• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rodzicielstwo wspierające normalny rozwój społeczny i behawioralny w różnych wiekach i etapach

Gdy Myra trzymała na rękach swoją nowonarodzoną córkę, Emmy, zastanawiała się, jak będzie wyglądało życie, teraz gdy jej mała przyszła na świat. Jak wyglądałoby życie, gdy będą nawigować przez różne wiek i etapy życia Emmy? Myra zastanawiała się, jaka będzie matką. Czy będzie robić dobre rzeczy? Wszyscy mieli dla niej inne rady. To było tak mylące! Jak będzie wiedziała, że robi to, co najlepsze? Myra wiedziała, że ona i jej mąż, Jeffrey, zostali wychowani inaczej. Jak dużo ich doświadczeń z rodzicami przejdzie do ich wychowywania dziecka? I jak ich działania jako rodziców wpłyną na społeczny i behawioralny rozwój Emmy?

Gdy niepokój zaczął bąbelkować w jej wnętrzu, Myra przypomniała sobie instrukcję Piotra, by „zrzucić na Niego wszystkie swoje lęki, bo On dba o was” (1 P 5,7). Wypuściła oddech, gładząc policzek Emmy i oddając swoje troski Bogu. Nie będzie łatwo; rodzicielstwo nigdy nie jest. Ale z pomocą Boga i wskazaniem mądrych ludzi, których On postawił w jej życiu, Myra poczuła się pewniej, że może pozytywnie wpłynąć na rozwój Emmy. „Kocham cię, Emmy” – powiedziała Myra, obserwując śpiącą córkę.

Wiek i etapy rozwoju społecznego i behawioralnego

1. Wasze niemowlę

Zapewniając bezpieczny dom i opiekę uważa – oraz czas na przytulanie, kulaną i agukanie – Myra już robiła rzeczy, które zachęcały Emmy do zdrowego rozwoju społecznego i behawioralnego. Myra wiedziała, że jako rodzic popełni błędy, ale nauczy się z nich. Wiedziała, że nie ma takiej rzeczy jak idealny rodzic, albo idealne dziecko, w tej sprawie. Były będą chwile, gdy Myra będzie zmęczona, zdenerwowana i zestresowana, gdy Emmy będzie rosła przez różne wieki i etapy życia. Były będą chwile, gdy będzie potrzebować pomocy innych – męża, rodziców, opiekunki.

Żonglowanie odpowiedzialnościami

„No cóż, mała dziewczynko” – powiedziała Myra, unosząc Emmy na kolanie – „wygląda na to, że nie ty jesteś jedyną rzeczą, którą muszę zrównoważyć. Większość dni czuję, że żongluję tak wieloma rzeczami!”

Myra była mamą, ale była też żoną, córką, siostrą, przyjaciółką i osobą z własnymi potrzebami i pragneniami. Wszystkie relacje, które miała, pomagały jej być kompletną osobą, co z kolei pomagało jej być lepszą matką. Aby wlać się w życie córki, Myra musiała być najpierw napełniona i utrzymywana. Sporządziła listę priorytetów, które były krytyczne, by czuła się naładowana – randka z mężem była jedną z nich.

Konsekwencja

Myra i Jeffrey chcieli upewnić się, że są na tej samej stronie, gdy chodzi o wychowanie dzieci. Obaj zrozumieli, że komunikacja z sobą jest żywotna. Mimo że Myra unikała konfrontacji, zgadzali się, by rozwiązywać konflikty szybko i bezpośrednio. Myra i Jeffrey zdecydowali też, by prezentować zjednoczony front zawsze, gdy musieli skorygować Emmy, by nie nauczyła się grać jednym rodzicem przeciwko drugiemu. Konsekwencja jest krytyczna dla rozwoju społecznego i behawioralnego, więc chcieli, by WSZYSCY opiekunowie Emmy byli konsekwentni w tym, jak reagowali na nią. Konsekwencja była szczególnie ważna, gdy przyszedł czas na wzmocnienie zasad odpowiedzialnego zachowania. Myra i Jeffrey poświęcili czas i energię, by upewnić się, że wszyscy opiekunowie Emmy działali w zgody, gdy chodziło o zachowanie Emmy i jak adresować jakiekolwiek obawy.

Czas malucha

Emmy miała rosnącą niezależność i skłonność do eksploracji w latach malucha. Stále wyzwała granice. Aby poradzić sobie z tym wiekiem i etapem, Myra i Jeffrey mądrze zabezpieczyli dom, kładąc zamki na szafkach i przechowując niebezpieczne lub kruche przedmioty z zasięgu. On starał się wyeliminować jak najwięcej pokus. Myra i Jeffrey starali się skupić na pozytywnych sposobach reagowania na ciekawość Emmy, by zachęcić rozwój społeczny i behawioralny. Było wiele chwil, gdy mogła odciągnąć uwagę Emmy, ale inne razy Emmy potrzebowała korekty. Głównym celem dyscypliny jest nauczanie granic i pokazanie, co jest akceptowalne, a co nie.

Dyscyplina

Myra starała się pozostać spokojna, stanowcza, konsekwentna i miłująca w swoim podejściu do rodzicielstwa. Musiała przypominać sobie, że małe dzieci mają krótką pamięć, i dlatego jest konieczne działanie natychmiastowe. Gdyby Myra poczekała pięć minut, by skorygować córkę, Emmy nie pamiętałaby, co zrobiła, co wymagało korekty. Emmy stałaby się wtedy zdezorientowana. Oznaczało to też, że sama miała się powtarzać i powtarzać.

Oto kilka innych wskazówek, które Myra uznała za pomocne, gdy nawigowała po wieku i etapie malucha. Nikt nie lubi dyscypliny. Gdy Wasze dziecko płacze po skorygowaniu, powstrzymajcie się od zbyt szybkiego pocieszania, albo nie pomyślą, że zrobili coś złego. Celem dyscypliny nigdy nie jest szkodzenie dziecku – fizycznie ani emocjonalnie. Myra i Jeffrey zgodzili się na używanie „wyciszenia” w razie potrzeby do skorygowania Emmy.

Hysterie

Hysterie gniewu to normalny sposób, w jaki maluchy radzą sobie z konfliktem i nie mają absolutnie nic wspólnego z Waszą zdolnością jako rodzica. Kluczem do skutecznej dyscypliny jest konsekwencja i spokój. Bądźcie wybiórczy w kwestiach, które decydujecie się egzekwować.

Gdy zachowanie malucha jest nieodpowiednie, upewnijcie się, że oddzielacie swoje niezgody na czyn od niezadowolenia z dziecka. Proszę, nie sprawiajcie, by myśleli, że są złym dzieckiem, ale dajcie im znać, co zrobili źle. Czujcie na nagradzanie złego zachowania. Na przykład, jeśli dziecko ciągle narzeka i dostaje swoją, nauczy się płakać, dopóki rodzic nie ustąpi.

Czy zdajecie sobie sprawę, czy nie, jesteście ich modelem. Działania, które modelujecie, ustawią fundament dla ich rozwoju społecznego i behawioralnego. Maluchy są doskonałymi naśladowcami. Jeśli możecie pozostawać spokojni i pod kontrolą (przynajmniej większość czasu!), Wasze dziecko skopiuje Wasz sposób radzenia sobie z problemami.

Lata przedszkolne

W latach przedszkolnych Emmy, jej rodzice pozwolili jej robić proste wybory, by rozwijać umiejętności decyzyjne. Na przykład, dali jej dwie lub trzy opcje ubrania lub przekąski. W tym wieku i etapie maluchy chcą zadowolić swoich rodziców – i same siebie! Emmy zaczęła próbować handlować z rodzicami, co było zdrowym znakiem jej pyszczącej niezależności.

Przedmioty przejściowe

Uczestnicząc w sąsiedzkiej grupie zabaw, Emmy mogła wchodzić w interakcje z innymi dziećmi i uczyć się socjalizacji. Ale, jak wiele dzieci w tym wieku, miała też imaginarną przyjaciółkę – Ciasteczko (as in „Ciasteczko potrzebuje ciasteczka”) – i ulubionego pluszak o nazwie Mruczek (biedny sówka miał tylko jedno oko).

Myra zdała sobie sprawę, że posiadanie imaginarną przyjaciółkę często pozwalało Emmy lepiej wyrażać się przez Ciasteczko, zwłaszcza gdy Ciasteczko bało się czegoś. A Mruczek był technicznie przedmiotem przejściowym (jak kocyk bezpieczeństwa lub ulubiony pluszak), który daje wsparcie emocjonalne, gdy dziecko przechodzi od zależności do niezależności.

Oto świetna wskazówka dotycząca przedmiotów przejściowych: Mięcie DWA identyczne przedmioty. Wtedy jeden może zostać wyprażany, bez że dziecko wie, że został wymieniony. Kocyk można przeciąć na pół, by zrobić dwa kocyki, bo dzieci w tym wieku mają mały poczucie wielkości. Jeśli to pluszak, najlepiej kupić dwa. (Proszę, nie tnijcie Mruczka na pół. Jedna połówka nie byłaby w stanie widzieć!)

Tworzenie rutyn

Myra i Jeffery zauważyli, że Emmy dobrze radzi sobie z ustaloną rutyną przed snem. Każdy rodzic sprawił, by spędzać indywidualny czas z nią bawiąc się na podłodze. Nawet jeśli to było zaledwie dziesięć minut, to był ich szczególny „czas-wchodzenia”.

Rodziny czerpią korzyści z posiadania regularnych rutyn i tradycji rodzinnych skupionych wokół świąt, urodzin i wakacji. Rekreacja rodzinna, a także zebrania rodzinne, to dobre sposoby na wzmocnienie rodziny i zachęcanie rozwoju społecznego i behawioralnego u dzieci.

Myra też dbała, by Emmy miała regularne wizyty u lekarza, by monitorować jej wzrost i rozwój, i na bieżąco z szczepieniami chroniącymi dzieciństwo.

Dziecko w wieku szkolnym

Zanim Myra i Jeffrey zdążyli się obejrzeć, Emmy szła do szkoły. Dla Was, jako rodzica, konieczne jest przygotowanie dziecka do zachowania się w ustalonych granicach. Pomóżcie jej rozwinąć pewność siebie, by oddzielić się od Was i wchodzić w interakcje z ludźmi spoza kręgu rodzinnego pomyślnie. Czas nauczyć się rodzicielstwa na dystans w tym wieku i etapie, wciąż remaining zaangażowanym. Dajcie dziecku znać, że zawsze jesteście tam dla niego lub niej – czy to docenia, czy nie!

Kontynuujcie bycie doskonałymi komunikatorami, najtrudniejszą częścią której jest bycie dobrym słuchaczem! Proszę, znajdźcie czas, by poznać Wasze dziecko i cieszyć się unikalną osobą, którą staje się. Rodzice często są zaskoczeni, jak różne jest każde dziecko od innych. Ze względu na kolejność urodzenia i wielkość rodziny, żadne dwa dzieci nie doświadczają tej samej rodziny w ten sam sposób. Dzieci muszą być kochane i szanowane za to, kim są, a nie za to, jak porównują się do rodzeństwa. Bądźcie świadomi mocy Waszych słów i działań.

Także wiedzcie, z kim Wasze dziecko spędza czas. Kto są ich przyjaciele? Wpływ rówieśników staje się coraz większym czynnikiem w ich rozwoju społecznym i behawioralnym.

A potem są lata nastolateckie…

Wiek nastolatecki i etap to czas, gdy Wasze dziecko może wydawać się, że porzuciło Was na rzecz wszystkiego innego. W dążeniu do niezależności, mogą walczyć z Wami każdym krokiem. W momencie, gdy myślicie, że najbardziej potrzebują Was, by pomóc im nawigować po pułapkach życia, zamykają się w swoich pokojach.

Nastolatkowie mogą być nieprzewidywalni, nastrojowi i buntowniczy. Jako rodzic, starajcie się nie brać tego osobiście! Nigdy nie przestawajcie próbować komunikować się z nimi. Nie interpretujcie braku odpowiedzi jako znaczenia, że nie słuchają. I wybierajcie swoje bitwy mądrze. Bądźcie odporni i wybaczajcie. Proszę, szanujcie ich prywatność, ale bądźcie świadomi, co robią i z kim się towarzyszą.

Przezwyciężanie wyzwań

Badania wykazały, że nastolatkowie, którzy są pewni miłości i szacunku rodziców, były znacznie mniej skłonni do eksperymentowania z tytoniem, alkoholem i narkotykami, seksem, przemocą lub myśleniu o samobójstwie. Jeśli kiedykolwiek zaniepokoi Was zachowanie lub rozwój Waszego dziecka, proszę, porozmawiajcie z ich lekarzem lub licencjonowanym terapeutą chrześcijańskim. Czasami straszne jest bycie rodzicem nastolatka, ale nie musicie iść tą drogą sami.

Oto jeszcze jedna rzecz do zapamiętania: Ciało nastolatka zmienia się bez ich zgody. Dziewczyny radzą sobie z wahańmi poziomu hormonów, zmagając się z zrozumieniem swoich emocji. Wiele nastolatek ma komponent ZNP (zespół przedmiesiączkowy), a niektóre mają cięższy stan zwany ZNPD (zespół dysforyczny przedmiesiączkowy).

Po usłyszeniu, jak ich przyjaciele opowiadają o wyzwaniach lat nastolatkich, Myra i Jeffrey cieszyli się, że Emmy nie była jeszcze w tym wieku i etapie. Zdobywały więcej pewności siebie w rozwijaniu własnego stylu wychowawczego, i zrozumiały, że żaden pojedynczy podхід do wychowywania nie działa dla wszystkich rodzin.

Ostatnie słowo mądrości

Ostatnie słowo mądrości: Słuchajcie siebie. Czy brzmiacie jak Wasza własna mama lub tata? Jeśli to dobra rzecz, podziękujcie im! Jeśli nie, odejdźcie krok w tył i skupcie się na byciu rodzicem, którego chcieliście mieć. Zostańcie pewni swoich umiejętności wychowawczych i podejmijcie intencjonalny wysiłek, by ciągle adaptować i doskonalić. Możecie prowadzić Wasze dziecko przez każdy wiek i etap ich życia i możecie przyczynić się do ich społecznego i behawioralnego rozwoju w żywotnych sposoby.

© 2020 Dr. Patricia Landry. Wszelkie prawa zastrzeżone. Użyte z pozwoleniem.