• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Overmatige speekselvloed (kwijlen) bij kinderen:oorzaken, behandeling en risico's

Speekselvloed bij kinderen kan verschillende redenen hebben, variërend van eenvoudige mondhygiëneproblemen tot complexe neurologische aandoeningen. Overmatig kwijlen of onbedoeld lekken van speeksel wordt gezien als er sprake is van overproductie van speeksel of het onvermogen om deze afscheidingen door te slikken. Verhoogde speekselvloed wordt ook wel sialorroe, hypersalivatie of ptyalisme genoemd.

Anterior en posterior kwijlen is aanwezig; dit betekent dat de overtollige orale secreties van mond tot gezicht of de luchtpijp (luchtwegen) stromen. Huidirritatie en sociaal stigma kunnen veelvoorkomende problemen zijn van kinderen met anterieur kwijlen. Ter vergelijking:achterste kwijlen kan aspiratiepneumonie veroorzaken. Daarom wordt aanbevolen om de hulp van een kinderarts in te roepen als uw kind overmatig kwijlt.

Lees verder om de oorzaken, diagnose, complicaties, preventie en behandeling van verhoogde speekselvloed bij kinderen te kennen.

Symptomen van overmatig kwijlen bij kinderen

Voorzijde morsen van speeksel is zichtbaar. Mogelijk ziet u natte kleding en korsten , vooral op het gezicht, de nek en de borst van uw kind. Een paar kinderen kwijlen tijdens het slapen, waardoor het bed en de kussens nat worden .

Posterieur kwijlen is mogelijk niet zichtbaar, maar kinderen kunnen verstikking hebben , hoesten , en frequente aspiratiepneumonie .

Symptomen van onderliggende aandoeningen die sialorroe veroorzaken, kunnen zijn:

• Motorische en sensorische disfuncties bij kinderen met een disfunctie van het centrale zenuwstelsel.

• Slikproblemen, pijnlijk slikken en brandend maagzuur worden meestal geassocieerd met orofaryngeale en slokdarmproblemen, waarbij de spieren van uw darm betrokken zijn.

• Geelzucht, jeuk (pruritus), Kayser-Fleischer-ringen (KF-ringen, goudbruine oogverkleuring door koperafzettingen) zijn tekenen dat een kind een aandoening heeft die de ziekte van Wilson wordt genoemd.

Als u vermoedt dat uw kind acuut of plotseling begint te kwijlen als gevolg van vergiftiging, chemische of traumatische verwondingen of een vreemd lichaam in de slokdarm, zoek dan onmiddellijk medische hulp.

Wanneer moet je naar een dokter

U dient medische hulp in te roepen als u chronisch overmatig kwijlen bemerkt, of als het kwijlen gepaard gaat met de volgende symptomen:

• Toevallen of bewustzijnsverlies
• Verstikking en onvermogen om te ademen
• Blaartjes in de mond of op de lippen
• Koorts

Oorzaken van overmatig kwijlen (sialorroe) bij kinderen

Overmatig kwijlen kan om een ​​van de volgende redenen gebeuren:

1. Overmatige productie van speeksel

1. Slechte spiercontrole om het speeksel in bedwang te houden

1. Het niet inslikken van speeksel voordat het uit de mond kwijlt

4. Verminderde sensorische en motorische functies van de mond. Verschillende omstandigheden kunnen overmatig kwijlen veroorzaken, zoals:

1. Zenuwstelselaandoeningen en verwondingen, zoals hersenverlamming, beroerte, traumatisch hersenletsel en aangeboren hersenafwijkingen. Deze aandoeningen kunnen kwijlen veroorzaken als gevolg van slechte orale motorische vaardigheden en sensaties. Kinderen met hersenverlamming kunnen kwijlen vanwege een slechte controle over het hoofd en een gebrek aan gezichtstoon.

1. Spieraandoeningen, zoals myasthenia gravis, polymyositis, enz., kunnen een slechte orale motorische functie veroorzaken.

1. Geestelijke achterstand en ontwikkelingsachterstand kunnen ook leiden tot ineffectief kwijlen.

1. Tongstoten, dat wil zeggen omgekeerd of onvolwassen slikken, wordt vaak gezien bij een kwijlend kind.

9. Leesies of infecties in de mond of keel als gevolg van aandoeningen zoals gingivostomatitis, epiglottitis, tonsillitis en tonsillaire abcessen.

1. Chemische of traumatische verwondingen van de orofarynx.

11. Slokdarmletsel of vernauwing als gevolg van trauma, bijtende inname, enz.

12. Een vreemd lichaam in de slokdarm.

13. Gastro-oesofageale problemen, zoals zure reflux of gastro-oesofageale refluxziekte.

14. Sommige medicijnen, waaronder clozapine, haloperidol en morfine, kunnen kwijlen veroorzaken, en vergiftiging met kwik en organofosfaten kan leiden tot verhoogde speekselvloed.

1. Tieners kunnen vatbaar zijn voor kwijlen vanwege het misbruik van middelen, zoals cocaïne.

16. Genetische ziekten zoals de ziekte van Wilson, het Rett-syndroom en het Riley-Day-syndroom (familiaire dysautonomie) kunnen ook leiden tot overmatig kwijlen als gevolg van disfunctie van het autonome zenuwstelsel (sympathische en parasympathische zenuwstelsel regelen de speekselproductie en -afscheiding) en oromotorische disfunctie.

17. Mondademen tijdens het slapen door verstopte neus/ontsteking.

Deze acute, chronische of erfelijke aandoeningen kunnen leiden tot veranderingen in lichaamsfuncties, wat resulteert in overmatig kwijlen. Zoek medische hulp om de exacte oorzaak van sialorroe te achterhalen en verdere complicaties te voorkomen.

Risico en complicaties van overmatig kwijlen bij kinderen

Overmatig kwijlen kan leiden tot fysieke, psychologische en sociale problemen en kan verschillende bijwerkingen veroorzaken, zoals .

• Beschadiging van de huid rond de mond door speeksel (maceratie)
• Angulaire cheilitis die maceratie is op de hoek van de lippen
• Uitdroging door vochtverlies
• Bacteriële infectie
• Onaangename geur
• Sociaal stigma
• Aspiratiepneumonie door inademing van speeksel, voedsel of drank in de longen. Chronische aspiratie van speeksel wordt vaak niet gediagnosticeerd bij pediatrische patiënten, totdat zich significante veranderingen in de longen voordoen.

Sialorroe kan emotionele problemen veroorzaken. Veelvuldig kwijlen kan resulteren in natte kleding, speelgoed, enz. Het kind kan ook vaker kledingwissels nodig hebben.

De sociale stigmatisering en pesterijen door leeftijdsgenoten als gevolg van veelvuldig kwijlen kan het mentale welzijn van jongeren aantasten. Dit kan bij sommige kinderen ook leiden tot taal- en spraakachterstand.

Overmatig kwijlen bij kinderen diagnosticeren

De kinderarts van uw kind kan anterieur kwijlen diagnosticeren door observatie. Ze kunnen vragen om een ​​voorgeschiedenis van hoesten, verstikking en longontsteking om posterieure sialorroe te diagnosticeren.

Artsen kunnen bloedonderzoek laten doen om te zoeken naar infecties die verhoogde speekselvloed kunnen veroorzaken. Endoscopie van het bovenste deel van het maagdarmkanaal en radiografie tijdens het slikken kunnen worden uitgevoerd om de exacte oorzaak van overmatig kwijlen te achterhalen. Aanvullende tests, zoals MRI van de hersenen, CT, enz., kunnen worden besteld op basis van naast elkaar bestaande symptomen.

Kan overmatig kwijlen worden genezen?

Volledige eliminatie van sialorroe als gevolg van neurologische problemen of chronische aandoeningen is misschien niet altijd mogelijk. Behandelingsmaatregelen kunnen echter overmatig kwijlen verminderen. Alle behandelingen voor sialorroe zijn gericht op het minimaliseren van de speekselproductie en dus op het beheersen van overmatig kwijlen. Volledige verwijdering van klieren is niet mogelijk omdat het een droge mond veroorzaakt, wat kan leiden tot andere problemen, waaronder frequente orale infecties of zweren.

Kinderen met overmatig kwijlen als gevolg van acute aandoeningen zoals tonsillitis, tandcariës, enz., kunnen echter volledig worden genezen nadat de onderliggende aandoeningen zijn verdwenen.

Overmatig kwijlen bij kinderen behandelen

Farmacologische en niet-farmacologische interventies worden aanbevolen voor het beheersen van overmatig kwijlen bij kinderen. Als de aandoening chronisch is, zouden medicijnen met beheersprocedures worden voorgesteld.

Van de volgende niet-invasieve modaliteiten is niet bewezen dat ze genezen, maar ze kunnen in sommige gevallen de productie van speeksel verminderen.

• Positietraining: Een juiste lichaamshouding met een goede controle over hoofd en romp kan helpen bij het verbeteren van kwijl- en slikproblemen veroorzaakt door onvoldoende orale controle.

• Eet- en drinkvaardigheidstraining: Deze training is gericht op het verkrijgen van goede eet- en drinkvaardigheden, met een goede lipsluiting en tongbewegingen. Deze kunnen de speekselafscheiding helpen verminderen.

• Mondelinge gezichtsfacilitatietechnieken: Deze technieken helpen om de motorische bewegingen en het gevoel van de orale spier en de slikfrequentie te beheersen. De training wordt meestal gegeven door een logopedist, waarbij gebruik wordt gemaakt van hyper- en hypotone spieren. Het kan gaan om glazuur, poetsen, trillen of manipulaties zoals aaien of aaien om het orale bewustzijn en de controle te verbeteren.

• Spraaktherapie: Dit kan de tongmobiliteit, kracht en slikken helpen verbeteren. Het kan ook helpen bij het sluiten van de lip bij een paar kinderen. Goede resultaten worden vaak gezien bij kinderen die vroeg zijn begonnen met trainen.

• Gedragstherapie: Het stimuleert en leert kinderen om overtollig speeksel door te slikken en af ​​te vegen. Het is ook bedoeld om het zuigen van vingers of voorwerpen te verminderen.

• Orale apparaten of prothetische apparaten: Hulpmiddelen om lipsluiting en mandibulaire stabiliteit te bereiken, kunnen kwijlen helpen verminderen. U kunt met de zorgverlener van uw kind overleggen over een geschikt product.

De volgende medische en chirurgische behandelingsopties kunnen ook de overmatige productie van speeksel onder controle houden

• Orale medicijnen: Deze dagelijkse medicijnen kunnen de hoeveelheid geproduceerd speeksel helpen verminderen. Deze worden strikt onder begeleiding en toezicht van uw arts gebruikt.

• Botox-injecties: De injectie is gemaakt van botulinumtoxine en kan de speekselproductie door de speekselklier verminderen.

• Speekselklierablatie: Het is een percutane procedure, waarbij middelen zoals alcohol in de klier worden geïnjecteerd om de klier te laten krimpen. Dit kan leiden tot een vermindering van de speekselproductie en de frequentie van kwijlen.

• Chirurgie: Het verwijderen van speekselklieren (klierexcisie) wordt gedaan om het speeksel te verminderen. Hetzelfde kan worden bereikt door de kanalen los te koppelen die speeksel van de speekselklieren naar de mond afvoeren. Het wordt niet aanbevolen en wordt alleen onder extreme omstandigheden gedaan.

Chirurgie en speekselklierablatie vereisen anesthesie. Speekselklierablatie wordt meestal aan één kant van het gezicht gegeven. Als er geen vermindering van sialorroe is, kan de arts van uw kind tijdens vervolgbezoeken injecties voor de andere kant van het gezicht overwegen. Deze procedure kan weken na de ablatie vaak resulteren in pijnloze postoperatieve zwelling van het gezicht.

Speekselklierablatie met alcohol heeft het risico van verwonding van de gezichtszenuwen. In zeldzame gevallen kan dit leiden tot tijdelijke verlamming of zwakte van de gezichtsspieren. Er is geen bewijs dat het kind na de procedure last heeft van een droge mond, aangezien de klieren de benodigde hoeveelheid speeksel produceren.

De verwijdering van speekselklier als laatste redmiddel kan worden beschouwd. De procedure zal waarschijnlijk worden overwogen wanneer de voordelen van de operatie opwegen tegen de mogelijke risico's. De kinderarts van uw kind kan doorverwijzen naar een gespecialiseerd multidisciplinair team voor de beoordeling, het beheer en de behandeling van overmatig kwijlen.

Overmatig kwijlen bij kinderen voorkomen

Acute sialorroe als gevolg van ontstekingen en infecties van mond-, keel- en gebitsproblemen kunnen worden voorkomen door tijdige diagnose en behandeling. U kunt uw kind de volgende methoden aanleren om, indien mogelijk, overmatig kwijlen te voorkomen

• Zorg voor een goede mondhygiëne .

• Als uw kind speeksel kan afvegen, kunt u hem/haar een absorbeerbaar polsbandje laten dragen , zoals die gedragen wordt door sporters. Dit kan bij oudere kinderen effectiever en acceptabeler zijn dan slabbetjes of zakdoeken.

• Vraag ze om speeksel te deppen in plaats van het af te vegen om stimulatie van speekselklieren te voorkomen.

• Beschermende kleding en bandana's kan worden gebruikt als er te veel speeksel uit de mond komt bij oudere kinderen.

• Voorzie handschoenen, elleboogspalken , of leer om geen vingers of voorwerpen in de mond te steken. Dit helpt speekselproductie als gevolg van het in de mond nemen van vingers of voorwerpen te voorkomen.

• Vermijd zoete koolzuurhoudende dranken en zure voedingsmiddelen , zoals citroen en azijn, die de speekselafscheiding kunnen stimuleren.

Deze methoden voorkomen of genezen kwijlproblemen niet volledig, maar hebben een impact op de kwaliteit van leven.

Hoe kwijlen tijdens het slapen voorkomen?

Het is normaal dat baby's en peuters kwijlen tijdens het slapen, aangezien ze nog geen volledige controle over de spieren hebben. Tandjes krijgen is ook een veelvoorkomende oorzaak van kwijlen, behalve mond- of keelontstekingen en infecties.

Als uw kind ouder is, kunt u hem vragen op zijn rug te slapen om het kwijlen tijdens het slapen te verminderen. Als het moeilijk is om op hun rug te slapen, gebruik dan wigkussens die het kwijlen tijdens het slapen op de zij kunnen helpen verminderen.

Het drinken van voldoende water kan het risico op uitdroging verminderen en de productie van speeksel door een droge mond voorkomen. U kunt ze ook aanmoedigen om een ​​onderkaak, oraal hulpmiddel of mondstuk te gebruiken volgens de aanbevelingen van een zorgverlener om kwijlen te voorkomen.

De oorzaken van sialorrhea of ​​overmatige speekselvloed bij kinderen zijn onder meer slechte mondhygiëne, infecties, onjuiste orale spiercontrole, complexe aandoeningen van het zenuwstelsel zoals hersenverlamming en hersenletsel. Naar buiten toe morsen van overtollig speeksel kan de huid rond de mond aantasten, terwijl een binnenwaartse beweging verstikking of aspiratiepneumonie kan veroorzaken. Kwijlen

kan ook een psychosociaal effect hebben. De behandeling is gericht op het verminderen van overmatige speekselproductie, en artsen kunnen technieken voorstellen zoals logopedie of positionele training, prothetische apparaten, medisch management of chirurgische correctie, afhankelijk van de onderliggende oorzaak. U kunt uw kind helpen door preventieve maatregelen te nemen en emotionele steun te bieden.