo. Ale jeśli lęk jest silny i nie ustępuje – może zaszkodzić dzieckowi i uniemożliwić bycie rodzicem, jakim chcesz być. Znajomość tego, czego oczekiwać, i szukanie wsparcia pomaga.

Co dzieje się w wieku przedszkolakim?

Dzieci w tym wieku nie rozwinęły jeszcze umiejętności społeczno-emocjonalnych do kontroli zachowania.

Mały mogą być uporne, emocjonalne, wybredne (szczególnie przy jedzeniu). Ataki gniewu i wybuchy złości to norma.

Dziecko może robić rzeczy, które nie lubisz: gryźć, uderzać. Trudno mu oddzielić się od Ciebie lub „robi sceny” by przyciągnąć uwagę. Łatwo się rozprasza, trudno mu followować instrukcje.

Ale małe dzieci rozwijają się błyskawicznie. Uczą się mówić, myśleć, bawić. Biegają wszędzie, upadają, eksplorują. Uczą się samodzielności: toaleta, ubieranie, choć wciąż mogą mieć problemy ze snem lub moczaniem do łóżka.

Typowe lęki i niepokoje rodziców

Niepokój jako rodzic to norma. Możesz martwić się, że dziecko nie rozwija się jak inne, czy jest chore. Lęk o sytuacje społeczne z rówieśnikami/rodziną, że dziecko źle zachowa się publicznie.

Niektórzy rodzice lękają się, że świat jest niebezpieczny dla dziecka. Czują, że MUSZĄ chronić przed urazem lub porwaniem – i panikują, gdy dziecko eksploruje lub ryzykuje.

Inni lękają się o sukces dziecka i interweniują, by zapobiec porażce.

To normalne – jeśli nie staje się problemem. Jeśli tak – rozważ pomoc.

Dlaczego warto radzić sobie z lękiem

Ciągłe martwienie przejmuje kontrolę i staje na drodze do dobrego rodzicielstwa. Bardzo zaleknieni rodzice trudno przechodzą dzień. Mogą mieć problem z emocjonalną bliskością z dzieckiem.

Dowody sugerują: rodzice z lękiem społecznym częściej angażują się w zachowania stawiające dzieci w ryzyku lęku.

Jeśli zawsze pokazujesz dziecku, że się martwisz – ono może się nauczyć lękać się tych samych sytuacji. Dzieci uczą się przez ryzyko i błędy.

Lęk to najczęstsze zaburzenie psychiczne w Australii. Możesz mieć go przed rodzicielstwem lub rozwijać w ciąży/po porodzie. Lęk przychodzi i odchodzi, ale jeśli objawy są częste i nieustępujące – szukaj pomocy, jeśli:

  • nie możesz przestać martwić się
  • czujesz niepokój
  • masz problemy z relaksacją lub snem
  • trudno Ci się skupić
  • jesteś bardzo sfrustrowany/zdenerwowany
  • czujesz, że serce bije szybko

Jak zarządzać lękiem

Gdy czujesz lęk/przytłoczenie: zostaw bezpiecznie dziecko w pokoju na chwilę i skup się na zwolnieniu oddechu. Możesz napięciać i rozluźniać mięśnie po kolei.

Zostań w tu i teraz, skup na RZECZYWISTYM problemie. Np. dziecko chore – skup na komforcie, a nie na praniu/mailach. Nie stresuj się o przyszłość.

Pomaga „umawianie się z sobą” na zmartwienie później. Wtedy może nie wydawać się tak straszne/ważne.

Przy częstym lęku pomagają techniki relaksacji i trening mindfulness. Warto prowadzić dziennik sytuacji wywołujących lęk. Zdrowy styl życia: dobra dieta, dużo ruchu – też redukuje lęk.

Informacje i wsparcie

Porozmawiaj z lekarzem. Może skierować do terapeuty. Czasem pomagają leki.

Wsparcie innych rodziców pomaga – rozważ grupę rodziców lub zabawkową. Skontaktuj się z lokalnym Centrem Zdrowia Dziecka.

Możesz też skontaktować się z:

  • Beyondblue – 1300 22 4636
  • PANDA (Perinatal Anxiety &Depression Australia) – 1300 726 306
  • Reachout (zasoby do radzenia sobie z lękiem)
  • Pregnancy Birth and Baby – 1800 882 436 (pielęgniarka środowiskowa)

Previous:

Next: