Complicaties tijdens de Zwangerschap

Tijdens de zwangerschap gaan er veel veranderingen in je lichaam voor. Vele zijn kleine irritaties, maar sommige kunnen een indicator zijn van een zwangerschapskomplicatie. Sommige complicaties zijn zeer ernstig en kunnen leiden tot verlies van de baby en/of toekomstige vruchtbaarheid, en zelfs de dood van de moeder.

Neem symptomen dus serieus. Ga naar elke prenatale controle, doe de tests en screenings die je zorgverlener aanbeveelt, en bel altijd je zorgverlener als je vragen of zorgen hebt.

Als je twijfelt over een zwangerschapssymptoom, is het altijd het beste om je huisarts of verloskundige te bellen voor advies. Bel altijd voor deze symptomen (of ga naar de spoedeisende hulp als het na openingsuren is en je je zorgverlener niet kunt bereiken):

  • Vaginaal bloedverlies of bloedafscheiding
  • Buik- of bekkenpijn die scherp, intens is, aan één kant van het lichaam optreedt, of niet verdwijnt met beweging
  • Weeën die minder dan 10 minuten uit elkaar liggen, als je minder dan 37 weken zwanger bent
  • Een gietende hoeveelheid vocht (zelfs als je denkt dat het urine kan zijn, laat het controleren)
  • Duidelijke afname in bewegingen van de baby
  • Plotselinge of ernstige hoofdpijn
  • Zwelling die plotseling optreedt of niet verdwijnt met rust
  • Koorts van 38 graden Celsius of hoger
  • Ernstige of aanhoudende misselijkheid of diarree
  • Flauwvallen of duizeligheid
  • Je baby beweegt minder dan normaal (minder dan 10 bewegingen in 2 uur na 28 weken)

Extra-uteriene Zwangerschap

Bij een extra-uteriene zwangerschap implanteert het bevruchte ei buiten de baarmoeder, meestal in de eileider.

  • Symptomen: Lichte, onregelmatige vaginaal bloeding, vaak bruinachtig; pijn in de onderbuik, vaak aan één kant (kan gevolgd worden door ernstige bekkenpijn); schouderpijn; duizeligheid of flauwvallen; misselijkheid of braken.
  • Gevolgen: Een embryo geïmplanteerd in een eileider kan de buis laten barsten en een levensbedreigend noodgeval veroorzaken.
  • Diagnose: Bloedtests; vaginale of abdominale echo; laparoscopie (operatie om de buikorganen direct te bekijken met een kijkinstrument).
  • Behandeling: Omdat het embryo van een extra-uteriene zwangerschap niet kan overleven, wordt het chirurgisch verwijderd; of de vrouw wordt behandeld met een kankermedicijn, methotrexaat, dat de zwangerschap oplost.

Zwangerschapsdiabetes

Sommige zwangere vrouwen hebben een probleem met de vertering van glucose, wat resulteert in hoge bloedsuikerspiegel.

  • Symptomen: Extreme dorst, honger of moeheid (maar meestal geen symptomen). Ook een bloedsuikerwaarde van 140 mg/dL of hoger op een diabetestest.
  • Gevolgen: Zwangerschapsdiabetes kan leiden tot vroeggeboorte of een kind met hoog geboortegewicht, wat de bevalling kan bemoeilijken. Sommige babys hebben moeite met ademen bij de geboorte of ontwikkelen geelzucht.
  • Diagnose: Alle zwangere vrouwen worden gescreend op zwangerschapsdiabetes aan het einde van het tweede trimester, via een bloedtest één uur na het drinken van een glucosedrank. Als de screening een risico aangeeft, volgt de drie-urige orale glucosetolerantietest.
  • Behandeling: Meeste vrouwen kunnen hun bloedsuiker controleren met dieet en beweging. Dieet en bloedsuikermonitoring is de nummer één behandeling. Sommige vrouwen met zwangerschapsdiabetes of die al diabetes hadden vóór de zwangerschap hebben insulinespuiten nodig.

Hepatitis B

Deze virale infectie veroorzaakt ontsteking van de lever.

  • Symptomen: Griepachtige klachten zoals lichte koorts, hoofdpijn, spierpijn en moeheid; eetlustafname, misselijkheid, braken, diarree; donkere urine en bleke ontlasting; maagpijn; geelkleurige huid en ogenwitten (geelzucht); leverproblemen. Vaak ook geen symptomen.
  • Gevolgen: Hepatitis B kan op de baby overgaan en ernstige gevolgen voor hun gezondheid hebben. Hepatitisinfectie kan ook het risico op vroeggeboorte verhogen.
  • Diagnose: Bloedtest (gedaan als routinematige screening voor alle zwangere vrouwen).
  • Behandeling: Binnen 12 uur na de geboorte heeft je baby een prik nodig genaamd HBIG, samen met de eerste hepatitis B-vaccinatie.

HIV of een Andere SOA

Een seksueel overdraagbare infectie, inclusief HIV, die vóór of tijdens de zwangerschap aanwezig is, vereist behandeling.

  • Symptomen: Vaak geen symptomen, maar kunnen omvatten: kleine blaasjes of wratten in de genitale zone; koorts; moeheid; pijn; vaginaal verlies, vooral als het geelachtig, bloedig, groen, grijs, dik en wit als kwark is, of met een sterke geur; brandend of pijnlijk plassen; jeuk rond genitale zone; jeuk of branden in vagina; pijn in benen of billen; pijn tijdens seks; frequente gistinfecties; huidafwijkingen.
  • Gevolgen: HIV of andere SOA's kunnen op de baby overgaan. Er is een verhoogd risico op miskraam, doodgeboren en vroeggeboorte voor veel SOA's.
  • Diagnose: Bloedtest. Lichamelijk onderzoek naar symptomen in keel, anus of genitale zone. Visueel onderzoek van de huid op uitslag, groei of wonden, met name rond de genitaliën. Inwendig onderzoek van vagina en servix en tasten van inwendige organen op ontsteking of groei. Monsterneming van vocht of weefsel uit vagina, anus of genitale zone om het virus te detecteren.
  • Behandeling: Antivirale middelen; mogelijke keizersnede.

Listeriose

Listeriose is een infectie door de bacterie Listeria monocytogenes, die in zachte kazen en kant-en-klaar vleeswaren kan zitten.

  • Symptomen: Griepachtige ziekte met koorts, spierpijn, rillingen, en soms diarree of misselijkheid die kan uitgroeien tot ernstige hoofdpijn en stijve nek.
  • Gevolgen: Als een zwangere vrouw listeriose oplopt, loopt haar baby een hoger risico op infectie, miskraam, doodgeboren en vroeggeboorte.
  • Diagnose: Bloedtest.
  • Behandeling: Antibiotica kunnen vaak infectie bij de baby voorkomen.

Toxoplasmose

Toxoplasmose is een parasitaire infectie die kan worden opgelopen via kattenontlasting of aarde, of door rauw of onvoldoende gaar vlees te eten dat de parasiet bevat.

  • Symptomen: Milde griepachtige symptomen, of mogelijk geen symptomen.
  • Gevolgen: Toxoplasmose kan op de baby overgaan, en als dit vroeg in de zwangerschap gebeurt, veroorzaakt het ernstige geboorteafwijkingen. Infectie later in de zwangerschap verhoogt het risico op miskraam en doodgeboren, alsook babys geboren met hersenschade.
  • Diagnose: Bloedtest. Als de moeder geïnfecteerd is, kan de foetus getest worden via amniocentese (test op het vruchtwater om bepaalde geboorteafwijkingen te diagnosticeren) en echo.
  • Behandeling: Als de foetus nog niet geïnfecteerd is, kan de moeder een antibioticum, spiramycine, krijgen (om de ernst van symptomen bij de pasgeborene te verminderen). Als de foetus geïnfecteerd wordt vermoed, kan de moeder twee medicijnen krijgen, pyrimethamine en sulfadiazine. Geïnfecteerde babys worden bij de geboorte en het eerste levensjaar behandeld met deze medicijnen.

Urineweginfectie

Urineweginfecties (UWI's) zijn erg veelvoorkomend in de zwangerschap, maar reageren goed op behandeling.

  • Symptomen: Pijn of branden bij plassen; pijn in het onderbekken, lage rug, maag of zij; rillingen, koorts; zweet; misselijkheid, braken; frequente of oncontroleerbare drang te plassen; geurige urine; verandering in hoeveelheid urine; bloed of pus in de urine; pijn tijdens seks.
  • Gevolgen: Als onbehandeld, kan een UWI naar de nieren reizen, wat vroeggeboorte kan veroorzaken.
  • Diagnose: Urinetest.
  • Behandeling: Meestal worden antibiotica voorgeschreven.

Placenta Praevia

Bij placenta praevia bedekt de placenta een deel of de hele servix en kan ernstige bloeding veroorzaken, meestal aan het einde van het tweede trimester of later.

  • Symptomen: Pijnloos vaginaal bloedverlies tijdens het tweede of derde trimester. In veel gevallen geen symptomen.
  • Gevolgen: Placenta praevia leidt vaak tot vroeggeboorte en kan ook intra-uteriene groeivertraging veroorzaken.
  • Diagnose: Een echografisch onderzoek.
  • Behandeling: Als gediagnosticeerd na de 20e week, maar zonder bloeding: activiteit verminderen en bedrust verhogen. Bij zware bloeding: opname tot moeder en baby stabiel zijn. Als bloeding stopt of licht is: voortgezette bedrust tot de baby klaar is voor bevalling. Als bloeding niet stopt of vroeggeboorte begint: bevalling per keizersnede.

Placenta-abruptio

Placenta-abruptio is een aandoening waarbij de placenta zich van de baarmoedermuur lost vóór de bevalling.

  • Symptomen: Vaginaal bloedverlies tijdens de tweede helft van de zwangerschap; krampen, weeën, buikpijn, en drukgevoeligheid van de baarmoeder.
  • Gevolgen: Placenta-abruptio onthoudt de foetus zuurstof. Het is een grote risicofactor voor vroeggeboorte en doodgeboren. In ernstige gevallen kan onbehandelde placenta-abruptio ook leiden tot bloeding en dood voor de zwangere vrouw.
  • Diagnose: Een echografisch onderzoek.
  • Behandeling: Bij lichte loslating stopt enkele dagen bedrust meestal de bloeding. Matige gevallen kunnen volledige bedrust vereisen. Ernstige gevallen (wanneer meer dan de helft van de placenta loslaat) kunnen directe medische aandacht en bevalling van de baby vereisen.

Foetale Nood

Een foetus kan in nood verkeren door geboorteafwijkingen, problemen met de navelstreng, reacties op medicatie, of vroeggeboorte.

  • Symptomen: Foetus stopt met bewegen en trappen. Als je na 28 weken zwangerschap minder dan 10 foetale bewegingen in een twee-uursperiode telt, of als de baby veel minder beweegt dan normaal, sta op, loop rond, eet of drink iets en kijk of dat je baby doet bewegen. Als niet, contacteer direct je zorgverlener.
  • Gevolgen: Risico op doodgeboren.
  • Diagnose: Een non-stress test (NST) die de reactie van de hartslag van de baby meet op elke beweging; contractiestresstest wordt meestal gevraagd als de NST een probleem toont. Deze test stimuleert de baarmoeder om te contracteren met het medicijn Pitocin om het effect van contracties op de hartslag van de baby te bekijken; biofysisch profiel (BPP; combinatie van NST en onderzoek van ademhaling, lichaamsbeweging, spiertoon, en hoeveelheid vruchtwater van de baby).
  • Behandeling: Behandeling hangt af van testresultaten. Als een test een probleem suggereert, betekent dit niet altijd dat de baby in gevaar is. Het kan betekenen dat de moeder speciale zorg nodig heeft tot de bevalling. Dit kan veel dingen omvatten (zoals bedrust en verdere monitoring) afhankelijk van de staat van de moeder.

Pre-eclampsie

Pre-eclampsie (vroeger toxemie genoemd) is een zwangerschapskomplicatie die bloeddruk en andere orgaansystemen betreft, meestal de lever en nieren.

  • Symptomen: Hoge bloeddruk - meestal rond 140/90; eiwit in de urine; zwelling van handen en gezicht; plotselinge gewichtstoename - 0,5 kg per dag of meer; wazig zien; ernstige hoofdpijn, duizeligheid; intense maagpijn. Treedt meestal na ongeveer 30 weken zwangerschap op.
  • Gevolgen: Pre-eclampsie kan erg ernstig zijn. Vrouwen met pre-eclampsie hebben een verhoogd risico op insulten, placenta-abruptio en beroerte. In de ernstigste gevallen kan pre-eclampsie fataal zijn voor moeder en/of baby.
  • Diagnose: Bloeddruktest; urinetest; evaluatie door een zorgverlener.
  • Behandeling: De enige genezing is bevalling, wat niet het beste kan zijn voor de baby. Weeën zullen waarschijnlijk geïnduceerd worden als de toestand mild is en de vrouw bijna op terme is (37 tot 40 weken). Als de vrouw nog niet klaar is voor de bevalling, kan haar zorgverlener haar en haar baby nauwlettend monitoreren. Kan bedrust thuis of in het ziekenhuis vereisen, tot de bloedruk stabiel is of tot de bevalling.

Vroeggeboorte

Vroeggeboorte gebeurt na 20 weken maar vóór 37 weken zwangerschap.

  • Symptomen: Weeën, pijnlijk of pijnloos, die meer dan vier keer per uur voorkomen, of minder dan 15 minuten uit elkaar liggen; menstruatieachtige krampen die komen en gaan; buikkrampen met of zonder diarree; doende rugpijn die kan uitstralen naar de buik; toename of kleurverandering in vaginaal verlies; constant of wisselend bekkengevoel van druk.
  • Gevolgen: Als de weeën niet gestopt kunnen worden, lopen babys veel potentiële complicaties, afhankelijk van hoe vroeg ze geboren worden.
  • Diagnose: Monitoring van baarmoedercontracties door een elastische band om de taille met een transducer of drukgevoelige recorder. Kan op het consultatiebureau, in het ziekenhuis of thuis gedragen worden.
  • Behandeling: Liggen met verhoogde voeten; 2 of 3 glazen water of sap drinken. Als symptomen niet binnen een uur verdwijnen, contacteer de zorgverlener. Kan medicijnen (tocolytica of magnesiumsulfaat) vereisen om contracties te stoppen.

Postpartale Depressie

Postpartale depressie (PPD) is een ernstige vorm van depressie die medische aandacht en behandeling vereist.

  • Symptomen: Gevoelens van extreme droefheid, angst, boosheid, irritabiliteit, onrust, hopeloosheid, of isolatie; veranderingen in slaap- of eetgewoontes; moeite met concentreren.
  • Gevolgen: Sommige vrouwen met PPD hebben moeite met binding met of verzorgen van hun baby's, en zichzelf. Onbehandelde depressie kan leiden tot zelfschade.
  • Diagnose: Evaluatie door een zorgverlener.
  • Behandeling: Kan in de meeste gevallen succesvol behandeld worden met antidepressiva, psychotherapie, deelname aan een steungroep, of een combinatie hiervan.

Previous:

Next: