• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Kiedy pytano mnie o nową macierzyństwo, kłamałam (bo szło dobrze)

Gdy inne mamy pytają, jak radzisz sobie z nowym macierzyństwem, co odpowiadasz?

Kiedyś byłam szczera, ale niedawno zmieniłam swoją naturalną reakcję, by zaspokoić oczekiwania innych. I szczerze? Jestem przerażona samą sobą.

Kiedyś odpowiadałam, że jestem zmęczona, bo z bliźniakami budzimy się co półtorej godziny. Ustalenie wspólnego harmonogramu było trudne. Później życie znormalizowało się, stało się łatwiejsze. Gdy pytano mnie potem, jak idzie, mówiłam: „O, dobrze. Śpią już całe noce”.

Reakcja była albo szokiem, albo półżartobliwym komentarzem, że mnie nienawidzą i chcą mnie w twarz uderzyć.

W pewnym sensie czułam się oceniana, bo moje bliźniaki spały 6 godzin nocą od 2. miesiąca, a potem całe noce kilka tygodni później.

Bo nigdy nie chciałam kimś zrobić źle ani niepokoić kogoś porównaniem do mojej sytuacji, zmieniłam swoje odpowiedzi. Nauczyłam się nie wspominać o śpaniu bliźniaków, chyba że kto zapyta bezpośrednio. To drażniło innych rodziców.

Zamiast tego, pytana, jak radzę sobie z bliźniakami, przesadzałam, by im posłuchać. Mówiłam: „No wiesz. Wszyscy wciąż żyjemy, to już coś”. I uśmiechały się zrozumiale, w pełni zadowolone, że się męczę. Zdziwiłam się, kiedy stało się OK oceniać rodzica, który wypracował rutynę działającą na danym etapie życia?

Kiedy stało się OK, by ludzie chcieli, by inni rodzice upadli?

To zmusiło mnie do refleksji nad motywacją tych komentarzy, spojrzeń, reakcji. Czy chcieli, bym upadła? Czy chcieli wesprzeć, ale nie mogli, gdy mówię, że jest dobrze? Czy sami zmagają się z rodzicielstwem i szukają kogoś do współczucia?

Niestety, prostej odpowiedzi nie ma.

Prawda jest taka, że mąż i ja obecnie radzimy sobie z tą szaloną rzeczą zwaną rodzicielstwem dość dobrze. Mamy rutynę, która działa (większość dni), i mogę pracować z domu.

To nie znaczy, że nie mamy trudności, że nie jesteśmy zmęczeni i nie czujemy się przytłoczeni i sfrustrowani czasami.

Byliśmy.
Jesteśmy.
Będziemy.

To nie łatwe. Nic z tego nie jest. Nadal mam silny lęk przed wyjściem sama z dziećmi na przestrzeń publiczną i unikam tego. Boję się idzieć z nimi do kościoła, bo nie wiem, czy będą ciche i spokojne. Przełamywanie rutyny na rzecz wydarzeń, spotkań rodzinnych to walka. Ale jestem zadowolona. Nawet szczęśliwa większość czasu. To sukces godny świętowania, a nie oceny.

Wiem, że gdy bliźniaki trafią na kolejny etap, znów będziemy musieli się zmobilizować. Może wtedy nie będę spać całe noce. Albo nie będę miała tyle czasu na pracę. Albo będę płakać do snu albo krzyczeć do nieba z przytłoczenia. Ale bez względu na to, jakie parentingowe pechy lub triumfy czekają mnie po drugiej stronie, od teraz będę bardziej szczera w odpowiedziach. Przecież to oni pytają.

Nie powinnam czuć wstydu ani winy, że przetrwam.

Jako rodzice wszyscy przechodzimy wzgórza i doliny wychowywania człowieka. Wszyscy byśmy tam byli w tej albo innej formie. To trudne, ale nie musimy utrudniać sobie nawzajem. Wszyscy możemy być bardziej życzliwi, otwarci, szczersi i wspierający.

Powiązane: Dlaczego wszystkie mamy potrzebują „przejszówki bliźniaczej”