Je oudere baby voeden en afwenenen

Je oudere baby voeden en afwenenen

Voor veel vrouwen vertegenwoordigt het afwenenen van hun borstvoedende zuigeling de eerste van een reeks ontwikkelingsovergangen die de kindertijd kenmerken. De lange reis betrokken bij het transformeren van een totaal afhankelijke pasgeborene in een volledig verantwoordelijke, bijdragende volwassene, wordt gemarkeerd door een progressieve reeks overgangsmilestones, waaronder afwenenen, toiletgewond raken, basisschool beginnen, puberteit ingaan, of naar college gaan. Het is onze taak als ouders om als gidsen te dienen om ons kind veilig door de loop te begeleiden, helpend bij elk knooppunt om los te laten van oude, vertrouwde patronen en nieuwe kansen te omarmen. In sommige gevallen, wanneer omstandigheden het verliesgevoel over wat opgegeven wordt vergroten, kan het onderhandelen over levensovergangen ongemakkelijk, zelfs pijnlijk zijn, voor zowel ouders als kinderen. Aan de andere kant, wanneer ouders en kinderen succesvol van de ene milestone naar de andere bewegen met een gevoel van prestatie en verwachting, komen ze beter toegerust te voelen om de volgende overgang op een bevredigende manier te navigeren. Voor meer dan de helft van alle zuigelingen in de Verenigde Staten is het proces van afwenenen van de borst een van hun eerste significante overgangen, wat het onderwerp waardig maakt van een diepgaande discussie.

Wat is afwenenen?

Weinige termen dragen zo brede connotaties als de diverse betekenissen die uitgedrukt kunnen worden door het woord "afwenenen." Een enkel woord lijkt nauwelijks adequaat om al het volgende te beschrijven: borstvoeding die kan stoppen op drie weken of drie jaar; de langdurige, geleidelijke stopzetting van voeden en de abrupte beëindiging van borstvoeding; een proces dat geïnitieerd wordt door de wensen van de moeder en een dat geleid wordt door de behoeften van de baby. Duidelijk kan afwenenen naar diverse situaties verwijzen.

In de ruimste zin begint afwenenen zodra een zuigeling enig voedsel naast moedermelk begint te consumeren. Dus de twee weken oude baby die een dagelijkse fles kunstmelk krijgt, heeft het afweningsproces al begonnen. Een uitsluitend borstvoedende zuigeling begint pas met afwenenen wanneer vaste voeding geïntroduceerd wordt op zes maanden leeftijd. Baby's die de volledige natuurlijke loop van borstvoeding genieten, uitstrekkend in het tweede of zelfs derde jaar, besteden uiteindelijk meer tijd aan afwenenen dan aan exclusief borstvoeden.

Hoewel afwenenen bedoeld was om een geleidelijk proces te zijn, wordt soms abrupte beëindiging van borstvoeding noodzakelijk. Dit is vooral moeilijk voor moeder en baby wanneer een uitsluitend borstvoedende zuigeling plotseling afgewend moet worden.

Moeder-geïnitieerd afwenenen

In onze samenleving wordt afwenenen vaak gestructureerd rond de plannen en wensen van de moeder. Veel Amerikaanse vrouwen wenenen hun baby's af vóór ze teruggaan werken omdat ze twijfelen of ze borstvoeding en werk kunnen combineren. Vrouwen kunnen zich verbinden tot borstvoeding voor een willekeurige lengte, zoals zes maanden, en stoppen met voeden wanneer ze hun vooraf vastgestelde doel bereiken. Helaas geven talloze vrouwen die oorspronkelijk van plan waren langer te voeden, zich tevreden met vroege afwenening door onopgeloste lactatieproblemen die een demper leggen op hun borstvoedingservaring. Sommige vrouwen zeggen zich gebonden te voelen door borstvoeding, vooral wanneer hun baby's voeding op geen andere manier willen accepteren. Ze kunnen beslissen om af te wenenen om de verantwoordelijkheid voor voedingen met hun partners te delen. Andere veelvoorkomende door moeders geïnitieerde redenen voor afwenenen zijn: om op een streng afvaldieet te gaan, om alcoholconsumptie te hervatten, om aan bepaalde sportactiviteiten deel te nemen, of om met hun partner op vakantie te gaan. Waarschijnlijk de meest frivole uitleg die ik ooit hoorde voor vroege afwenening was om een bepaalde jurk op een formele gelegenheid te kunnen dragen!

Soms vindt moeder-geïnitieerd afwenenen plaats om meer geldige redenen. Ik heb bijvoorbeeld oudere vrouwen gekend die, hun gezin laat begonnen hebbend, besloten af te wenenen om hun kansen op een volgende zwangerschap te vergroten. Ik heb ook een aantal vrouwen ontmoet wier borstvoedende baby's ernstige allergische reacties vertoonden op talloze voedingsmiddelen in het dieet van de moeders. Deze toegewijde vrouwen hadden hun eigen dieet tijdens borstvoeding beperkt, soms tot een drastische mate. Zodra hun baby's oud genoeg waren om koemelk te drinken, waren sommige van deze vrouwen belangstellend om af te wenenen om een meer gevarieerd dieet te kunnen volgen.

Een paar vrouwen moeten hun baby's afwenenen vanwege dringende gezondheidsproblemen die hen geen keuze laten. Een jonge moeder met cystische fibrose koos ervoor haar drie maanden oude zuigeling af te wenenen omdat haar longfunctie zo snel achteruitging tijdens het borstvoeden en ze excessief gewicht verloren had. In een ander hartverscheurend geval werd een vrouw gediagnosticeerd met uitgebreide borstkanker terwijl ze haar zes maanden oude baby uitsluitend borstvoedde. Met haar overleven op de kaart, werd de moeder gedwongen om abrupt af te wenenen, tot haar eigen en haar baby's teleurstelling. Binnen een paar dagen onderging ze een mamsectomie en begon een chemotherapiekuur. Ik kan me de emotionele turbulente niet voorstellen waar ze mee worstelde terwijl ze haar verwarrede zuigeling terloops afwenende in de strijd voor haar eigen gezondheid. Gelukkig is deze uitzonderlijke vrouw meer dan vijftien jaar later levend en wel, vrij van kanker.

Hoewel de meeste baby's afwenenen zonder permanente trauma aanpakken, conflictteert de beslissing van een moeder om af te wenenen soms met de gezondheids- of emotionele behoeften van de baby. Ik herinner me een zuigeling met ernstige, chronische leverziekte wiens moeder erin geslaagd was haar door meerdere ziekenhuisopnames te borstvoeden. Na veel maanden voeden en gespecialiseerde zorg voor een extreem ziek kindje, uitte de vermoeide moeder haar wens om af te wenenen. Terwijl ik de opmerkelijke inspanningen van deze vrouw tot dat moment applaudeerde en me inleefde in haar wens naar meer controle over haar leven, was mijn mededogen voor haar kritiek ziek kindje nog groter. Borstvoeding diende duidelijk als de belangrijkste bron van troost en kalmering voor deze ongelukkige, en vaak ellendige, baby. Haar vermoeide moeder hoopde dat afwenening rust zou brengen van de bijna constante zorg die haar chronisch zieke kindje vereiste. In werkelijkheid was het waarschijnlijker dat de plotselinge onttrekking van dit kind's emotionele anker meer problemen zou creëren dan oplossen. Na een openhartige discussie probeerden we de behoeften van beide partijen te balanceren door de vermoeidheid van de moeder te valideren, haar regelmatige pauzes en voldoende mogelijkheid te bieden om zich op haar eigen behoeften te richten, terwijl haar zieke zuigeling kon doorgaan met voeden. Of de beslissing nu gebaseerd is op een triviale wens of een dringende noodzaak, het feit is dat moeders vaak bepalen wanneer borstvoeding stopt. Als een familiegeloofhebber, zie ik mijn belangrijkste rol in deze kwestie als het verstrekken van accurate informatie om ouders in staat te stellen de best mogelijke beslissing te nemen gegeven hun unieke omstandigheden. Daarna commit ik me tot het ondersteunen van ouders, met name moeders, in het bereiken van hun doelen. Ik ken veel welwillende borstvoedingsadvocaten wiens missie is om de duur van borstvoeding te verlengen wat het ook kost. Echter, moeders dwingen om te voeden of schuldgevoelens opwekken wanneer ze afwijzen te borstvoeden, dient gezinnen niet goed. Veel van de redenen voor afwenening die ik noemde, kunnen door jou of mij als ongeldig beschouwd worden. Maar ik geloof dat we de beslissing van een andere vrouw gebaseerd op haar omstandigheden en waarden moeten eren, en niet oordelen. Wanneer afwenening ook plaatsvindt en wat de reden ook is, geloof ik dat de nadruk moet liggen op het valideren van de borstvoeding die wel bereikt is, in plaats van te focussen op de borstvoeding die zou kunnen zijn.

Baby-geïnitieerd afwenenen; laat voeden

Baby-geïnitieerd afwenenen

In culturen waar onbeperkte borstvoeding de norm is, is afwenenen een langzaam, door de baby geleid proces, afgestemd op de ontwikkelingsbehoeften van de baby. Onder de tientallen bestudeerde samenlevingen en culturen strekt borstvoeding zich uit tot het derde jaar, met een gemiddelde afwenleeftijd van ongeveer tweeënhalve jaar. De Bijbel bevat verwijzingen naar afwenenen op driejarige leeftijd, terwijl de Koran borstvoeding tot twee jaar aanroept. In veel culturen gaat borstvoeding door tot vier jaar.

De geleidelijke aard van het afweningsproces wordt gevangen door de uitdrukking "Je weet nooit wanneer de laatste voeding heeft plaatsgevonden." Aan het einde van de overgang kunnen dagen of zelfs weken verstrijken tussen voedingen. Duidelijk is dat op dit stadium het volume melk meestal van ondergeschikt belang is. Een voeding kan slechts een ogenblik duren, als een jonker zich verzekert van de aanwezigheid en liefde van zijn moeder. Wat begint als principieel een methode om een pasgeborene te voeden, evolueert geleidelijk naar principieel een methode om een toenemend onafhankelijke kannetje of kleuter te troosten en te verzekeren. Baby-geïnitieerd afwenenen garandeert dat het proces getemd is volgens de unieke afhankelijkheidsbehoeftes van het kind in plaats van de verwachtingen van de samenleving of de voorkeur van de moeder. De hoofdverdediger van kind-geïnitieerd afwenenen in de Verenigde Staten is La Leche League. Gesteund door de steun en het voorbeeld van gelijkgestemden, voeden League-leden vaak tot in het derde jaar van hun baby of langer.

Laat voeden in de Verenigde Staten

Zeker, hedendaagse Amerikaanse patronen van borstvoeding zijn naar wereldwijde standaarden extremelijk ingekort. In de Verenigde Staten worden nog maar ongeveer 25 procent van de baby's op zes maanden leeftijd borstvoed en ongeveer 15 procent op één jaar. Het resultaat is een pervasive onbekendheid met het beeld van de oudere borstvoedende baby en onvoldoende maatschappelijke ondersteuning voor het bereiken van de volledige, normale loop van borstvoeding. Al te vaak vertaalt wat zeldzaam is naar wat onacceptabel is. In plaats van die weinig Amerikaanse vrouwen te complimenteren die het volledige parcours van borstvoeding halen, zijn we snel met oordelen. "Voed je nog steeds?" "Vind je niet dat ze te oud is voor dat?"

Een aantal jaar geleden deed een nieuwe assistentarts aan een academisch ziekenhuis een tweejarige controle op een jongetje toen de angstaanjagende kannetje onrustig werd, de blouse van zijn moeder omhoog trok, en smeekte: "Tetje, tetje." De geschokte assistentarts had de mogelijkheid van borstvoeding op deze leeftijd niet eens overwogen, en het zou hem nooit zijn opgevallen erover te vragen. Nu vroeg hij zich af of het kind ontwikkelingsmatig adequaat was. Hij bedacht een excuus om uit de onderzoeksruimte te glijden zodat hij de begeleidende arts in de polikliniek kon vragen of borstvoeding op deze late leeftijd normaal was en wat hij ermee moest doen.

Deze encounter leidde ertoe dat het faculteitslid een onderwijsbijeenkomst inplande om over laat voeden te discussiëren, en ik werd uitgenodigd als consultant bij het seminar. Na het horen van de korte casuspresentatie, besloot ik nog een paar vragen te stellen voordat ik mijn opmerkingen maakte. "Hoe vaak voedt de jonker?" vroeg ik. Na een korte pauze antwoordde de verwardde assistentarts aarzelend: "Ik neem aan met zijn maaltijden."

Dit verhaal fungeert als herinnering aan hoe slecht geïnformeerd en onbekend onze samenleving is over laat voeden. Weinig Amerikanen hebben enige waardering voor de volledige natuurlijke loop van borstvoeding en de manier waarop een baby gaat van afhankelijkheid van de borst als enig voedselbron naar vertrouwen op de borst voor troost en verzekering. Dezelfde assistentarts die de normaliteit van een tweejarige die om te voeden vraagt, betwistte, zou ongeroerd zijn gebleven als een driejarige om zijn schnuffel vroeg of begon te duimzuigen.

Het is geen wonder dat veel Amerikaanse vrouwen recours nemen tot "kastje voeden" van hun oudere baby's om de vijandige opmerkingen van een onwetende publiek te vermijden. Sommige laten hun kannetjes codewoorden voor voeden gebruiken om hun geheim niet te onthullen, zoals de vrouw die haar twintig maanden oude leerde aankondigen: "Ik wil een tussendoortje," toen ze wilde voeden. Intuïtieve kannetjes leren snel om niet om "mammie" te vragen in bepaalde situaties, maar hun verzoek op te sparen tot ze thuis komen. Niet alleen is laat voeden ongebruikelijk, maar wanneer het wel voorkomt, is het grotendeels verborgen voor het publiek.

Helaas dient de neiging om laat voeden in de Verenigde Staten te maskeren alleen om het probleem van onbekendheid met borstvoeding van oudere baby's te perpetueren. In plaats van te buigen voor maatschappelijke druk om de praktijk te verbergen, zouden de relatief weinig vrouwen die het volledige natuurlijke parcours van borstvoeding halen, aangemoedigd moeten worden om met vertrouwen over hun ervaring te praten. Het publiceren van de normaliteit van laat voeden is de enige manier om Amerikanen comfortabeler te maken met het beeld van de oudere voedende baby. In plaats van het te verbergen, moeten we desensitisatiestrategieën implementeren om de blootstelling van Amerikanen aan laat voeden te vergroten.

Verschillende jaren geleden observeerde ik zo'n desensitisatiekans toen ik het voorrecht had gast te zijn in de Leeza Show. Het hele uur was gewijd aan diverse aspecten van borstvoeding. Vroeg in de show erkende een gastvrouw die haar pasgeborene voedde dat ze haar eerste zoon, Philip, tot vier jaar had gevoed. Philip, nu zeven, zat in het publiek naast zijn grootmoeder. Hij was een lief kind – betrokken, zelfverzekerd, en schijnbaar heel normaal. Leeza benaderde de jonker, microfoon in de hand, en vroeg of hij zich herinnerde aan borstvoeding en hoe dat was. De jongen, zacht en artuculaat sprekend, legde met grote precisie uit dat borstvoeding "warm... en zoet... en leuk voor baby's was." In dit korte ogenblik werd Philip een effectieve spreker voor laat voeden door het ontmystificeren en normaliseren ervan.

Hoe beslissen; gestructureerd afwenenen

Beslissen wanneer af te wenenen

Mijn beste advies over beslissen wanneer af te wenenen is niet van tevoren te beslissen. Houd in plaats daarvan je opties open. Immers, hoe kun je voor de geboorte weten wat de borstvoedingsrelatie voor jou of je baby zal betekenen of hoe verstrengeld voeden, troosten en moederschap kunnen worden? Neem het dag voor dag. En insist niet: "Ik zou nooit na een jaar voeden." Ik ken weinig nieuwe moeders die specifiek plannen om twee jaar later nog te voeden. Deze dingen gebeuren gewoon als succesvolle borstvoeding zijn natuurlijke loop neemt. Hou op je zorgen te maken over wanneer af te wenenen en geniet van je borstvoedingservaring. Het is zo een korte en kostbare tijd uit je leven. De Amerikaanse Academie voor Pediatrie beveelt aan dat borstvoeding minimaal twaalf maanden voortgezet wordt, en daarna zolang als wederzijds gewenst.

Ambivalentie over afwenenen

Ik constateer dat de meeste vrouwen enige ambivalentie erkennen over het stoppen met borstvoeden. Ambivalentie is een goed woord om afwenening te beschrijven want het oproept gelijktijdige gevoelens van aantrekking en afstoting op. Naast de verhoogde vrijheid die afwenening kan brengen, komt de beëindiging van een van de meest unieke, intieme, wederkerige relaties in de natuur. Op een minuut kan een voedende moeder klagen over gebonden te zijn en zich afvragen wanneer haar haar eigen zal zijn. Een kort tijdje later kan ze in verleiding komen haar kind te wekken en haar borst aan te bieden, niets zo lief vindend als de troost van een zuigeling. Deze natuurlijke ambivalentie bijdraagt aan de onbeslisbaarheid die vaak om afwenening heen hangt. Niet alleen is enige ambivalentie perfect normaal, maar het kan een aanwijzing zijn voor de diepste gevoelens van een vrouw. Sterke ambivalentie suggereert dat je meer zorgvuldig moet onderzoeken of dit echt het juiste moment is om af te wenenen.

Aan de andere kant moet ik waarschuwen dat een paar vrouwen zo veel moeite hebben het intieme borstvoedingsverband los te laten dat ze ongewild toelaten dat hun eigen behoefte om de voedingsrelatie voort te zetten, de behoefte van hun baby om af te wenenen, overschaduwt. Hoewel het hoogst passend is om een pasgeborene te wekken om te voeden als te veel tijd tussen voedingen verstreken is, moeten kannetjes hun behoefte om te voeden signaleren in plaats van dat de borst hun aangeboden wordt. Een nuttige richtlijn voorgesteld door La Leche League is "niet aanbieden; niet weigeren." Als je jezelf regelmatig je borst aanbiedt om je oudere kind te laten voeden, is de kans groot dat je eigen ambivalentie in de weg zit van je baby ontwikkelaarsmatig door te laten gaan. In dat geval zou je wijzer zijn je pijn en ambivalentie te erkennen, en dan de ontwikkelingstijdlijn van je baby te eren.

Onlangs droomde ik dat ik een nog een baby kreeg, en genoot van de prachtige gloed van nieuw moederschap, met een warm, naakte zuigeling tevreden aan mijn borst genesteld. Ik wakker werd met de realisatie dat al mijn kinderen groot zijn, en ik nooit meer de ervaring van borstvoeden zal beleven. Als ik borstvoeding twintig jaar na het afwenenen van mijn laatste kind nog mis, is het dan wonder dat vrouwen gemengde emoties uiten wanneer ze deze overgang tegemoetgaan?

Suggesties voor gestructureerd afwenenen

Ondanks de merieten van baby-geïnitieerd afwenenen, zoeken veel ouders enige structuur in het faciliteren van het afweningsproces. Ze kunnen hulp vragen voor het introduceren van flesvoeding aan een baby wiens moeder teruggaat naar werk. Of ze willen begeleid afwenenen implementeren voor hun driejarige.

Kinderen variëren wijd in hoe ze het afweningsproces tolereren. Somigen passen zich soepel aan afnemende borstvoeding aan, anderen protesteren hevig. Wat voor de ene baby werkt, werkt misschien niet voor de ander. Baby's ouder dan zeven maanden kunnen direct naar beker voeden afwenenen, terwijl jongere zuigelingen meestal een fles substitueren voor gemiste borstvoedingen.

De belangrijkste principes van afwenenen zijn: grote empathie voor je baby hebben, haar behoeften voorop stellen, en geleidelijk, positief, en met liefde te werk gaan. Focus op het substitueren van andere vormen van intimiteit voor de nauwe voedingsrelatie die je baby gevraagd wordt op te geven.

Overweeg de timing van afwenenen.

Probeer afwenenen te structureren wanneer je baby al belangstelling in borstvoeding verliest. Sommige baby's zijn op negen maanden gemakkelijk af te leiden van voeden. Als je op twaalf tot vijftien maanden nog niet afgewend hebt, wees je ervan bewust dat kannetjes erg gehecht kunnen raken aan de borst als veiligheidsobject, wat afwenenen harder maakt dan het eerder zou zijn geweset. Vermijd afwenenen tijdens periodes van gezinsstress of turbulentie in het leven van een baby, zoals scheiding, verhuizing, ziekenhuisopname, of opvang starten.

Afweneningstips

Wanneer mogelijk, plan om geleidelijk af te wenenen in plaats van abrupt. Geleidelijk afwenenen is makkelijker voor zowel moeder als baby. Een zuigeling dwingen om abrupt zowel zijn voedingsmethode als zijn belangrijkste bron van troost en veiligheid op te geven, kan emotioneel belastend zijn. Bovendien wil je niet volledig stoppen met voeden en je melkproductie drastisch laten dalen totdat je er zeker van bent dat je baby kunstmelk goed verdraagt. Voor jongere zuigelingen, plan om eerst één voeding te elimineren, met kunstmelk als vervanging voor de overgeslagen borstvoeding. Verschillende dagen tot een week later (afhankelijk van hoe snel je wilt afwenenen), kun je een tweede voeding vervangen door een kunstmelkvoeding. Je borstvoeding geleidelijk afbouwen helpt ook voorkomen dat je borsten ongemakkelijk verstopt raken.

Elimineer eerst die voedingen die het minst belang voor je kind hebben. Bepaalde voedingen hebben een bijzondere betekenis voor een baby, die zeker zal protesteren als je deze borstvoedingssessies stopt voordat ze klaar is. Misschien haal je je baby 's ochtends vroeg in je bed en beginnen jullie de dag met een rustige voeding. Overweeg hoe speciaal die momenten voor je kleintje zijn. Of misschien voed je je baby altijd in slaap voor de middagslap of 's nachts. Denk na over wat je kunt substitueren voor de troost, veiligheid, en intimiteit van voeden.

Het kan helpen om een paar dagen een dagboek bij te houden van wanneer, waarom, en hoe lang je baby voedt. Probeer eerst een van de middagvoedingen te elimineren, of een waarbij je baby typisch slechts een paar minuten aan de borst blijft. Of je kunt kiezen om een avondvoeding weg te laten, vooral als je melkvoorraad 's avonds merkbaar lager is of als een vervangende opvang beschikbaar is om over te nemen.

Vervang door andere intieme activiteiten. Borstvoeding is een dermate effectieve methode om een onrustig kind te kalmeren en tot stilte te brengen dat het gemakkelijk is om uitsluitend op voeden te vertrouwen wanneer andere troostmaatregelen even effectief zouden kunnen zijn. Overweeg of er momenten zijn dat je je borst aan je kind aanbiedt gewoon omdat het op dat moment makkelijker lijkt om rust te herstellen. Of er kunnen momenten zijn dat je kind voedt puur uit verveling. Kinderen kunnen zich verzetten tegen afwenenen als voeden de belangrijkste vorm is van één-op-één aandacht die ze ontvangen. Wees creatief terwijl je voedingen afbouwt, en zorg ervoor dat je je kind voldoende kansen biedt voor troost en interessante stimulatie. Wanneer meerdere kinderen in het gezin om de aandacht van Mama wervelen, kan de jongste voeden gebruiken als een zekerheid om Mama helemaal voor zich te hebben. Geen wonder dat het laatste kind vaak het langst borstvoedt! Probeer te substitueren door wiegen, knuffelen, aaien, zingen, een verhaal voorlezen, een legpuzzel maken, of een spelletje spelen.

Draag onbereikbare kleding. Een voedende kannetje leert snel aan de knopen van de blouse van haar moeder te trekken en haar overhemd op te trekken om te voeden. Het zien van de blootgelegde borsten – bijvoorbeeld terwijl je je omkleed of uit de douche komt – zal de wens om te voeden triggeren. Wanneer je afwenening structureert, probeer kleding te dragen die onbereikbaar is voor voeden, zoals een eenstukje jurk die over je hoofd getrokken wordt of in de rug op zipt. Leg in een zakelijke toon uit dat je simpelweg niet kunt voeden vanwege wat je aan hebt. Hoewel kannetjes en kleuters een beperkte redeneringscapaciteit hebben, kan je uitleg hun wens om te voeden een tijdje uistellen, vooral als je je kind kunt afleiden met een interessante activiteit of extra knuffels en omhelzingen aanbiedt.

Verander je routine en vermijd situaties waar je normaal zou voeden. Als je een favoriete wiebelstoel had waar je vaak voedde, verplaats die dan even naar de garage. Als je normaal voedde tijdens het telefoneren, houd gesprekken kort en blijf staan terwijl je praat. Als je vaak voedde voor de TV, kijk dan geen programma's terwijl je kind wakker is. Als je de vroege ochtend- of bedtijdvoeding wilt elimineren, vraag dan opa om te helpen door degene te zijn die je kind 's ochtends ophaalt of 's nachts in bed brengt.

Gebruik een timer om de duur van voedingen te beperken. Naast het elimineren van het aantal borstvoedingen, kun je het afweningsproces ook structureren door de lengte van voedingen te beperken. Als je probeert een voeding te beëindigen voordat je kannetje klaar is, kan dat als afwijzing aanvoelen. In plaats daarvan, gebruik een timer om de lengte van sommige voedingen te monitoren. Leg uit aan je kind dat als het zand op is of de timer gaat, je moet stoppen met voeden. Waar de grenzen van een ouder gemakkelijk een emotionele reactie bij een kind kunnen opwekken, kan een neutraal instrument als een timer dienen als een objectieve manier om voeden te beperken.

Focus op de toenemende onafhankelijkheid van je kind. Benadruk wat voor een groot meisje ze aan het worden is en de nieuwe privileges die ze geniet, zoals naar de peuterschool gaan, toiletgewond raken, en overnachten bij oma. Je kunt erkennen hoe speciaal voeden is voor kleine baby's en terugkijken op haar babyjaren.

Betrek andere opvangers. Moedig opa, grootouders, en oppassen aan om je kind tijdens de tijd dat ze haar voedingen afbouwt, extra liefde en aandacht te schenken. Ze kunnen helpen afleiden en entertainen en haar bezig houden, vooral op vroegere voedingstijden. Hun nauwe betrokkenheid zal je kind herinneren dat andere liefdevolle volwassenen effectieve bronnen van troost en liefde kunnen zijn.

Laat je kind weten dat jij ook behoeften hebt. Een vrouw plakte pleisters op haar tepels en legde haar driejarige uit dat ze "boe-boes" op haar borsten had en niet meer kon voeden. Haar meegaande en considered kind stemde in met afwenenen. Een andere moeder vertelde haar kind dat haar borsten moe waren van melk maken en nu rust wilden. Als je kind om te voeden vraagt terwijl je bezig bent met iets anders, vraag haar dan om een paar minuten te wachten tot je klaar bent.

Houd je humorgevoel. Op die dagen dat je je afvraagt of je borsten ooit weer van jou zullen zijn, onthoud dat een gevoel voor humor je kan helpen je perspectief en een positieve kijk te behouden. Elk kind wenent uiteindelijk, en late voeders zullen hun moeders zeker met sommige grappige anekdotes achterlaten. Ik herinner me een vrouw wiens recent afgewende vierjarige in de badkuip naar haar borsten keek en opmerkte: "Die waren vroeger van mij, maar ze zijn nu geen nut meer voor mij." Een andere kleuter wenende terloops af na het aankondigen dat de borsten van zijn moeder "kapot" waren, omdat haar melkstroom tot een druptje was vertraagd.

Smeer geen giftige stoffen op je tepels. Hoewel talloze verhalen verteld worden van vrouwen die vieze smakende stoffen op hun tepels smeerden om een baby af te weersten van voeden, heb ik deze methode nooit aanbevolen. Ik moet benadrukken dat er nooit iets op de tepels aangebracht mag worden dat giftig kan zijn voor een baby. Er zijn gevallen gedocumenteerd waarbij baby's geschonden werden door het innemen van een potentiële gevaarlijke stof die topicaal op de tepels van de moeder was aangebracht. Behalve, wil je niet dat je kind jullie voedingsrelatie beëindigt met positieve herinneringen en vol vertrouwen in jou?

Fysieke veranderingen; ongeschikt afwenenen

Opdrogen

Als het afweningsproces geleidelijk gehouden wordt, zal je melk langzaam afbouwen, en je hoeft geen ongemakkelijke borstverstoppingen te ervaren. Hoe jonger je baby is wanneer je afwent en hoe abrupter je het doet, des te waarschijnlijker het is dat je borsten pijnlijk vol zullen worden wanneer je baby stopt met voeden. Abrupte afwenening is ongemakkelijk, en het kan je predisponeren voor een borstonsteking. Als je om welke reden dan ook plotseling moet stoppen met voeden, moet je een borstpomp gebruiken om je melkproductie geleidelijk af te bouwen. Een goede steunbeha dragen, koude compressen op je borsten aanbrengen, en ibuprofen nemen zoals voorgeschreven, zal ook helpen borstongegemak door snelle afwenening te verlichten.

Wanneer de melkvoorraad aanzienlijk daalt, stijgt het natriumgehalte en proeft de melk zouter. Dit fenomeen helpt baby's eigenlijk om met voeden op te houden wanneer de voorraad erg laag wordt. Een kleine hoeveelheid melk kan nog steeds geproduceerd worden voor vele maanden na afwenening. Het is niet ongebruikelijk dat een vrouw die borstvoedde, nog steeds een paar druppels melk kan afdrukken zelfs een jaar of meer later. Frequente pogingen om te checken of melk nog aanwezig is en minnaarsmet nipple stimulatie kunnen bijdragen aan de voortgezette productie. Raadpleeg je huisarts als je spontaan melk lekt of meer dan een paar druppels produceert zes maanden na afwenening.

Je borsten moeten enkele maanden na afwenening terugkeren naar je pre-zwangerschapsgrootte. Eventuele aftakeling of zakken die aanwezig kunnen zijn, heeft meer te maken met het zijn zwanger geweest en de huidelasticiteit die je geërfd hebt dan met het feit dat je borstvoedde.

Ongeschikt afwenenen

Ongeschikt afwenenen verwijst naar de beëindiging van borstvoeding voordat een moeder wilde stoppen met voeden. Het is moeilijk voor iemand die haar eigen baby niet borstvoedde om de enorme teleurstelling volledig te waarderen die kan伴随 een vrouw die haar verwachte borstvoedingservaring verliest. Welwillende artsen en anderen onderschatten vaak wat borstvoeding voor vrouwen betekent en roepen met alle oprechtheid: "Ik begrijp niet waarom je zo teleurgesteld bent. Je baby zal prima doen op kunstmelk. Je hebt drie hele maanden gevoed. Dat is genoeg."

Maar afwenenen voordat je wilde stoppen is geen triviale zaak. Het is een echte en legitieme verlies voor veel vrouwen die, met recht, zich beroofd voelen van een verwachte en verlangde ervaring. Dergelijke verdienen te horen: "Het spijt me. Dat moet echt pijn doen. Het is niet eerlijk." Ik werk met veel borstvoedingsconsulenten en lactatieconsulenten wier eigen ongeschikte afweneningervaringen hen nog meer compassioneel en effectief in hun rol hebben gemaakt. Sommige van deze specialisten ontdekten dat het helpen van andere vrouwen om het succes te bereiken dat ze verlangden, een manier was om te genezen van hun eigen borstvoedingsverlies. Het is niet verrassend dat het vaak degene zijn die de teleurstelling van afgekorte borstvoeding hebben gevoeld, die de meeste empathie en compassie hebben voor andere vrouwen.

Ik weet ook wat het betekent om te vroeg te moeten stoppen met borstvoeden, omdat ik ongeschikte afwenening ervaarde met mijn eerste vier kinderen. Hoewel ik met elk van deze baby's verschillende glorieuze maanden succesvolle borstvoeding genoot, ondermijnden de scheidingen die we ervoeren door mijn college, medische school, en co-assistentschap uiteindelijk mijn melkvoorraad. Afwenening was geleidelijk, maar eigenlijk voltooid op zes maanden elke keer, hoewel ik ontzettend wilde ervaren en voor mijn baby's bieden het volledige, natuurlijke parcours van borstvoeding.

In mijn geval was ongeschikte afwenening het resultaat van sommige harde keuzes die ik maakte die volledige borstvoeding uitsloten. Ik leerde op de harde manier dat door bepaalde alternatieven te kiezen, ik andere opties uitsloot. Ik ontdekte dat toen ik weg was om voor andermans baby's te zorgen, ik mijn eigen baby's niet volledig kon borstvoeden. In die tijd waren fancy elektrische pompen en lactatiepauzes onbekend. Te vaak was ik ergens anders toen mijn baby's gevoed moesten worden. Te vaak bleven mijn borsten ongeleegd toen mijn melk uitgepers moest worden. Te vaak deed ik wat ik dacht dat ik moest doen in plaats van wat ik verlangde te doen.

Op hetzelfde moment dat ik een diepe verlies erken over borstvoeding die vroeg beëindigd werd, ben ik ook dankbaar voor het voorrecht om zo lang te borstvoeden tijdens de flesvoedingstijd en onder mijn specifieke omstandigheden. De pijn van ongeschikte afwenening wordt gecompenseerd door de zoete herinnering en de vieren van de borstvoeding die ik wel kon genieten.

En zoals alle tegenslag in het leven, hebben mijn ongeschikte afweneningervaringen een kans geboden voor grotere persoonlijke groei. Alleen door in contact te komen met wat ik verloren had, werd ik uiteindelijk aangepokt om de grote leefstijlveranderingen door te voeren die nodig waren om de behoeften van mijn eigen baby en mijn eigen wensen op de eerste plaats te zetten. Met mijn laatste kind, Mark, weigerde ik te compromitteren, en ik bereikte uiteindelijk het volledige, natuurlijke parcours van borstvoeding. Die ervaring veranderde mijn leven en veranderde de richting van mijn carrière! Ik wens je dezelfde vreugde en vervulling die ik in succesvolle borstvoeding vond.

Previous:

Next: