• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Sportpsychologie 101

Aangezien zoveel van onze artikelen en blogs zijn gewijd aan de problemen en pathologieën van kinderen, dacht ik dat ik buiten dat gebied zou gaan kijken naar enkele toepassingen van psychologie op andere, minder klinisch georiënteerde studiegebieden. Er zijn veel toepassingen van psychologie in de sportwereld en het verbeteren van sportprestaties, dus dit lijkt een goede plek om te beginnen.

Veel van wat iemand beter maakt in een sport, komt door het beoefenen van de sport. Psychologen bestuderen al lang leren, zowel bij niet-menselijke soorten, zoals de rat en de duif, als bij mensen. Het overbrengen van deze kennis over leren in het lab naar leren in het veld was en is een van de meest opwindende gebieden van de psychologie. Sportpsychologen zoals Robert Rotella, Ph.D., en zijn boek Golf is Not a Game of Perfect hebben geïllustreerd hoe psychologische concepten een rol kunnen spelen bij het verbeteren van iemands spel en hopelijk plezier in het spel.

Een ander belangrijk aspect van presteren in de sport is motivatie. Nogmaals, psychologen hebben in de loop der jaren motivatie bestudeerd bij veel verschillende soorten dieren, evenals bij mensen. Motivatie is een belangrijk punt bij spelers, maar het is ook een belangrijk aspect van het coachen van spelers. Van bijna elke succesvolle coach kan worden gezegd dat ze ook een goede motivator zijn. Zijn er manieren om motivatie te meten en aan te leren aan degenen die dergelijke technieken niet hebben? Sportpsychologen zouden enthousiast "ja" antwoorden!

Het volgen van trainingsregimes en -programma's is ook een aspect van sportpsychologie. Dat wil zeggen, als we een aspirant-atleet een programma voor succes presenteren, hoe kunnen we dat programma dan het beste presenteren zodat de atleet het volgt om de doelen te bereiken waarnaar ze zo verlangden? Zijn er manieren om te voorspellen wie het beste zal reageren op dagelijkse versus om de dag training, diëten en trainingsroutines die kunnen worden gebruikt om meer atleten meer van de tijd succes te laten hebben? Nogmaals, die zijn er, en het is gedocumenteerd.

Aandacht, focus en verbeterd denken behoren ook tot het domein van de psychologie, en ook op deze gebieden is veel werk verzet. In een eerder artikel heb ik besproken hoe biofeedback en neurofeedback zijn gebruikt om te helpen bij het putten en concentreren bij golf. Dr. David Wright heeft vergelijkbare technieken en feedback met betrekking tot balans gebruikt om golfers te helpen meer controle over hun swings te krijgen, en zijn werk met de cognitieve kant van golf heeft veel golfers geholpen om denkfouten te overwinnen die hen ervan weerhielden om optimaal te presteren. (zie zijn uitstekende website  voor meer informatie over zijn werk).

Optimisme is ook een gebied van de psychologie geweest dat vrij uitgebreid is bestudeerd (zie het omvangrijke werk van Martin E.P. Seligmann op dit gebied). Nogmaals, werk op dit gebied heeft uitgewezen dat mensen kunnen worden geleerd om optimistischer te denken, en het is aangetoond dat teams die optimistischer scoren op beoordelingsschalen vaker terugkomen en wedstrijden winnen na een verlies dan teams die scoren op de meer pessimistische bereiken. Als andere dingen gelijk blijven, zal een optimistisch team waarschijnlijk een pessimistisch team verslaan. Wat een bevinding!

Een andere interessante bevinding uit het cognitieve gebied van de sportpsychologie is dat degenen die niet optimaal presteren in de sport, zich vaak concentreren op dingen die ze niet kunnen controleren, zoals de uitkomst van een spel, schot, worp of slag, in tegenstelling tot de variabelen die zijn onder iemands directe controle. De laatste worden vaak "procesvariabelen" genoemd, terwijl de eerste "uitkomstvariabelen" worden genoemd. Dus een basketballer die een vrije worp schiet en zich te veel concentreert op de uitkomst, d.w.z. het maken van de vrije worp, kan er baat bij hebben om een ​​pre-shot routine te leren die meer gericht is op het proces van het schieten van de vrije worp. Een dergelijke routine voorafgaand aan het schot kan inhouden dat men zich concentreert op precies waar men zijn voeten plaatst wanneer men naar de vrije worplijn stapt, een bepaald aantal keren met de bal dribbelt voordat het schot wordt genomen, op een bepaalde manier ademen of een bepaald aantal keren daarvoor. elke vrije worp, enz.

Na bijvoorbeeld vijf keer dribbelen, krijgt het stuk de opdracht om diep in te ademen of zich te concentreren op een bepaald deel van zijn lichaam dat zijn concentratie blijft houden op dingen die hij of zij onmiddellijk onder controle heeft. De speler zou dan worden geïnstrueerd om een ​​doel voor het schot te kiezen, de bal op een bepaald punt los te laten en vervolgens een routine voor het na de vrije worp schot te ontwikkelen die vaak wordt beoefend. Dan, wanneer het grote spel komt, denkt de speler niet na over of ze slagen of falen, maar hoe goed ze het gedrag uitvoeren dat onder hun directe controle valt. Talrijke onderzoeken (zie bijvoorbeeld de Wright Balance-website) hebben de effectiviteit van dergelijke benaderingen gedocumenteerd met vrije worpen bij basketbal, golfschoten van alle soorten, pitchen bij honkbal, dienen bij tennis en verschillende activiteiten in andere sporten.

Pennebaker's De psychologie van fysieke symptomen (1982) is ook uitstekend in het werken met mensen die gewoon gezonder willen worden, niet noodzakelijkerwijs de wereld in vuur en vlam zetten met hun atletische vaardigheden. Pennebaker ontdekte bijvoorbeeld dat studenten in een niet-gegradueerde lichamelijke opvoedingsklas veel verder konden rennen in een gymnasium met felgekleurde en vermakelijke muurschilderingen aan de muren dan in een sportschool met alleen saaie grijze muren en niets aan. hen. Pennebaker redeneerde dat als er niets was om de aandacht af te leiden van de verhoogde hartslag, zwaardere ademhaling, enz., Die de studenten ervoeren in de saaie sportschool, ze zichzelf waarschijnlijk sneller vermoeid zouden vinden. Als zodanig lijkt het erop dat er momenten zijn waarop het beter is om niet zo intern gefocust te zijn, wat bijna in tegenspraak lijkt te zijn met wat werd besproken in de vorige paragraaf (zie hierboven). De tijd zal meer leren over optimale tijden en manieren om je te concentreren op interne factoren en wanneer je je moet concentreren op de externe.