Jak nauczyłem się nie martwić i zatrudnić sprzątaczkę

Jak nauczyłem się nie martwić i zatrudnić sprzątaczkę

Słaba jestem w sprzątaniu. Mój apartament to bałagan. Przyznaję to.

Próbuję sprzątać – naprawdę. Ale jestem zajęta, rzadko jestem w domu, gubię czas i… i… mogę wymieniać dowolną liczbę wymówek, ale to, co liczy, to to, że pozwalam kurzowi i brudowi gromadzić się, a ktoś to musi posprzątać. Tą osobą powinnam być ja, ale nie radzę sobie zbytnio.

Więc w końcu zdecydowałam się zatrudnić sprzątaczkę.

Ale wahałam się. Dlaczego? Było oczywiste: tylko bogaci zatrudniają sprzątaczki, nie ludzie jak ja – tylko ci, co mieszkają w willach i piją martini przy basenach. Mają pokojówki, szoferów, dworzników, a ja we mgle w moim ciasnym kawalerce. Wiem to na pewno, bo widziałam to w TV.

Zaskoczenie? Okazuje się, że sporo ludzi zatrudnia sprzątaczki, nawet takie jak ja. Moi współpracownicy i znajomi to robią – niektórzy regularnie, niektórzy okazjonalnie, niektórzy raz na ruski rok. I można je znaleźć na Care.com!

Nadal czułam dyskomfort. Jak mogę zatrudnić kogoś, by robił moją robotę? Czy to nie oznacza, że jestem leniwa? I dziwiło mnie pojęcie kogoś wchodzącego do mojego domu, dotykającego moich rzeczy i przejmującego moje posługowe obowiązki.

Próbowałam tu i tam sprzątać, ale nie nadążałam za brudem. Złamałam się i postanowiłam spróbować sprzątaczki. Tylko raz, przekonałam się. Miałam małe przyjęcie, chciałam, by apartament błyszczł – i było mi to za trudne do zrobienia sama.

Zamieściłam ogłoszenie, kilku ludzi odpisało. Rozmawiałam z tymi, którzy mieli doświadczenie, dobre ceny itd. Przeprowadziłam rozmowy i przeszłam wszystkie kroki, aż znalazłam kogoś, kogo polubiłam – Roger (nie prawdziwe imię), student doktorancki (jego prawdziwa praca), pracujący na pół etatu, by finansować studia.

Nadal czułam się dziwnie, puścając kogoś do domu… On robił moją robotę… Zamiatał podłogi… Mył zlew… Szorował toaletę… Czy to nie poniżające?

Uciekłam z apartamentu w zawstydzeniu, aż skończył pracę.

Wróciłam, zapłaciłam Rogerowi, cieszyłam się, że poszedł.

Potem rozglądnąłam się i uderzyło mnie: zrobił FANTASTYCZNĄ robotę. Byłam zachwycona – pracą, apartamentem, nim. Dodatkowo wieczorem impreza się udała. Ale nadal dręczyło mnie uczucie – cieszyłam się, że poszedł, wstyd za zatrudnienie sprzątaczki, nadal myślałam, że to dziwne, by ktoś robił moją brudną robotę. Nadal byłam niezadowolona z całej sytuacji.

Miesiąc później zorientowałam się, że tęsknię za czystością, jaką dał Roger. Chciałam kogoś, kto znowu posprząta. Kogoś, kto zrobi robotę, której nie potrafię. Zadzwoniłam do Rogera, przyszedł, posprzątał, znowu robił wrażenie, i tym razem czułam mniej wstydu, a nawet pogadaliśmy trochę.

Kolejny miesiąc – znowu zadzwoniłam. Posprzątał, byłam pod wielkim wrażeniem, i wpadłam w to. Ustaliliśmy regularne wizyty, i powoli nauczyłam się zaakceptować to, bo zrozumiałam: to JEGO praca. To, co robił – zamiatanie, mycie zlewu, szorowanie toalety – nie było poniżające. To praca, która musiała zostać zrobiona, a on ją robił. To była praca Rogera.

Krótko mówiąc: ja byłam pracodawcą Rogera, a on moim pracownikiem. Roger pracował na pół etatu – był profesjonalistą. Sprzątaczka to ekspert, który robi lepszą robotę z mopem i szczotką niż ja kiedykolwiek. To zawód, a dla niektórych nawet kariera. Ja też mam karierę – idę do biura, robię swoją pracę, mój szef jest moim pracodawcą, dostaję wynagrodzenie. U sprzątaczy to samo – tylko biurem jest cudzy dom. Pracownik, pracodawca, płaca – na końcu to wszystko to samo, nawet jeśli praca i miejsce się różnią. Tak powinno być – i jestem z tym OK.

Roger dawno skończył studia i odebrał się, ale ja wciąż jestem hop hopelessna w sprzątaniu. Mam teraz nowych profesjonalistów, którzy sprzątają mój apartament, i wracam do mieszkania czystego poza wszelką miarą, na pewno bardziej czystego, niż ja mogłabym sama. I nie jestem już niezadowolona z zatrudniania sprzątaczy – pracowników zawodowych, świetnych w swojej pracy, zarabiających na życie. Przyznaję, że wciąż uciekam z mieszkania, gdy sprzątają – ale teraz to, by im nie przeszkadzać w robocie, sprzątaniu mojego bałaganu.

Previous:

Next: