Jak uśpić 4-latka – sprawdzony harmonogram i rutyna
Wielu rodziców i opiekunów zmaga się z nawykami snowymi małych dzieci. Z wiekiem potrzeba snu maleje. Noworodek śpi do 18 h/24 h, 4-latek – 11–12 h/dobę (University of Arizona). Ważne: 4-latka musi spać wystarczająco dla zdrowego wzrostu i energii.
Potrzebne rzeczy
- Lampka nocna (opcjonalnie)
Instrukcje
-
Ustal godzinę snu między 19:00 a 21:00 (WebMD). Blisko 19:00 jeśli wstaje 6:00 i nie drzemie. Blisko 21:00 jeśli nie ma stałego wstawania i drzemie 2 h po południu.
-
Rozpocznij rutynę ok. 1 h przed planowanym snem. Przekąska, kąpiel, zęby, bajka, przytulanki – wyciszenie po dniu.
-
Przyciemnij światło, zapal lampkę nocną. Połóż do łóżka, pogadaj cicho by zakończyć dzień w specjalny sposób. Ewentualnie modlitwy.
-
Wyjdź z pokoju po ostatnim pocałunku i przytulaniu.
-
Bądź twardy, jeśli dziecko wstaje zamiast spać. Wstaw z powrotem, powiedz: „Idź spać”. Klucz: konsekwencja – ta sama rutyna co noc, zawsze insystuj na zostaniu w łóżku.
-
Przytul, jeśli dziecko pojawi się przy Twoim łóżku w nocy. Uspokój lęki/koszmary słowami, połóż z powrotem.
-
Budź rano w wymaganej porze (szkoła/przedszkole).
-
Daj czas odpoczynku/drzemki po południu. 4-latek może nie spać, ale wymuś odpoczynek na resztę dnia. 3-latki często drzemią, 5-latki rzadko – między 3 a 5 r.ż. drzemki stopniowo znikają (skracają).
Previous:Mokranie nocne po opuszczeniu peler – to normalne, nie przesada
Next:Jak ułatwić zasypianie 11-latkowi – relaksacja i rutyna
-
Twoja najlepsza przyjaciółka ma nastolatka, który bez prośby zbiera lód z szyby samochodu. Twoja kuzynka ma jednoletnią córkę, która po wypiciu mleka kładzie buteleczkę w zlewie, bez przypominania. Skąd biorą się te cudowne dzieci? Wplecenie odpowie
-
W naszym domu obowiązuje sztywna zasada: żadnej technologii podczas obiadu. Telewizor jest wyłączony, a telefony komórkowe i tablety nie są mile widziane przy stole. Często gra muzyka, ale to właśnie obiad to moment, w którym moja ośmioletnia córka,
-
11 marca 2020 r., gdy Organizacja Zdrowia Światowego ogłosiła COVID-19 pandemią, nikt nie sądził, że będziemy „uroczystościowo” (raczej: wspólnie cierpieć?) upamiętniać dwa pełne lata życia z tym wirusem. Dla „rodziców pandemicznych” – tych, którzy w





