• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Vrouwen en eetstoornissen

Vrouwen en eetstoornissen

De uitstervingsstoornis

Overgewicht en obesitas bij vrouwen
Vrouwen lijken vooral kwetsbaar voor gewichtstoename tijdens drie cruciale levensfasen: aan het begin van hun menstruatiecyclus, na zwangerschap, en na de overgang. Vrouwen die obes zijn (BMI> 30) of overgewicht hebben (BMI 25-29,9) lopen een verhoogd risico op galblaasziektes, longziektes, jicht, slaapapneu, artrose, en verschillende soorten kanker. Overgewicht en obesitas zijn ook gerelateerd aan een hoger risico op hypertensie, hoog cholesterol, en type 2 diabetes, wat allemaal bijdraagt aan sterfte bij vrouwen. Verder is obesitas of overgewicht geassocieerd met slechte zwangerschapsuitkomsten, miskramen, onvruchtbaarheid, en polycysteus ovariumsyndroom.

Feit: Volgens de Amerikaanse Surgeon General nemen overgewicht en obesitas toe bij zowel mannen als vrouwen. De meest recente schattingen zijn dat 34 procent van de Amerikaanse volwassenen van 20 tot 74 jaar overgewicht is, en een extra 27 procent is obes. Ongeveer de helft van alle vrouwen van 20 tot 74 jaar heeft overgewicht of obesitas. De percentages obesitas bij Afrikaanse, inheemse, en Mexicaans-Amerikaanse vrouwen zijn nog hoger.

Naast het verhogen van het risico op verschillende gezondheidsproblemen, leggen overgewicht en obesitas een grote psychologische last op vrouwen. Mensen met obesitas kunnen vooroordelen in de samenleving ervaren en een verminderde kwaliteit van leven. Eetstoornissen en verstoorde lichaamsbeelden kunnen vroeg in het leven van een vrouw beginnen en zich voordoen gedurende het grootste deel van haar leven. Veel vrouwen eindigen ontevreden over hun lichaam, met een laag zelfvertrouwen, en betrokken in fasen van dieetgedrag doorheen het leven. Een gezonde leefstijl met een gezond dieet en voldoende lichamelijke activiteit is essentieel voor vrouwen om een gezond gewicht te bereiken en te handhaven.

Eetstoornissen bij vrouwen

Eetstoornissen zijn complexe en chronische ziekten die vaak misdiagnosticeerd en slecht begrepen worden. Enkele van de meest voorkomende eetstoornissen zijn anorexia nervosa, bulimia nervosa, en buiteetstoornis. Een ander type stoornis dat onderzocht wordt, is extreme oefening om gewicht te controleren. Al deze stoornissen zijn op de vlakte in de Verenigde Staten en wereldwijd.

Veel factoren spelen een rol bij de ontwikkeling van een eetstoornis, waaronder persoonlijkheid, zelfvertrouwen, genetica, omgeving, en lichaamschemie.

Feit: Vrouwen maken meer dan 90 procent uit van de mensen met eetstoornissen. Geschat wordt dat in de Verenigde Staten ten minste 5 tot 10 miljoen vrouwen en 1 miljoen mannen tussen de 14 en 25 jaar een eetstoornis hebben.

Eetstoornissen moeten serieus genomen worden. Ze vereisen de hulp van een zorgverlener zodra symptomen zich voordoen.

Anorexia Nervosa

Anorexia nervosa is een eetstoornis gekenmerkt door een persoon die zichletterlijk laat uithongeren door weinig tot geen voedsel te eten. Mensen met deze stoornis hebben een sterke angst voor lichaamsvet en gewichtstoename. Anorectici weigeren te eten. Ze tonen een intense wens om onrealistisch dun te zijn, herhalen pogingen tot dieet, en ervaren overmatig gewichtsverlies. Om hun abnormaal lage lichaamsgewicht te behouden, kunnen anorectici dieten, vasten, of overmatig sporten. Mensen met anorexia zullen bijna alles doen om dun te worden of te blijven, zoals zelfgeïnduceerd overgeven en/of misbruik van laxantia, diuretica, of klysters. Mensen met anorexia zien zichzelf als dik, zelfs als ze extreem dun zijn.

Een van de gevaarlijkste risico's van anorexia is uitsterving. Het lichaam reageert op uitsterving met extreme dunheid, breeknagels en haar, droge huid, trage hartslag, koude intolerantie, obstipatie, en incidentele diarree. Daarnaast kan een persoon milde anemie, verlies van spiermassa, verlies van de menstruatiecyclus, en zwelling van gewrichten ervaren. Ondervoeding door anorexia kan leiden tot onregelmatige hartslag en hartfalen. Het gebrek aan voedingsstoffen plaatst anorectici op nog groter gezondheidsrisico. Bijvoorbeeld, het gebrek aan calcium verhoogt het risico op osteoporose zowel tijdens hun ziekte als later in het leven. Veel anorectici lijden ook aan klinische depressie, angststoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, en/of middelenmisbruik. Helaas lopen nog veel meer risico op zelfmoord. Geschat wordt dat één op de tien anorectici overlijdt aan uitsterving, hartinfarct, of een andere ernstige medische complicatie, wat de sterftecijfer van deze stoornis een van de hoogste maakt voor een psychiatrische ziekte.

Een persoon met anorexia kan het volgende doen:

• Alleen bepaalde of "veilige" voedsel eten, meestal die met heel weinig calorieën en/of vet.
• Gewone ritualen aanvaarden bij het eten, zoals het snijden van voedsel in heel kleine stukjes.
• Meer tijd besteden aan spelen of schuiven van voedsel op het bord dan daadwerkelijk eten.
• Maltijden koken voor anderen zonder er zelf van te eten.
• Compulsief sporten.
• Zich in lagen kleden om overmatig gewichtsverlies te verbergen.
• Meer geïsoleerd raken, minder tijd doorbrengen met familie en vrienden.

De buit-puiststoornis

Bulimia Nervosa

Bulimia nervosa is een eetstoornis gekenmerkt door een persoon die buitelt, of een heel grote hoeveelheid voedsel op een keer consumeert, en daarna puist. Puisten betekent zichzelf laten overgeven, of laxantia of diuretica (waterpil) innemen. Bulimia-patiënten kunnen ook vasten of overmatig sporten als middel om het lichaam te ontdoen van wat ze tijdens een buit aten. Hun buiteten is meestal erg geheim en onbeheerst. Net als bij anorexia nervosa zijn mensen met bulimia overmatig bezig met voedsel, lichaamsgewicht, en vorm.

Buitsessies kunnen een of twee keer per week tot meerdere keren per dag voorkomen, en kunnen getriggerd worden door een breed scala aan emoties. Bij bulimia kan de stoornis constant zijn of periodes van remissie hebben.

Medische complicaties die toegeschreven worden aan bulimia nervosa zijn meestal het resultaat van een elektrolytbalansverstoring door herhaald overgeven. Er is meestal verlies van kalium, wat de hartspier kan schaden, en een verhoogd risico op hartinfarct. Herhaald overgeven kan ook een ontsteking van de slokdarm en erosie van tandemail verursaken, evenals schade aan speekselklieren.

Essentieel: Bulimia verschilt van anorexia doordat veel individuen met bulimia "buiten en puisten" in het geheim en een normaal of boven normaal lichaamsgewicht handhaven, zodat ze de stoornis vaak jarenlang voor anderen kunnen verbergen.

Net als bij anorexia lijden veel mensen met bulimia aan klinische depressie en angst, evenals dwangstoornis en andere mentale ziekten.

Een persoon met bulimia kan het volgende doen:

• Heel geheimzinnig worden over voedsel, meestal de volgende buitsessie plannen.
• Vaak naar de toilet gaan, vooral direct na het eten.
• Voedsel stelen en/of verstopen op rare plekken.
• Compulsief sporten.

Buiteetstoornis

Buiteetstoornis is waarschijnlijk een van de meest voorkomende typen eetstoornissen en komt vaker bij vrouwen dan bij mannen voor. Een meerderheid van de mensen met deze stoornis heeft overgewicht of obesitas, maar niet allemaal. Een buiteetstoornis resulteert in de onmogelijkheid van een persoon om de drang tot overeten te controleren. Meeste mensen met deze stoornis houden het een streng geheim. In tegenstelling tot bulimia, puisten mensen met een buiteetstoornis hun voedsel niet. Buiteeten komt wel voor bij bulimia.

Mensen met buiteetstoornis eten geen hoog voedzame dieetten en lopen een groter risico op ziekte omdat ze misschien niet de juiste voedingsstoffen binnenkrijgen. Ze eten meestal grote hoeveelheden vetten en suikers, die weinig vitamines of mineralen bevatten.

Mensen met buiteetstoornis kunnen het volgende doen:

• Voelen dat hun eetgedrag buiten controle is.
• Eten wat de meeste mensen een ongewone grote hoeveelheid zouden noemen.
• Veel sneller eten dan normaal tijdens buitepisodes.
• Eten tot ze zich ongemakkelijk vol voelen.
• Grote hoeveelheden voedsel eten, zelfs als ze niet echt honger hebben.
• Alleen eten omdat ze zich schamen voor de hoeveelheid die ze eten.
• Zich walgen, depressief of schuldig voelen na overeten.

Mensen met buiteetstoornis moeten worden aangeraden om onmiddellijk hulp te zoeken bij een psychiater. Voor hulp bij gewichtsverlies moeten ze ook worden aangeraden hulp te zoeken bij een gediplomeerd diëtist. Zelfs diegenen die geen overgewicht hebben, zijn meestal ongemakkelijk over hun buiteeten, dus behandeling kan hen helpen.

Behandeling van eetstoornissen

Er zijn verschillende manieren om eetstoornissen te behandelen; momenteel is er geen universeel geaccepteerde behandelstandaard. Het is ideaal om een geïntegreerde benadering te hanteren, inclusief de vaardigheden van gediplomeerde diëtisten, psychologen, endocrinologen, en andere medici. Typen psychotherapie die vaak gebruikt worden zijn cognitief-gedragstherapie, interpersoonlijke psychotherapie, en gezins- en groepsbehandeling. Medicamenteuze therapie, zoals antidepressiva, kan voor sommige mensen helpen.

Als een individu een van de hier beschreven kenmerken vertoont voor een type eetstoornis, moet hij of zij zo snel mogelijk naar een huisarts, voedingsdeskundige, of andere professional met expertise in het diagnosticeren van eetstoornissen worden gebracht.