• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Natura i wychowanie w rozwoju dziecka

Gdy chodzi o ustalanie cech osobowości naszych dzieci, my rodzice mamy miejsce w pierwszej szeregu w trwającej debacie o naturze i wychowaniu w rozwoju dziecka. Znajdujemy liczne przykłady popierające obie strony argumentu.

Natura i wychowanie w rozwoju dziecka

Na przykład, czy zauważyliście, że cechy osobowości Waszych dzieci biologicznych były różne od siebie, gdy się urodziły? Czy dyspozycja Waszej biologicznej córki była inna niż którąkolwiek z rodziców od pierwszego dnia życia? Gdy widzicie te różnice u dzieci od urodzenia, to wydaje się wskazywać, że cechy osobowości są wrodzone. To dlatego, że nie możecie wyjaśnić różnic jako związanych z wpływami społecznymi lub kulturowymi.

Z drugiej strony, możecie zauważyć cechy osobowości u dzieci, które możecie powiązać z ich doświadczeniami życiowymi. Czy widzieliście swojego wcześniej nieposłusznego dziecko stać się zdyscyplinowanym i oddanym nauce jazdy konnej? Czy myślicie, że to dlatego, że był na obozie i nawiązał kontakt z instruktorem odpowiedzialnym za program jeździecki? Czy Wasza nieśmiała córka wyłoniła się z skorupy, gdy babcia pomogła jej znaleźć przyjaciół? Może Wasz wiecznie optymistyczny, luzak nastolatek stał się niezwykle niespokojny, pełen strachu i nerwowy po byciu ofiarą przestępstwa.

Neuroplastyczność

To, co ciekawe w naturze i wychowaniu w rozwoju dziecka, to to, że oba są istotnie wpływane przez to, jak Bóg stworzył nasze ciała. Podczas gdy anatomia i fizjologia mózgu oraz nasz układ genetyczny determinują osobowość, z jaką rodzimy się, mózg ma też zdolność do formowania nowych połączeń nerwowych, by kompensować problemy spowodowane urazami i chorobami lub dostosować się do nowych zmian w środowisku. To nazywa się neuroplastycznością.

Ponadto, dopamina i serotonina, dwa ważne neuroprzekaźniki i hormony związane z poczuciem spokoju i szczęścia, mają zdolność do znaczącego wpływania na nasze nastroje. Celowy skupienie na pewnych zachowaniach, takich jak wyrażanie wdzięczności, może stymulować uwalnianie dopaminy i serotoniny i tym samym poprawić nastrój.

Stres i trauma

Niestety, stres i trauma mogą wpływać na to, jak reagujemy na świat. Ale jako rodzice, jeśli praktykujemy intencjonalne rodzicielstwo, możemy pomóc naszym dzieciom wykorzystać ich pozytywne cechy osobowości do odzyskania po negatywnych wydarzeniach w ich życiach. I, przyjmując pewne style i praktyki, możemy uczyć nasze dzieci postaw i zachowania, które mogą ich utrzymać silnymi, zdrowymi i odpornymi. To tutaj widzimy korzyści z adresowania zarówno natury, jak i wychowania w rozwoju dziecka.

Natura i wychowanie w rozwoju dziecka: Style wychowawcze

Na początek, dekady badań naukowych wykazały, że najlepszym stylem wychowawczym jest autorytatywny. Dzieci wychowywane przez rodziców autorytatywnych mają tendencję do bycia niezależnymi, samowystarczalnymi, posiadać dobre umiejętności społeczne i być dobrze zaadaptowanymi. Rodzice mogą czerpać z pozytywnych wrodzonych cech osobowości lub używać technik wychowawczych autorytatywnych ze swoimi dziećmi, by rozwijać te mocne strony. Ten styl kładzie nacisk na ustalanie rozsądnych granic i limitów co do zachowania, bycie miłującym i pielęgnującym oraz okazywanie szacunku dla dzieci.

Style autorytarne i dopuszczające mają tendencję do sztywnych zasad lub braku granic, odpowiednio. W swojej nowej książce Siedem cech skutecznego rodzicielstwa, Daniel Huerta, Wiceprezes ds. Rodzicielstwa i Młodzieży w Focus on the Family, dyskutuje o cechach osobowości, które się zgadzają ze stylem autorytatywnym: miłość, szacunek, granice, intencjonalność, wdzięczność, łaska i przebaczenie oraz adaptacyjność. Gdy rodzice są sumienne o rozwijaniu tych cech, czy są wrodzone, czy muszą zostać nauczone, dzieci są bardziej skłonne do bycia dobrze zaadaptowanymi i zdolnymi do radzenia sobie z nieoczekiwanymi problemami i kryzysami, które mogą im napotkać.

40 Aktywów Rozwojowych

Dodatkowo, 40 Aktywów Rozwojowych Instytutu Search wspierają autorytatywny styl wychowawczy. Aktywa skupiają się na aktywach zewnętrznych, które dają wsparcie dzieciom, i aktywach wewnętrznych, które, jeśli zostaną rozwiniete, budują fundament dla zdrowego, troskliwego i odpowiedzialnego dziecka.

Profil Aktywów Rozwojowych instytutu został przetłumaczony na 30 języków i używany w Stanach Zjednoczonych i ponad 30 krajach. Po ankietowaniu ponad 6 milionów młodych ludzi na całym świecie, którzy ukończyli szkolenie w rozwoju aktywów, ćwierćwieczne badania wykazały korelacje między aktywami a niższymi zachowaniami wysokiego ryzyka oraz wyższymi wskaźnikami dobrego zdrowia.

Jezus był autorytatywny

W końcu, przez służbę Jezusa Chrystusa widzimy, że styl autorytatywny jest preferowany. Gdy Jezus poruszał się wśród swojego ludu i spotykał się twarzą w twarz z ich ludzkimi porażkami, walkami i bólem, zawsze odpowiadał im najpierw łaską, a potem prawdą.

Innymi słowy, zaczynał od bycia pielęgnującym i miłującym, a kończył ustalaniem limitów, które kierowały ich do szacunku dla autorytetu Boga. Więc jest dowodów w dużości, że autorytatywne rodzicielstwo jest najlepszą opcją dla rodziców, którzy chcą pomóc swoim dzieciom być zdrowymi i odpornymi.

A ja?

Ale jak macie się skupić na rozwijaniu siedmiu cech i 40 aktywów rozwojowych? Macie pracę, dom i zajęcia dzieci do śledzenia. I macie „w nos” próbując opanować gniew trójlatka. Potem próbujecie przekonać Waszą nieśmiałą, zestresowaną i niepewną nastolatkę, że nie umrze, jeśli wejdzie do hali lokalnej szkoły średniej.

Możecie być w stanie skupić się na pomocy dzieciom w jednym lub dwóch obszarach, ale nie w 47! Jak intencjonalnie wchodzić w interakcje z dziećmi, by rozwijały cechy osobowości, które bardziej prawdopodobnie ustawią je na sukces w życiu, a nie na porażkę? Jak znaleźć czas na naturę i wychowanie w rozwoju dziecka? No cóż, pewne praktyki wychowawcze i korekty nastawień są dość łatwe do wdrożenia i niezwykle wpływowe na zdrowie Waszych dzieci.

Praktyki wychowawcze: Dyscyplina oparta na pozytywach vs. dyscyplina karna

Wszystkie dzieci potrzebują granic i limitów, by eksplorować świat, remaining bezpiecznymi i bezpiecznymi. Jak rodzice nakładają limity, może prowadzić dzieci ku samodyscyplinie i mądrym decyzjom. Może też prowadzić ich ku wstydu i winie. Wszystko to zależy od tego, czy rodzice zamierzają zachęcać czy kontrolować dzieci, gdy nakładają te granice.

Dyscyplina oparta na pozytywach

Intencja za dyscypliną opartą na pozytywach to nauczanie zasad zdrowego życia, zachęcanie dzieci do eksplorowania i odkrywania swoich mocnych i słabych stron, bycie odpowiedzialnym za siebie i miłym dla innych. To osiąga się poprzez-

• ustalanie rozsądnych limitów i komunikowanie ich dzieciom z miłością
• wymyślanie konsekwencji, które są szczere i mają na celu pomóc dzieciom zobaczyć, jak przekraczanie granic negatywnie wpłynie na ich życie
• okazywanie łaski i przebaczenia przy egzekwowaniu konsekwencji oraz
• ustalanie nagród, które wzmocniają dobre zachowanie

Dyscyplina karna

Z drugiej strony, intencja za dyscypliną karną to kontrola dzieci i zmuszanie ich do przestrzegania zasad. Grożby karą są używane jako narzędzia motywujące do przestrzegania granic, a wynikiem jest to, że dzieci kończą z poczuciem wstydu za swoje zachowanie i winy za rozczarowanie mamy i taty.

Praktyki wychowawcze: Skupienie na mocnych stronach vs. skupienie na problemach

Naprawdę prostą zasadą, którą wszyscy rodzice muszą znać. To idea, że zachowanie jest najłatwiej modyfikowane, gdy rodzice wzmocniają dobre zachowanie. Dobre cechy osobowości są bardziej prawdopodobne do rozwoju, gdy są wzmocniane, a złe cechy osobowości bardziej prawdopodobnie znikną, gdy nie są. Więc raz jeszcze rodzice mogą skupić się na naturze i wychowaniu w rozwoju dziecka. Mogą zachęcać pozytywne, wrodzone cechy osobowości lub odradzać negatywne. I mogą też wystawiać dzieci na doświadczenia, które pomagają im rozwijać cechy osobowości, które sprawiają, że stają się zdrowymi i odpornymi.

Skupienie na mocnych stronach

Gdy rodzice przenoszą swój fokus na szukanie, znajdowanie i rozwijanie mocnych stron swoich dzieci, zamiast skupiania się na ich problemach, ich dzieci są bardziej prawdopodobne do rosnienia i prosperowania.

Aby stać się bardziej skupionym na mocnych stronach, rodzice mogą chcieć zrobić następujące:

1. Zidentyfikować mocne strony każdego dziecka związane z dobrym zachowaniem i pozytywnymi cechami osobowości
2. Wyrazić wdzięczność za te zachowania i cechy
3. Zapewnić znaczące nagrody za dobre zachowanie i wykorzystywanie dobrych cech na korzyść innych
4. Być intencjonalnym w pomaganiu dzieciom w używaniu ich mocnych stron, dalszym dobrym zachowaniu i rozwijaniu pozytywnych cech osobowości
5. Być intencjonalnym w przekierowywaniu złego zachowania i pokazywanie dzieciom, jak ich negatywne cechy naturą vs. wychowanie wpływają na nie negatywnie.

Skupienie na problemach

W środku stresu wychowawczego, jednak, łatwo ignorować dzieci, gdy zachowują się dobrze, i reagować tylko, gdy się niegrzecznie zachowują. Niestety, robiąc tak, rodzice nieumyślnie wzmocniają złe zachowanie, bo uwaga jest potężnym wzmocnieniem. Rodzice mają też tendencję do skupiania się na próbie zmiany lub pozbycia się mniej pożądanych cech dzieci i zapominania o rozwijaniu ich najlepszych cech. Jednak to przeciwnieństwo musi się stać.

Nastawienia: Optymizm vs. pesymizm

Większość z nas zna Kubusia Puchatka i jego przyjaciół w Stuakrowym Lesie. Dwoje z przyjaciół Kubusia dobrze ilustruje nastawienia optymizmu i pesymizmu.

Tygrysek to wieczny optymist, skaczący wokół i doświadczający świata jako „zabawa, zabawa, zabawa, zabawa, zabawa!” Zawsze tam, by wycisnąć najlepsze z każdej sytuacji i zachęcać swoich przyjaciół do tego samego. Z drugiej strony, Kłapouchy ciągnie się, narzekając na stan swojego życia. Nigdy nie wydaje się unosić głowy wystarczająco wysoko, by zobaczyć słońce.

Cechy osobowości dzieci

Czasami rodzice zauważają te tendencje u swoich niemowląt i maluchów. Niektóre dzieci wydają się być non-stop, śmiać się, chichotać i reagować zabawowo na swoich bliskich większość czasu. Gdy próbują nauczyć się nowej umiejętności, żadna ilość porażek nie powstrzyma ich od dalszych prób, aż do opanowania.

Nadal inne są nieśmiałe, zamknięte i bardzo łatwo się frustrują. Poddają się po jednej lub dwóch próbach nauki siedzenia lub zrobienia kilku kroków. Choć to może mieć coś wspólnego z wrodzoną osobowością dziecka, pesymizm może zostać ukształtowany w optymizm za pomocą pewnej intencjonalnej interakcji z nieśmiałym dzieckiem.

Rozwijaj nastawienie optymizmu

Ale dlaczego jest ważne, by dzieci rozwinęły nastawienie optymizmu?

Korzyści optymizmu, przedstawione przez Elizabeth Scott (2020), podsumowywane są poniżej:

• Lepsze zdrowie- Optymiści są bardziej skłonni do utrzymywania lepszego zdrowia fizycznego niż pesymiści.
• Większe osiągnięcia- Bardziej optymistyczne drużyny sportowe okazały się mieć lepszą synergię i wydajność niż pesymistyczne drużyny.
• Wytrwałość- Optymiści są bardziej skłonni do osiągnięcia sukcesu niż pesymiści, bo upierają się w próbowaniu nowych rzeczy.
• Zdrowie emocjonalne- Dla ludzi zmagających się z depresją, skupione treningi optymizmu wykazały zwiększoną zdolność radzenia sobie z przyszłymi upadkami.

Z tych korzyści optymizmu, naprawdę pomocne jest, gdy rodzice poświęcają czas na bycie intencjonalnymi w pomaganiu dzieciom w rozwoju nastawienia optymizmu.

Porażka nie jest powodem do poczucia pokonania

Jednym z pierwszych sposobów na to jest nauczanie dzieci, że porażka jest częścią życia. To nie powód do poczucia pokonania. Raczej to okazja, by ustalić, jak robić rzeczy inaczej, by ostatecznie znaleźć sukces. Lub, jeśli sukces jest mało prawdopodobny, porażka może zostać użyta do zachęcenia dziecka do rozwoju adaptacyjności poprzez wymyślenie alternatywy do aktywności lub wydarzenia, które prawdopodobnie skończy się porażką.

To uczy dzieci, by nie byli pokonani przez porażkę i nie stawali się pesymistyczni. Raczej uczą się być optymistyczni poprzez początek patrzenia w przyszłość z nadzieją na sukces. Z każdą zwycięstwem nad porażką rozwijają nastawienie optymizmu. Również rodzice muszą porzucić stare przysłowie „możesz być kim chcesz”. To po prostu nieprawda.

Różne dary

Jak wyrażono w Rz 12,4-6: „Albowiem jak w jednym ciele mamy wiele członków, a członkowie nie mają wszystkich tę samą funkcję, tak my, choć wielu, jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, a indywidualnie członkowie jeden drugiego. Mając dary różne według danej nam łaski, niech z nich korzystamy…”

To w pełni możliwe, że pragnienia dziecka nie zgadzają się z Jego Bożymi darami. Czasami trzeba znacznie więcej niż czystą wolę, by odnieść sukces w niektórych obszarach życia. Dziecko może po prostu nie mieć zdolności do sukcesu w pewnej umiejętności z różnych powodów.

Wszyscy słyszeliśmy o ludziach, którzy pokonali niezwykłe szanse, by odnieść sukces w jakimś sporcie, umiejętności intelektualnej lub w sprawach finansowych. Jednak wszyscy ludzie mają ograniczenia, które mogą sprawić, że sukces w niektórych obszarach życia jest niemożliwy. Jeśli nie pomóżemy naszym dzieciom przyznać się do tych ograniczeń, są one skłonne do rozwoju pesymizmu. To może się stać, gdy doświadczą jednej porażki po drugiej, której nie da się łatwo przezwyciężyć przez większe starania.

Bądź modelem optymizmu

Innym sposobem zachęcania optymizmu u dzieci jest bycie modelem. Dzieci kopiują to, co widzą i słyszą przed sobą. Więc, jeśli rodzice często narzekają, prognozują ruinę i mrok, lub reagują na wypadki, błędy lub trudne dni dzieci z negatywnymi komentarzami, dzieci mają tendencję do uczenia się, że w życiu jest wielu powodów do pesymizmu. Czy widzicie, o ile lepsze może być życie dla dzieci, które uczą się zamiast tego szukać dobra w świecie wokół nich?

Intencjonalne skupienie na wdzięczności też pomaga dzieciom przejść od zauważania tego, za co mają być wdzięczni, do wyrażania wdzięczności. To rozwijają optymizm o ich życiu i otoczeniu.

Wychowywanie pesymistycznego dziecka

Może tak być, że jesteś prawdziwie optymistycznym rodzicem, który ma bardzo pesymistyczne dziecko. To może dotyczyć jego wrodzonej osobowości. Może też dotyczyć wpływu rówieśników, którzy spędzają dużo czasu skupiając się na negatywnych częściach życia i na negatywnych uczuciach. Możecie pomóc Waszemu dziecku odwrócić tę tendencję, zadając pytanie zawsze, gdy on lub ona mówi coś negatywnego. Pytanie brzmi: „Czy nie może to być, że w tej sytuacji jest coś dobrego lub okazja, by nauczyć się czegoś nowego?”

Nie sugeruję, że to zamieni pesymistę w optymistę w jedną noc. Jednak widziałem, że powtarzalne pytań tendencje do wyniku w dzieciach myślenia w nowych way. Oni też zaczynają rozważać więcej niż negatywny outlook na życie. Z czasem dzieci zaczynają widzieć swoje życie przez perspektywę optymizmu, a nie pesymizmu.

Skupienie na innych vs. skupienie na sobie

Dość normalne dla niemowląt i bardzo młodych dzieci jest skupienie tylko na swoich potrzebach. Są dość bezradne i potrzebują dużo pomocy. Muszą polegać na starszych dzieciach i dorosłych, by bezpiecznie przejść przez każdy dzień. Jednak gdy dzieci stają się bardziej niezależne, w ich najlepszym interesie jest pomóc im skupić się bardziej na pomaganiu innym niż na zaspokajaniu wszystkich swoich potrzeb.

Dlatego, że żaden z nas nie jest w stanie tolerować egoizmu przez długo. Wszyscy potrzebujemy innych ludzi, by nas pomóc w życiu. Jeśli wymagamy, by nasze zawsze były zaspokojone przed potrzebami innych, znajdziemy się wykluczeni z wielu grup i aktywności.

Moje, moje, moje

Wiele lat temu, samotna matka przyszła do mnie, by dostać pomoc w radzeniu sobie z jej trójletnimi bliźniętami chłopcami. Trzy przedszkola wyrzuciły ich. Ich głównym mantram było „moje, moje, moje” i ich taktyka zsuwania innych dzieci, by dostać się do czego chcieli, nie poszła zbytnio dobrze z ich nauczycielami i innymi przedszkolakami.

Po spotkaniu z tą mamą i jej dziećmi, podejrzewałem, że przyczyna „skupienia na mnie” u bliźniątek wynikała z tego, że musieli walczyć ze sobą o każdą zabawkę, ciasteczko lub minutę uwagi mamy. Więc pracowaliśmy nad dwiema rzeczami razem. Po pierwsze, zaproponowałem nagrodę dla każdego chłopca, gdy zrobił coś dla drugiego. Po drugie, wymyśliliśmy aktywności, które wymagały od nich współpracy, by osiągnąć sukces. Tak, jeśli mały Robby i Todd chcieli iść do parku, musieli pomóc sobie nawzajem posprzątać pokój zabaw. Obaj chłopcy musieli uczestniczyć i pomagać sobie nawzajem.

Pomóż dzieciom rozwinąć altruizm

To łatwe do zrozumienia, naprawdę. Dzieci będą kontynuować to, cokolwiek otrzymują nagrody za. Więc, jeśli otrzymują pozytywną korzyść z pomagania innym, naturalnie staną się bardziej „skupionymi na innych”.

Jednak jeśli dostają cokolwiek chcą, gdy są skupione na sobie, będą kontynuować bycie bardzo egocentrycznymi. Dzieci skupione na innych rozwijają altruizm. Ta cecha jest zachęcana w całej Biblii. Bóg wezwie nas do służenia nawzajem i składania ofiar dla przyjaciół. On też wezwie nas do dawania tego, co mamy, innym w potrzebie.

W Siedmiu cechach skutecznego rodzicielstwa, Daniel Huerta dyskutuje o potrzebie dzieci rozwoju altruizmu, by prosperować w życiu. Odnosi się do tego jako do nastawienia „współtwórcy” vs. „konsumenta”. Współtwórcy są intencjonalni w służeniu innym, podczas gdy konsumenci biorą od innych, by otrzymać korzyści dla siebie.

Intencjonalne rodzicielstwo to klucz

Dzieci przychodzą na ten świat z mocnymi i słabymi stronami osobowości. Niektóre mogą zmienić, inne nie. Z intencjonalnym rodzicielstwem i fokusem na naturze i wychowaniu w rozwoju dziecka, mamy i tatowie mogą pomóc swoim dzieciom skorzystać z ich mocnych stron, poprawić słabe i znaleźć sposoby na pomyślne dostosowanie do wyzwań w ich życiach.

© 2020 Focus on the Family. Wszelkie prawa zastrzeżone.