Czy bliźnięta mogą mieć różnych ojców?

Bliźnięta to dwoje dzieci urodzonych przez jedną matkę w jednej ciąży. Jeśli są jednojajowe (monozygotyczne), powstały z jednej zigoty, stworzonej z jednego jajka i jednego plemnika, która podzieliła się na dwa nowe jajka, dając dwa embriony zamiast jednego. Każdy embrion rozwija się w oddzielnym płodzie.

Bliźnięta dwujajowe (dizygotyczne) powstają, gdy dwa osobne jajka zostają naświetlone przez dwa osobne plemniki. Bliźnięta dwujajowe dzielą 50% genów, podczas gdy jednojajowe – 100%, co wyjaśnia, dlaczego dwujajowe zazwyczaj nie wyglądają tak podobnie jak jednojajowe.

Chyba że matka biologiczna służyła jako matka zastępcza lub użyła dawek jajek, nie ma wątpliwości, że jest matką obu bliźniąt. Ale możecie się zastanawiać: czy bliźnięta mogą mieć różnych ojców? Odpowiedź brzmi: tak, ale tylko w przypadku bliźniąt dwujajowych, ponieważ jednojajowe powstają z jednego połączenia jajko/płetnik i nie mogą mieć różnych ojców.

Bliźnięta z różnymi ojcami

Jako, że technologia poprawiła dokładność i dostępność testów genetycznych, ludzie mogą otrzymywać testy potwierdzające, że bliźnięta dwujajowe mają dwóch różnych ojców. Bliźnięta dwujajowe to wynik hiperowulacji – uwalniania wielu jajek w jednym cyklu. Superfekundacja to sytuacja, w której każde z jajek zostaje naświetlone plemnikiem innego mężczyzny, co prowadzi do innych ojców biologicznych (bliźnięta są półrodzeństwem). Prawidłowy termin to heteropaternalna superfekundacja.

Mało badań dotyczy częstotliwości heteropaternalnej superfekundacji w populacji ogólnej, ale niektórzy badacze znaleźli, że w bazie testów ojcostwa 39 000 rekordów, 2,4% bliźniąt dwujajowych, których rodzice byli w procesach ojcostwa, było wynikiem heteropaternalnej superfekundacji.

Niektórzy naukowcy uważają, że częstotliwość tego zjawiska, powszechnie uważanego za bardzo rzadkie, jest w populacji ogólnej niedoszacowana.

Przykłady heteropaternalnej superfekundacji

Jeden scenariusz: kobieta ma stosunek z dwoma różnymi mężczyznami w tym samym oknie czasowym, w którym zapłodniły się oba embriony. Np. w New Jersey matka bliźniąt przeszła test ojcostwa ubiegając się o zasiłek. Test pokazał, że jej partner jest ojcem tylko jednego bliźniaka; przyznała, że miała stosunek z innym mężczyzną w tym samym tygodniu, w którym zapłodniły się bliźnięta.

Podobnie matka bliźniąt w Teksasie przyznała się do romansu z innym mężczyzną w czasie zapłodnienia. Test ojcostwa potwierdził, że jej narzeczony jest ojcem jednego chłopca, a inny mężczyzna – biologicznym ojcem drugiego.

Choć możemy zakładać, że wszystkie przypadki bliźniąt z różnymi ojcami wynikają z kontaktu kobiety z różnymi partnerami, to nie jedyny scenariusz. Może się to zdarzyć przy leczeniu niepłodności. Np. w pomyłce w laboratorium sprzęt został użyty dwukrotnie, co spowodowało zmieszanie plemników innego mężczyzny z plemnikiem planowanego ojca, co dało holenderskie bliźnięta chłopcy zapłodnione in vitro (IVF) z różnymi ojcami.

Jak przeprowadza się test ojcostwa

Test ojcostwa można wykonać przed lub po porodzie. Test poporodowy: pobranie krwi z pępowiny przy porodzie (badanie krwi w laboratorium) lub wycieraczka policzkowa (buccal swab) w laboratorium lub w domu, potem wysyłka do laboratorium. DNA matki i przypuszczanego ojca pobiera się zazwyczaj tak samo.

Test przedporodowy jest bardziej skomplikowany i może być inwazyjniejszy w zależności od metody.

Nienawazyjny test ojcostwa przedporodowy (NIPP)

Pobiera się krew od matki i przypuszczanego ojca, by przetestować DNA dziecka znalezione we krwi matki. Można wykonać po 8 tygodniu ciąży, dokładność 99,9%.

Amniocenteza

Lekarz pod kontrolą USG wstawia cienką igłę do macicy przez brzuch, by pobrać płyn owodniowy do testów genetycznych (często do diagnostyki wad chromosomowych). Można wykonać w II trymestrze, niesie małe ryzyko szkodzenia dziecku i poronienia.

Pobranie chrzonów (CVS)

Także do sprawdzania wad chromosomowych. Lekarz wstawia cienką igłę lub rurkę pod kontrolą USG z pochwą przez szyjkę macicy, by pobrać chrzonów – drobne fragmenty tkanki przyłączonej do ściany macicy. Płód i ta tkanka pochodzą z tego samego naświetlonego jajka i mają ten sam układ genetyczny, co pozwala na test ojcostwa wobec DNA podejrzanych rodziców. CVS można wykonać wcześniej – w tyg. 10-13. Podobnie jak amniocenteza, CVS niesie małe ryzyko poronienia, skurcze, krwawienia, infekcji macicy.

Słowo od Verywell

Ponieważ wszystkie formy testu ojcostwa wymagają pobrania DNA od obu rodziców, może dojść do niezręcznej rozmowy w pewnym momencie ciąży lub po porodzie, jeśli istnieją wątpliwości co do ojcostwa. Badając opcje i przygotowując się do procedur i wyników, możecie trochę zmniejszyć stres. Zawsze porozmawiajcie z lekarzem o wszelkich niepokojach dotyczących ciąży i powiązanych procedur.

Previous:

Next: