• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Zelfbeschadiging, eetstoornissen en verslaving

Zelfbeschadiging, eetstoornissen en verslaving

Het leven van oudere kinderen is steeds stressvoller. Wanneer stress en depressie naar binnen gekeerd worden, richten veel kinderen zich tegen hun eigen lichaam. Hoewel eetstoornissen, middelenmisbruik en verslaving allemaal vormen van zelfbeschadiging zijn, vertonen veel gedeponeerde tienergedragingen die zichzelf schaden, zoals snijden, branden en extreem risicogedrag.

Zelfbeschadiging kan verborgen gedrag zijn (gesneden armen onder lange mouwen, sigarettenbrandwonden op de torso) of duidelijk zichtbaar – als je ernaar zoekt. En soms is het een kwestie van oordeel. Is die onderlip-piercing een statement dat pijn viert? Zelfbeschadiging is recent zo wijdverspreid onder Amerikaanse tieners, voornamelijk meisjes, dat het 'de anorexia van de jaren '90' is gedoopt. Zelfbeschadigers snijden of kwetsen zichzelf om extreme angst te verlichten. Als je kind zichzelf kwetst, heeft het hulp nodig.

Verhalen uit de ouderzone

Op de middelschool kende ik een jongen die zijn armen met sigaretten brandde als hij boos was. De moeder van een goede vriendin prikt compulsief aan de poriën in haar gezicht tot ze bloedt. Deze mensen zijn niet zeldzaam. Momenteel wordt geschat dat er ongeveer twee miljoen mensen in Amerika zichzelf beschadigen.

Eetstoornissen

Eetstoornissen plaagen tal van heldere, gemotiveerde meisjes. Veel ouders hebben enige kennis over de twee meest voorkomende eetstoornissen: anorexia (zelfuitsterving) en bulimia (buiteten en puisteren). Hoewel deze eetstoornissen extreem veel voorkomen bij tienermeisjes en jongere kinderen (voornamelijk meisjes), zijn velen geschokt wanneer ze ontdekken dat hun dochter lijdt aan een eetstoornis. Dat heeft verschillende redenen:

Verhalen uit de ouderzone

Ze loopt elke dag door mijn buurt, een vrouw die ik kende als tiener. Toen was ze gewoon erg dun. Nu, na jarenlange anorexia, is ze een lopend skelet, haar haar fijn, haar huid leergelijk van jarenlange misbruik en uitsterving. Ik begrijp niet hoe ze nog kan leven. Volgens de American Anorexia/Bulimia Association zijn 90% van alle tieners met eetstoornissen vrouwelijk. Eén procent van de tienermeisjes in de Verenigde Staten lijdt aan anorexia, en tot 10% van hen kan eraan overlijden.

• Ouders zien hun kind elke dag en het gewichtsverlies kan zo geleidelijk zijn dat ze niet beseffen dat ze anorectisch wordt.
• Veel bulimia-patiënten hebben een normaal gewicht.
• Ouders hebben natuurlijke afweer tegen het accepteren van zeer pijnlijke realiteiten.

Eetstoornissen hangen samen met een slecht lichaamsbeeld en stress. Ze worden soms getriggerd door het gevoel van controleverlies dat kinderen ervaren wanneer hun lichaam begint te ontwikkelen. Eetstoornissen zijn ernstige problemen die de afgelopen jaren zijn erkend en uitgebreid onderzocht (terwijl het aantal meisjes dat eronder lijdt is toegenomen). Er zijn veel bronnen beschikbaar voor ouders die denken, vermoeden of vreesden dat hun dochter een eetstoornis heeft:

• De school van je dochter heeft misschien een educatief programma over eetstoornissen (veel scholen hebben dat) en waarschijnlijk schooldocenten of counselors met bronnen of informatie.
• Lees. Je voelt je minder in panik naarmate je beter geïnformeerd raakt. Er zijn veel boeken over het onderwerp beschikbaar in de openbare bibliotheek, en veel artikelen op internet.
• De American Anorexia/Bulimia Association biedt ondersteuning, literatuur en informatie over anorexia, bulimia en andere eetstoornissen.

Als je denkt dat je kind lijdt aan een eetstoornis, negeer het niet; het zal waarschijnlijk niet vanzelf verdwijnen. Zoek hulp. Je kunt dit niet alleen doen. Begin bij de school en het huisartsenpraktijk – ze hebben vaak on-site bronnen of aanbevelingen.

Woorden om ouders te helpen

Anorexia is een eetstoornis gekenmerkt door zelfuitsterving door een verstoring van het lichaamsbeeld. Bulimia is een eetstoornis gekenmerkt door cycli van buiteten (overeten) en zelfgeïnduceerde puisting (overgeven of overmatig gebruik van laxantia).

Het is belangrijk te begrijpen dat je het eten van je kind niet kunt reguleren. Controle en onafhankelijkheid zijn twee van de belangrijke redenen achter de eetstoornis van je kind (de positieve bedoeling ervan), wat betekent dat ouderbeteiligung het er waarschijnlijk erger op maakt. (En erger betekent vaak hospitalisatie en blijvende schade aan haar lichaam – ja, dit is serieus!) Laat los, en zoek professionele hulp. Met professionele hulp kun je misschien helpen bij het stellen van haar eigen doelen en grenzen. Zorg ook voor jezelf. Overweeg individuele of gezinstherapie. Ouder zijn van een kind met een eetstoornis kan erg stressvol zijn.

Depressie, middelenmisbruik, verslaving

Depressie

Kindertijd is een tijd van plezier, avontuur en vreugde, vrij van de zorgen van de volwassen wereld, een soort paradijs op aarde: nonsens! In tegenspraak met deze geïdealiseerde blik op de kindertijd tonen de feiten dat 10-35% van de jongens en 15-45% van de meisjes lijdt aan depressie.

De samenleving heeft moeite te beseffen dat kinderen depressief kunnen worden, en kinder- en tienerdepressie is soms moeilijk te diagnosticeren. Als gevolg krijgt slechts ongeveer een derde van alle gedeponeerde kinderen behandeling. Hier zijn een paar feiten en suggesties voor ouders wiens kind depressief zou kunnen zijn:

• Kinderen kunnen hun gevoelens niet altijd uiten. Je kind heeft misschien niet de vaardigheden om je te laten weten dat ze depressief is. In plaats daarvan zul je het zien in haar gedrag.
• Depressie bij kinderen wordt vaak verward met aandachtsstoornis (ADD).
• Andere symptomen van depressie kunnen irritabiliteit, woede, humeurswisselingen, slaapproblemen, verandering in interesses (of verlies van interesses), storend gedrag, onverklaarbare angsten of een preoccupatie met de dood zijn.
• Gedeponeerde kinderen klagen vaak over maagpijnen, moeheid en hoofdpijn.
• Als depressie onbehandeld blijft, loopt het gedeponeerde kind een hoog risico op drug- en alcoholmisbruik.
• Depressie bij kinderen en tieners wordt vaak succesvol behandeld met psychotherapie (en in veel gevallen ook met medicamenteuze therapie).
• Breng je kind voor een check-up, bespreek je zorgen met de huisarts en zorg dat de arts fysieke oorzaken uitsluit.

Middelenmisbruik en verslaving

Drugs- en alcoholgebruik verschilt van drugs- en alcoholmisbruik, en heel veel kinderen experimenteren in hun tienerjaren met geest-, humeur- of lichaamveranderende stoffen. Het is iets anders om normale exploratie te tolereren, het is weer iets anders om een ernstig probleem van je kind te negeren.

Drugsmisbruik en verslaving zijn ernstig en eng, en verwoesten levens – het leven van de misbruiker en iedereen die hem dichtbij staat. Veel misbruikers beginnen heel jong, en er is een enorme toename van misbruik bij tieners wiens ouders alcoholisten of verslaafden zijn.

Als je een kind wiens ouders geen alcohol en drugs misbruiken vergelijkt met een kind wiens ouders (of ouder) dat wel doen, zijn de cijfers schokkend. Volgens Darryl S. Inaba en William E. Cohen (Uppers, Downers, and All Arounders: Physical and Mental Effects of Psychoactive Drugs) is een kind met één ouder die alcoholist of verslaafde is, 34% meer geneigd om alcoholist te worden of aan drugsverslaving te lijden dan een kind zonder dergelijke ouder. Als beide ouders lijdt, is een kind 400% meer geneigd om verslavingsproblemen te hebben. En als het kind een jongen is met zowel een alcoholistische of drugsverslaafde vader en opa, is een kind 900% meer geneigd om alcohol of drugs te misbruiken dan de jongen wiens vader en opa geen alcohol of drugs misbruiken. Is dit erfelijkheid of opvoeding? Waarschijnlijk een beetje van beide.

Dit betekent dat als jij verslavingsproblemen hebt en niet wilt dat je kind in je voetsporen treedt, je actie moet ondernemen.

Verhalen uit de ouderzone

"In wat voor land leven we, een land vol dronkaards en druggebruikers?" vraagt mijn vriendin Paloma. "Soms lijkt het alsof iedereen die ik ken een volwassen kind van een alcoholist is, of een drugmisbruiker." Paloma overdreft, maar ze ligt niet verkeerd. Achtentwintig miljoen Amerikanen hebben ten minste één alcoholistische of drugsverslaafde ouder.

Het zijn niet alleen kinderen van verslaafden die stoffen misbruiken. Wanneer een kind of tiener gestrest is, kan gebruik makkelijk in misbruik uitarten. Hoe weet je of je kind in de problemen zit met drugs of alcohol?

• Het is niet altijd zo duidelijk als je kind brullend thuiskomst, reukend naar alcohol, lallend en tegen muren aanrijdend. Dat zijn wel degelijke signalen.
• Als je houding is "Kinderen zijn nu eenmaal kinderen", moet je toch overwegen dat je kind misschien iets te vaak "kind" is voor haar gezondheid.
• Vuilnisbakken vol ginflessen, engere mensen die de hele dag bellen, spuiten – dit zijn alle duidelijke signalen. Maar de meeste jonge misbruikers zijn sluwer (of nog niet zo ver) en verbergen hun activiteiten. Zoek naar subtilere aanwijzingen (zoals hierboven beschreven in "Hoe weet je of je kind in de problemen zit?"). Problemen kunnen niet gecompartimenteerd worden (hoewel we ons vaak laten geloven dat we dat wel kunnen). Als je kind misbruikt of verslaafd is, zijn er waarschijnlijk andere aanwijzingen.

Relatiemishandeling, weglopen, gedragsproblemen

Relatiemishandeling

Tienermeisjes zijn kwetsbaar voor relatiemishandeling, vooral als hun partners oudere jongens of mannen zijn. Let op veranderingen in het sociale leven van je dochter. Hoe behandelt haar vriend haar? Heeft ze contact verloren met haar vriendinnen omdat ze al haar tijd met hem doorbrengt? Lijkt ze echt gelukkig? Ze is misschien verliefd. Maar ze kan ook betrokken zijn bij een jongen/man die overmatig bezittelijk is.

Als je kind wegrent

Als het leven genoeg spanning oplevert, kan je kind wegrennen van huis. Weglopen wordt in boeken en films vaak afgebeeld als een groot avontuur, een kans voor een jong persoon om zichzelf te vinden en volwassen te worden ver van zijn saaie, knorende ouders. In de praktijk is weglopen erg gevaarlijk en erg angstaanjagend (vaak voor het kind ook!).

Kinderen rennen weg wanneer er grote problemen in hun leven zijn. Een zwangerschap, een gezakte klas, zelfmoord van een vriend, bedreigde geweld, een drugsdealer die geld eist, onhoudbare spanning met jou, of seksueel of fysiek misbruik zijn enkele redenen waarom een kind kan kiezen om huis uit te gaan. Voor sommige kinderen lijkt weglopen de enige uitweg uit een slechte situatie. De overgrote meerderheid van de tijd hebben ze het mis.

De wereld is geen onschuldige plek, zeker niet voor kinderen die een beschut leven hebben geleid en die niet straattaal verstaan. (Dit zijn vaak de kinderen die de glorieuze avonturen uit boeken en films zoeken.) Jonge jongens en meisjes belanden vaak misbruikt en op straat, soms prostituerend voor geld.

Als je kind dreigt weg te rennen, neem het serieus. Je verkleinert haar problemen als je sardonisch haar tas pakt en bij de deur zet. Als ze vertrekt, zoek direct naar haar. Neem contact op met haar vriendinnen (hoewel je kunt verwachten dat ze voor haar liegen). Als je een reden hebt om te geloven dat ze verder is gegaan dan de zolder van haar beste vriendin (waar ze misschien is, een pauze nemend van de wereld), bel de politie. Als ze belt, slik je woede en laat haar praten.

Zodra ze terugkeert (of gevonden wordt), besef dat dit een crisis is, en een grote oproep tot verandering en hulp. Professionele interventie helpt jullie allemaal. Weglopen is een drastische stap. Wat is te pijnlijk in het leven van je kind? Wat vermijdt ze?

Als je gedragsproblemen ontdekt

Als je je kind betrapt op ernstig illegaal gedrag, moet je het stoppen, en daarna beslissen hoe je ermee omgaat. Geef je je eigen kind aan? Pas je gevolgen zelf toe?

• Stop je kind, en als je dat niet kunt, laat hem weten dat je de autoriteiten zal bellen. Laat je kind duidelijk weten dat je het gedrag niet kunt goedkeuren of negeren. Uit je verbazing, schok en afkeuring. Blijf kalm – niet schreeuwen of tobben (hoe kalmer je bent, hoe duidelijker en effectiever je boodschap).
• Erken tegen jezelf dat je kind je in een onmogelijke situatie heeft gebracht.
• Breng het kind naar een neutrale plek. Voordat iemand iets doet, laat wat tijd om af te koelen.
• Je kind moet schadevergoeding doen aan iedereen die door het gedrag is gewond. Hoe dat moet gebeuren hangt af van wat er met het eigendom of de persoon is gedaan.
• In sommige gevallen kan schadevergoeding de enige noodzakelijke consequentie zijn. In andere gevallen kun je overwegen juridische stappen te zetten en de politie in te roepen. Voordat je dat doet, denk er goed over na. Dit kan ernstige, langetermijngevolgen hebben voor je kind en voor jullie relatie. Je relatie herstelt misschien nooit, want je kind zal je daad waarschijnlijk ervaren als breuk van het vertrouwen, ongeacht hoeveel positief je voorhebt. Er is een grote discussie over de betekenis en effectiviteit van "een kind schrikken" door hem een proefje van het justitiestysteem te laten proeven. Denk lang en zwaar voordat je deze stap zet.
• Als je besluit je kind niet te laten arresteren, laat hem weten dat er een nul-tolerantiebeleid geldt, en dat elke enkele schending betekent dat juridische stappen gezet zullen worden.
• En ja, je moet professionele hulp zoeken voor je kind. Onmiddellijk.