• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak uśpić dziecko – jakimikolwiek sposobami (i o czym pamiętać)

Eksperymenty z kładzieniem do snu

Jak przy każdej nowości, kładzenie dziecka do snu często wymaga wielu eksperymentów. A gdy jesteśmy wyśpipiani, nie zawsze przychodzą nam najlepsze pomysły.

„Świat jest fascynujący, a większość dzieci woli być wciąż niż iść spać” – mówi dr Glenna Winnie, specjalistka od snu z Pediatric Sleep Center w Purcellville. „Często walczą o przebudzenie, gdy powinny spać, stając się przezmęczone, z problemami behawioralnymi lub nadpobudliwymi z powodu niedoboru snu”.

Potrzeba jest matką wynalazków, jak opowiedzą rodzice, których dzieci budzą się w momencie, gdy głowa dotyka materaca. Ale może jesteś z tych szczęśliwych, którzy nie musieli jeździć z dzieckiem w foteliku przez pół miasta. Jeśli nie – pociesz się historyjkami prób i błędów.

Choć rodzice często idą na wielkie ustępstwa, by uśpić dziecko, bezpieczeństwo musi być paramount. „Zawsze upewnij się, że nie ma ryzyka urazu lub duszności. Zawsze zostawaj z dzieckiem, jeśli śpi gdzie indziej niż w łóżeczku, i trzymaj wszystkie przedmioty zagrażające zadławieniu z dala” – radzi Jodi Mindell, PhD, autorka „Przespanej nocy”.

Historia w pokoju dziecka

Większość porannych rytuałów obejmuje czytanie. Niestety, to nie pomogło Nicole i Jasonowi Hunterom uśpić 20-miesięcznej Izabel – „najcieższego śpiącego na planecie”. „Izabel angażowała się w bajki i one trzymały ją wciąż” – mówi Jason.

Zaczął więc czytać jej... książki historyczne. „Armagedon Maxa Hastingsa działało rewelacyjnie” – mówi Jason, historyk, o 640-stronicowym tomie o upadku III Rzeszy. „Czytałem głośno, powoli i metodycznie – i ona zasypiała”.

Pewnego dnia Izabel zaczęła nazywać wszystkie książki taty „Max Hastings”.

„Wielu ludzi myśli, że dzieci sami ustalają harmonogram snu” – mówi dr Winnie. „Ale rodzice muszą stawiać granice. Zarówno dziecko, jak i dorosły potrzebują czasu, by się zwinąć przed snem. Rytuał powinien trwać 15–30 minut i kończyć się z dzieckiem w łóżku i zgaszonym światłem. Konsekwencja to najwięcej miłości, jaką możesz dać dziecku”.

Odtwarzanie ruchu samochodu

Wiele niemowląt zasypia w fotelikach podczas jazdy. Nie chcąc wjeżdżać do auta przed każdą drzemką, Kathy i Bill Guerry znaleźli prosty sposób.

„Kładliśmy dziecko w foteliku i stawialiśmy go na suszarce podczas suszenia” – opowiada Kathy. „Działało, aż do momentu, gdy sygnał końca cyklu obudził dziecko. Musieliśmy zacząć od nowa”.

„AAP nie zachęca do zawijania czy kolysania, bo stają się one skojarzeniami snu” – mówi dr Sanjeev Kothare, dyrektor Centrum Zaburzeń Snu Dzieci. „Przenauczanie dziecka dobrego snu trwa ok. 2 tygodnie. Polega na skracaniu snu o godzinę i kładzeniu w łóżeczku, reagowaniu co 5 minut, potem co 10, 15”.

„Nigdy nie zostawiaj dziecka sama, jeśli śpi poza łóżeczkiem. Fotelik może spaść z suszarki” – ostrzega dr Mindell.

Łóżeczko może być duże miejsce

Raquel Avila i Simon Fraser mieli podwójną pracę z układaniem bliźniaków do snu.

„Ava i Maddy urodziły się w 35. tyg., ważyły po 1,8 kg” – mówi Raquel. Wczesniaki często potrzebują więcej czasu na etapy rozwoju, w tym na przespanie nocy. Maddy miała szczególne problemy – śpiła tylko w foteliku.

„Zapięliśmy ją i zabraliśmy fotelik do naszego łóżka, byśmy mogli ją kolysać między nami” – opowiada Raquel. Od wtedy polegali na foteliku, nawet kładąc go w łóżeczku z dzieckiem. „Myślę, że potrzebowała ciepła i bliskości, jak w macicy”.

„Wczesniaki mają niedojrzałe centra snu i mogą dłużej uczyć się spać” – wyjaśnia dr Kothare. „Jeśli byli bardzo wcześni, mogą mieć fizjologiczne powody problemów ze snem, a pobyt na oddziale intensywnej terapii może dodawać aspektów emocjonalnych”.

„Istnieją obawy o oddychanie w foteliku – skonsultuj pozycjonowanie z lekarzem. Upewnij się, że fotelik nie może się przewrócić i że dziecko nie dotrze do niczego niebezpiecznego” – radzi dr Mindell.

Lepsze niż kocyk bezpieczeństwa

Gdzie inne dzieci przytulają kocyki, mała Sophia potrzebowała innego dotyku.

„Sophia zasypiała tylko, gdy grała we mnie we włosy” – opowiada Miriam Mathers. „Siedziałam na podłodze z głową przy słupkach łóżeczka. Szczęśliwie miałam długie włosy, inaczej byłoby dziwnie”.

„Kluczem są skojarzenia zasypiania. Wszyscy mamy warunki, w których czujemy się komfortowo, by zasnąć” – mówi dr Winnie. „Dzieci uczą się ich oczekiwać i stają się od nich zależne po nocnych obudzeniach”.

Sophia potrzebowała głaskać mamin włosy w wieku 1–2 lat. Pewnego dnia obaj nagle z tym przestali.

Podejście „bez rąk”

Gdy drugie dziecko przyeszło do Marii Vasilakis-McGlynn i jej męża Chrisa, na rynku pojawił się nowy produkt: Bibfeeder – szlafrok z pasekami trzymającymi butelkę na klatce piersiowej dziecka.

Maria trzymała Eleni i starszego syna w huśtawkach przy swoim łóżku. „Gdy tylko usłyszałam dźwięk, sięgając jedną ręką wkładałam ssawkę do buziaka. Po chwili same szukały ssawki” – mówi z radością za oszczędzony sen.

Później dzieci przeszły do łóżeczek, ale Eleni używała Bibfeedera „od dnia powrotu ze szpitala do dnia, gdy sama trzymała butelkę”.

„Dzieci nie powinny zasypiać przy piersi ani pić z butelek w łóżku” – ostrzega dr Winnie. „Są z tym problemy medyczne: refluks przełykowo-żołądkowy i próchnica”.

Gdy jeden ssak nie wystarczy

„Naszy starszy syn spał z pięcioma ssakami. Gdy brakowało jednego – drama” – opowiada Herman Garcia. „Jeden w buzi, po jednym w każdej ręce, dwa do tarzenia po twarzy”.

Gdy budził się w nocy, szukał ssaków. Gdy ich nie było – wielka histeria. Tylko w łóżeczku, w innych miejscach drzemkał spokojnie.

„Pamiętam nocne wycieczki do apteki w urlopach, by dokupić ssaki” – dodaje Herman.

„To klasyczny niezwykły skojarzenie zasypiania” – komентуje dr Winnie. „Proponuję kupkę ssaków w rogu łóżeczka, by dziecko mogło sięgnąć po nowy i zasnąć samo”.

Butelki w łóżeczku

Gloria Juliana nie miała problemu z kładzieniem, ale syn budził się w nocy o butelkę.

„Włożyliśmy kilka butelek do łóżeczka, by sam je znalazł” – mówi Gloria. „Pięć czy sześć, z sokiem lub wodą”.

Gdy butelki były puste, latyły z łóżeczka. „Rzucał nimi!” – śmieje się Gloria, która znajdowała je na podłodze.

Choć u Julianów to działało, pediatrzy odradzają picie w łóżku. „Nie zostawiaj butelek w łóżeczku, zwłaszcza z sokiem – duże ryzyko próchnicy” – ostrzega dr Mindell. „Nawet woda w dużych ilościach nie jest dobra dla niemowląt”.

Co nie wiedzą, nie im szkodzi

Przenoszenie dziecka do nowego miejsca snu czasem psuje sprawy. Tak stało się u drugiego dziecka Amy Giles, które dobrze spało w mosesie, ale miało problem z przejściem do łóżeczka.

„Julia nie chciała, bym wyszła z pokoju. Nie zasypiała, dopóki mnie nie było” – opowiada Amy. „Myślałam, że pewnego razu się wyślizgnę, więc kładłam na podłodze obok łóżeczka”.

Gdy myślała, że dziecko śpi, pełzała na brzuchu, by wyjść. (Mąż robił to na zmianę.) „Wyglądaliśmy jak uciekający z zakładników! Czasem zasypiała, myśląc, że jestem. Innym razem podnosiła ochraniacz, mnie widziała i zaczela wyć. I znów od początku”.

Najgorzej było w wieku 15–18 miesięcy. Wiele nocy Amy poddawała się i zasypiała na dywanie. „Dobrze, że kupiliśmy miękki dywan”.

Pewnego dnia zrozumieli, że nie pomagają dziecku i sięgnęli po łagodną metodę Ferbera.

„Gdy nauczyła się zasypiać sama, nocy były lepsze” – mówi Amy. „Zrozumieliśmy, że musimy jej nauczyć spać”.

„Jeśli zmienisz rytuał na początku nocy, możesz prenaucz dziecko” – mówi dr Winnie. „To pierwsze zasypianie jest kluczowe. Wszyscy mamy cykle snu, ale potrafimy zasnąć z powrotem. Dzieci, które to robią, nazywamy samouspokajaczami”.

Rodzicielstwo to sport wyczynowy

Sejun Ra znalazł sposób na formę i uśpienie dziecka. „Haeli było trudno ułożyć do snu – przeróbiliśmy wszystko: śpiew, chodzenie, chwytanie – ale działał tylko ruch w górę i w dół. Robiłem przysiady i wykroki przez 30 minut trzymając Haeli”.

Na początku tylko rękami, ale to męczyło, więc dodał nogi. „Na początku nie wytrzymałem 5 minut, ale po miesiącach nogi były silne i robiłem to 30 minut. Zawsze działało!”.

Nazwali to „sumo” – od ruchów sumotorystów przed walką.

„Nie musiałem co noc, ale minimum 2 razy w tygodniu to konieczność. Myślę, że z dopracowaniem zadziała na każde dziecko”.

„Ruchy podczas zasypiania to skojarzenia, których nie należy zachęcać” – mówi dr Kothare. „Niejasne, dlaczego mózg preferuje ruch pionowy”.

Inny sposób na ruch w górę i w dół

Kristin i Mike Zangrilli używali piłki porodowej, by hüpawać Annabelle po mieszkaniu, by utrzymać sen w dzień.

„Byłam u koleżanki, jedno z nas usiadło na piłce. To uspokoiło dziecko. Spróbowaliśmy u nas – działało. Im mocniej hüpawaliśmy, tym spokojniejsze było dziecko”.

Przez pierwsze 4 miesiące hüpawali po pół godziny, rozmawiali, oglądali wiadomości.

„Wszyscy z nas używali piłki – mąż, mama, tata” – dodaje Kristin.

„To było kluczowe! Nieodłączną częścią ekosystemu noworodek” – mówi Mike, który nie miał „magicznych piersi”. Lepiej działało z szeleszczącym „cich-cich” u ucha dziecka, i „wyżej hüpawaliśmy, tym spokojniejsze było dziecko”.

Ostatnie słowo dr Winnie

Każdy z nas ma warunki, w których potrafi zasnąć – skojarzenia zasypiania. Jeśli obudzimy się z jakiegokolwiek powodu, musimy je odtworzyć, by zasnąć znowu.

Te warunki są specyficzne: poduszka w określonej pozycji, głaskanie mamin włosów, pięć ssaków, tarzenie krawędzi kocyka. Czasem to picie z butelki lub kolysanie przez mamę. Kluczem do przespanej nocy jest nauka dziecka skojarzeń, które może odtworzyć SAMO, bez interwencji rodzica. Wtedy, gdy obudzi się w nocy, odtworzy je i zasnie.

Dlatego ok. 4. miesiąc życia dziecko powinno być kładzione do snu same, gdy jest senne, ale jeszcze wciąż – by nauczyło się zasypiać bez pomocy. W tym wieku karmienie powinno być oddzielone od zasypiania co najmniej kilkaminutowo; im starsze dziecko, tym dłużej (15–30 min) przed kładzeniem.

Copyright © 2011 Meredith Corporation.

Wszystkie treści na tej stronie, w tym opinie medyczne, są tylko do celów informacyjnych i nie stanowią diagnozy ani planu leczenia. Korzystanie z witryny nie tworzy relacji lekarz-pacjent. Zawsze konsultuj się ze swoim lekarzem w kwestiach zdrowia własnego lub innych.