• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Wat ik nu weet: reflecties op moederschap

Vandaag ben ik moeder van een student in het tweede jaar van college en een scholier in het laatste jaar van de middelbare school. Ik zeg vaak dat ik niet weet waar de jaren zijn gebleven, maar mijn god, dat is zo waar – ze vlogen voorbij! Ik heb geprobeerd een geweldige moeder te zijn sinds mijn oudste in mijn armen werd gelegd die januari-avond zo lang geleden. Het ziekenhuis geeft je geen handleiding "Hoe moet ik dit doen?" als je vertrekt met dit kleine leven in je zorg. Op veel manieren voelt die dag alsof het honderd jaar geleden was, maar in andere opzichten alsof het vorige week was. Hij heeft een broertje die 29 maanden later volgde en hoewel het waar is wat ze zeggen over dingen anders doen met broers en zussen na de eerste... was ik waarschijnlijk nog steeds niet zo open om een adem te nemen.

Aan deze kant van het moederschap (nog niet afgerond) zijn er een paar dingen die ik helder zie die ik toen graag had geweten. Ik was streng voor mijn jongens en stelde verwachtingen die ze wisten te halen. Ik overreageerde op situaties die leken op een groot probleem, terwijl ze in werkelijkheid niet waren. Ik maakte me zorgen over dingen die ik niet nodig had, omdat het dingen waren die echt niet uitmaakten. Ik wist dat meer dan ooit toen ik mijn oudste zoon vorig jaar op college achterliet. Als zoveel moeders voelde ik dat elke dag een dag was die ik nooit meer terugkon krijgen, dus probeerde ik er zeker van te zijn dat ik er profijt van had. Ik spijt me ontzettend dat ik niet terug kan gaan en een herhaling kan hebben op sommige dagen. Ik weet dat ik niet alleen ben.

Ik navigeerde deze kinderen niet alleen. Ik had hun vader, beide sets grootouders, vrienden in dezelfde situatie, vrienden die verder waren en vrienden die er nog niet waren. Ik geloofde toen en nog steeds dat, zelfs met al die steun en advies die mij gegeven werd – ik dacht dat ik het beter wist. Jongen, lag ik fout. Zelfs met lessen die geleerd werden via Bob de Bouwer, Dora de Ontdekker, Blues Clues en (durf ik het te zeggen, Barney) was ik nog steeds redelijk zeker dat ik maar die ene dag had, elke dag, en dat ik die niet mocht verspillen! Elke dag moest een les brengen, een nieuw woord leren, een nieuwe ontdekking doen... iets! Oh mijn god, de druk die ik op mezelf – en daarmee op hen – uitte!

Ik zat neergestopt bij een stoplicht de andere dag, aan het nadenken over mijn zonen die 1,80m en 1,93m zijn. Ik begon te lachen al denkend aan hoe ik alle voedingsetiketten op zijn babyvoeding las. Ik las elk etiket en telde de percentages vitaminen die ze binnenkregen. Ik maakt me zorgen dat er niet genoeg ijzer, vitamine A, B of C, etc. in de babyvoeding zat en hoe ik elke maaltijd gebalanceerd kon maken. Wat zou er gebeuren als ze niet genoeg van iets kregen? Gebroken benen, zwakke immuunsystemen, wat? Al die zorgen waren voor niets... ze zijn allebei gezond en bloeien, zelden ziek en tot nu toe (tik op hout) geen gebroken botten. Ik was altijd bezorgd om dat, maar ik probeerde nooit het "superschema" te volgen dat toen zo populair werd. Ik had vriendinnen die om een strikt schema voor middagslapen, speeltijd, maaltijden, bedtijd moesten werken. We leefden niet in een losse omgeving, we stopten gewoon niet met wat we doden om middagslaap. We waren flexibel daarin en weet je wat? Ze zijn nog steeds prima. Oh, en toen ze de frietjes van McDonald's ontdekten, duurde het niet lang voordat de babyvoeding verleden tijd was. Ik moest het gewoon loslaten en doorgaan.

Ik nam hun basisschoolonderwijs als een beest op. Ik was zo bezorgd als een van hen een boek vergeten, een opdracht niet opschreef, de leeslog niet elke dag meenam, wat het ook was. Ik probeerde hard de belangrijkheid van alles onthouden in te prenten om ze niet "te redden" – maar al die keren dat ik boos werd, ze strafte, voorrechten ontnam – wat het gevolg ook was, het blijkt dat ze de derde klas wiskunde hebben overleefd, niet gedefinieerd werden door de vierde klas maatschappijleerprojecten, en meestal – toen ze groeiden en rijper werden, namen ze de verantwoordelijkheden die ze op zich namen ook toe, en handelden ze succesvol. Ze hebben allebei de basisschool, de middelschool gehaald en de jongste heeft nog één jaar middelbare school. Zijn oudere broer haalde zijn eerste jaar college en hield zijn beurs, maar had je me gevraagd toen hij in de derde klas geen creatieve alinea's wilde schrijven of dat het einde van de wereld was... ik had waarschijnlijk ja gezegd. Mijn god!

Nu mijn leven een paar onverwachte wendingen heeft genomen toen de jongens klein waren, heb ik 4 stiefkinderen. Ze zijn 12, 10, 8 en 7. Ik kan naar ze kijken met een heel ander bril. Ik hou van het perspectief dat ik nu heb en ik weet dat ze dat ook doen. Ik heb hun vader van de brug geholpen over dingen waar ik ooit op de brug stond. Ik ontdekte dat aan deze kant van het verhaal zit best wel goed in sommige opzichten. Ik kan duidelijk zien wat de moeite waard is om voor te vechten en wat niet. Ik weet dat met leeftijd wijsheid komt, maar ik geniet er echt van om een jonge moeder te ontmoeten die begrip heeft voor haar kinderen en wat het betekent om ze verantwoord op te voeden, maar vertrouwt en in haar hart weet dat ze allemaal goed zullen komen.