• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Drugie dziecko zawsze jest łatwiejsze... Prawda?

W trakcie drugiej ciąży nie raz słyszałam: „To dziecko będzie oooo tyle łatwiejsze od pierwszego”. Mam na to teraz jedną odpowiedź:

Do cholery z tymi plotkami.

To kłamstwo. Wszystko kłamstwo. Albo nie dla Ciebie. Może u wielu rodziców faktycznie jest łatwiej. Ale nie dla wszystkich (w tym mojej osobie). Na pewno nie jest to uniwersalna prawda, którą można bezmyślnie powtarzać desperującym się przyszłym mamom. Uważam, że ludzie mówili mi to, by mnie uspokoić przed perspektywą dwojga dzieci przed drugą rocznicą urodzin. Dzięki, zgadza?

Przyczyn może być mnóstwo: nowe środowisko, każde dziecko inne, Merkury w retrogradacji – lista zmiennych nie ma końca. Wiem tylko, że czuję się oszukana. Oczywiście oczekiwania i rzeczywistość w rodzicielstwie często się różnią, ale przecież…

Moje pierwsze vs drugie dziecko

Dźwięki

Nie chodzi o krzyki ani śmiech, ale o chrząkanie i dźwięki dyskomfortu. To nowe – pierwsze dziecko takich nie wydawało, a drugie potrafi tak „wykonować” przez godzinę. Jako rodzice non-stop próbujemy „naprawić” przyczynę (spoiler: jej nie ma) – chodzimy, kolysamy, pocieramy, robimy rowerki – i nic nie pomaga.

Sen

Z drugim dzieckiem znacznie trudniej. Z pierwszym też nie było łatwo, ale tu: chrząkanie całą noc, chęć bycia na rękach, zirytowany starszak domagający się spać z nami, chrapanie męża – ledwo snułam godzinę ciągiem. Wiedziałam, będę zmęczona, ale to jest kolejny poziom.

Kładzenie do łóżeczka

Nawet teraz, po kilku miesiącach, nie mogę odłożyć drugiego na dłużej. Płacze głośnie i uparcie, aż go podniosę. Zazwyczaj też wymaga ruchu – chodzimy i/lub kolysamy. Jest też cięższy od pierwszego, więc… moje ręce bolą, ale cieszę się, że wkrótce będę miała ramiona jak Michelle Obama #cele.

Noszenie w szalu

Po powyższej sekcji nie zdziwi Cię, że noszenie stało się koniecznością do przetrwania. Nosiłam córkę sporo, ale z synem to absolutna konieczność. Choć musi być blisko zasypiania i nie może być nawet trochę głodny, bo inaczej „motorbootuje” mnie non-stop.

Karmienie piersią

Tu nazywam to remisem. U pierwszej, po rozwiązaniu problemu z płaskimi sutkami (nakładka do piersi), wszystko szło gładko: budziła się, jadła, wypuszczała wiatr, zasypiała.

Z drugim: budzi się/placze/nigdy nie zasypiała, ryczy i się wije, zanim chwytnie, nie chce nakładki, ssie do momentu przepływu, odsuwa się zalewając mlekiem, w końcu je chwilę, potem min. 15 min na wyrwianie wiatru i *może* pomyśli o snu. Chce jeść CAŁY CZAS.

Mimo przygotowań, to o wiele więcej pracy (w tym znacznie więcej prania zamoczonego mlekiem – i dziecka, i mojego). Remis, bo tym razem lepiej przygotowałam zapas mleka. Kupiłam Haakaa (gorąco polecam) i pasywnie zbierałam mleko zawsze, jak się dało. Dzięki okazjonalnym odciąganiam zgromadziłam zapas, dzięki któremu nie stresuję się o spadek laktaacji. To uznawam za wygraną.

Kąple

Powinnam się domyślić, że z maluchem w domu niemowlę szybciej złapie pierwszy przeziębienie. I tak było – utrudniło sen wszystkim. Budowanie odporności? Jasne.

Stolce

Z córką nie zawsze wiedziałam, kiedy zrobiła w higienę – dopiero po zapachu lub „tej minie”. Oczywiście zdarzały się wybuchy, to normalne. Ze synem: wiadomo, że nadchodzi. Zaczyna od ryczenia, napinania. Finisz: gromyczny „pups” z efektem. Za KAŻDYM RAZEM. I często bis. To niekoniecznie trudniejsze, ale wymaga więcej cierpliwości, której brakuje o 5 rano po bezsennej nocy.

Drugie dziecko to nie spacer, ale…

Lista powodów, dla których inni mają to trudniej, jest długa (widzę samotne rodziców, tych z problemami finansowymi, z dziećmi wymagającymi specjalnej opieki), ale i tak boli, gdy próbuję „żyć tu i teraz” lub „cieszyć się każdą chwilą”. Wydaje się, że stereotypy i oczekiwania psują wszystko.

Nie chcę narzekać, naprawdę. Nie wszystko jest złe. Syn teraz uśmiecha mi się tym ślinotokowym uśmiechem, który rozpuszcza serce. Kocham oboje dzieci. Oba zdrowe. Wiedziałam, że dwoje to wyzwanie.

Tylko żeby ludzie przestali gadać, jak „łatwo” będzie. Inne – tak. Łatwe – nie. Tak, jestem pewniejsza w podstawach i rozpoznawaniu problemów. Również jestem pewna, że nie „zepsuję” tego dziecka, więc te lęki odhaczam.

Bądźmy realistyczni: czasem z drugim dzieckiem po prostu wylądujesz w gównianym pokazie.

Następne rekomendacje:

Co robić i czego unikać, zabierając drugie dziecko do domu

Kiedy stałam się matką dwojga dzieci

Rady dla mnie przy drugim podejściu