Dlaczego każda mama potrzebuje „przejszówki bliźniaczej”

„Jestem mamą bliźniaków w wieku przedszkolnym” – to zdanie często używam w tekstach. To prawda, ale to też ostateczna „karta wyjścia z więzienia gratis” w rodzicielstwie. Obserwowałam w czasie rzeczywistym, jak twarze oburzenia i osądu zamieniają się w empatię i zrozumienie, gdy dowiedzą się, że mam bliźniaki.

Cesarskie cięcie? Bliźniaki. Nie ogarniam sen – ledwie 2 godziny z rzędu, a filozofia o tym w ogóle? Bliźniaki. Pieluchy bez końca, a dzieci puszczają w 4 lata? Zgadłeś! Bliźniaki. Niezależnie od tematu – porod, karmienie piersią, dyscyplina, uczenie toalety – dostaję kiwnięcie zrozumienia, gdzie inni dostają boczny מבט.

Trudno w to uwierzyć, ale ludzie faktycznie dają mi zasięg, gdy widzą, że mam więcej niż jedno dziecko w tym samym etapie rozwoju.

Przenoszę dzieci lotniskiem, sklepem, siłownią – słyszę: „Ojej, masz pełne ręce”, „świetna robota mamo”, albo mój faworyt: „musisz być superwoman”. Nie raz obcy opłacił mi kawę w Starbucks!

Kiedy wszyscy podnoszą poprzeczkę wymagań rodzicielskich, ja zamieszkałam gdzieś pośrodku.

Rodzice pojedynczych dzieci martwią się, czy mały Jacek czy Jaśka nadąża, czy ogląda za dużo TV, czy dostaje dość stymulacji, czy wyrośnie w dopracowanego nastolatka – a ja cieszę się, że się przyszywałam i umyłam zęby.

Mamy pojedynczych dzieci szukają idealnej metody wychowawczej, a ja cieszę się, że zdążyłam do sklepu i z powrotem w ciągu dnia bez zgubienia dziecka. Porównują swoje ciało po porodzie, a ja zapinam свою „skórę bliźniaczą” w korzet i mówię: gitara.

Nie to, bym nie miała standardów. Zanim dowiedziałam się, że mam bliźniaki, standardów miałam pełno.

Miałam też zaplanowaną ciążę i rodzicielstwo. Poród miał być „naturalny” i bezbolesny, wracałam do wagi sprzed ciąży w kilka tygodni, a moje egzotyczne podróże kontynuowałyby się z dzieckiem w ciążeniu jak u Anieli Jolie.

Potem uderzyła rzeczywistość i, dla zachowania zdrowia psychicznego, nauczyłam się dostosowywać standardy do tego, co nazywam „parygmem rodzicielstwa bliźniaków”.

To nieco bardziej realistyczne podejście ma na celu: utrzymać ich przy życiu, zadbać o higienę osobistą i traktować wszystkie inne osiągnięcia jako wisienkę na torcie.

Nie twierdzę, że mam trudniej w rodzicielstwie. Niezależnie od tego, czy jesteś mamą noworodka, bliźniaków, trojga, czy szalejesz i masz dziesięć dzieci – ty też jesteś w trybie przetrwania.

Życie w epoce perfekcjonizmu rodzicielskiego, przedsięwzięcia i przeładowania poradami nie pomaga nam.

Dlaczego w ogóle potrzebuję „karty wyjścia z więzienia”? Jak to, że posiadanie dwojga dzieci na raz usprawiedliwia większą wyrozumiałość? Obozy rodzicielskie. Wojny mam. Czy jesteś rodzicem w domu, czy pracujesz? Rodzicielstwo bliskie czy metoda „płacz do wyczerpania”?

Dlaczego ma znaczenie, gdzie pracuję? A kto ma do tego, czy jestem idealną mamą z Pinterestu, czy taką, która nie może doczekać się, aż dzieci zasną, by otworzyć piwo? Jeśli jesteśmy szczersi – większość z nas po prostu próbuje zrozumieć, jak kochać dzieci i zminimalizować ich przyszłe rachunki u terapeuty.

To rodzicielstwo jest twarde, i zazwyczaj jestem wykończona.

Przyznaję i chętnie przyjmuję zasięgi, jakie dostaję jako mama bliźniaków. Ale czy nie byłoby fajniej, gdybyśmy rozszerzyły to na wszystkich? Mamom i pojedynczych dzieci, i wielodzietnym, przydałoby się mniej osądu, znacznie więcej wsparcia i solidna pula takich „przejszówek rodzicielskich”.

Powiązane: Nowa mama, stara winy: Dlaczego nie upadasz jako matka

Previous:

Next: